[KakaIru]Tight-Lipped II.past1(Page 1) - Naruto FanFiction - Alptraum Castle

Alptraum Castle » Naruto FanFiction » [KakaIru]Tight-Lipped II.past1

9-19-2007 03:59 somakimi

[KakaIru]Tight-Lipped II.past1


Au Fiction: Naruto [Tight-Lipped II]
Author : Soma
Pairing: Hatake Kakashi X Umino Iruka
Rate : NC.16
***คำเตือน : ตัวละครทุกตัวเป็นตัวละครที่ยืมมาจากการ์ตูนเรื่องนินจาคาถา "นารุโตะ" และเนื้อเรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั่น 
ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo
Tight-Lipped II
Past 1.
สถานะ

"แค่ก! แค่ก!" ร่างโปร่งผิวแทนซึ่งเป็นนินจาระดับจูนินส่งเสียงไอเป็นระยะ ๆ ขณะกำลังนั่งทำงานอยู่ข้างกายผู้บังคับบัญชาสาวใหญ่ร่างอวบ

"เป็นหวัดเหรออิรุกะ มีไข้หรือเปล่า?" โฮคาเงะสาวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "จะไปทานยาก่อนมั้ย?"

"ขอบคุณครับ แต่อีก10นาทีก็จะเลิกงานแล้ว เดี๋ยวค่อยกลับไปทานที่บ้านก็ได้ครับ" คนป่วยปฏิเสธอย่างสุภาพพร้อมยิ้มให้ 

"...ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจแล้วกัน" เจ้าหล่อนพ่นลมหายใจอย่างเสียไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้คนไข้หัวแข็งนั่งทำงานจนถึงเวลากลับบ้านด้วยความเป็นห่วง
-
-
-
"อะไรกันเนียะ?! แย่จัง" คนป่วยที่มีรอยแผลเป็นบนดั้งจมูกเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นเจือความหงุดหงิดและผิดหวังอยู่นิด ๆ เมื่อขวดยาในมือที่เขาเทเมื่อครู่ได้ให้ยากับเขาเพียงแค่เม็ดเดียวบนฝ่ามือ

"ยาบรรเทาอาการหวัด ผู้ใหญ่ควรรับประทานครั้งละ 2 เม็ด เด็กครั้งละ 1 เม็ด" อิรุกะทวนคำตามฉลากยาพร้อมกลอกตาไปมา ก่อนจ้องไปยังยาในมือที่มีเพียงเม็ดเดียวแล้วถอนหายใจ

"แล้วถ้าคุณคาคาชิกลับมาล่ะจะทำยังไง?..." คิดพลางนวลแก้มก็เรื่อสีเลือดฝาดขึ้น คำนึงถึงค่ำคืนที่ถูกบังคับให้ยอมรับอ้อมกอดของร่างสูงผมสีเงินครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่มีอะไรกันนับจากนั้น ฮาตาเกะ คาคาชิ ก็ไม่เคยว่างเว้นจากเขาเลยแม้แต่คืนเดียว

"งานคราวนี้ใหญ่พอดูคงกลับดึกไม่ก็เช้า ไม่ต้องรอ" น้ำเสียงเย็นชาของชายหนุ่มซึ่งได้กล่าวกับเขาในเช้าวันนี้หลังจากรับเอกสารภารกิจหวนให้นึกออกว่า วันนี้ชายหนุ่มเจ้าบ้านอาจจะไม่กลับมาก็เป็นได้ ทำให้คนคิดรู้สึกเบาใจพร้อม ๆ กับรู้สึกเสียดายอย่างบอกไม่ถูก

‘ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้นะ มันน่าจะดีใจไม่ใช่เหรอ? จะรู้สึกเสียดายทำไมกัน?’ เขารีบสะบัดศีรษะไปมาไล่ความคิดเลอะเทอะและความรู้สึกสับสนออกไปจากสมอง ‘ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย’ ร่างโปร่งกำเม็ดยาในมือแน่น

ทั้งที่รู้ดีว่าถูกกอดโดยไม่คิดอะไรเลยแท้ ๆ แต่ทุกค่ำคืน คาคาชิก็ยังคอยยัดเยียดอ้อมกอดนั้นให้ครั้งแล้วครั้งเล่า ฝ่ามือ ปลายนิ้ว และริมฝีปาก นั้นสัมผัสเรือนร่างสีน้ำผึ้งนี้อย่างไร้ซึ่งความอ่อนโยน หากมันกลับสร้างความร้อนผ่าวไปทั้งผิวสัมผัสและทำให้ร่างของเขาแทบหลอมละลาย และพรักพร้อม โอนอ่อนสมยอมให้ล่วงล้ำโดยไม่ขัดขืน แม้แต่คำพูดที่ถูกกระซิบอยู่ข้างหูก็ไม่ใช่คำพลอดรักแว่วหวาน แต่กลับเป็นท้อยคำอันหยาบโลนต่ำช้าเหมือนมีดที่กรีดแทงอยู่ในอก แต่พอริมฝีปากของฝ่ายตรงข้าม เรียกชื่อของเขาออกมาเท่านั้น เขากลับเคลิ้บเคลิ้มและถึงจุดสูงสุด...

ร่างโปร่งกัดริมฝีปากล่างเมื่อนึกถึงใบหน้าของร่างบนกาย ในยามปลดปล่อยในตัวของเขาแล้วยิ้มบาง ๆ ให้อย่างพอใจ และนั้นเป็นรอยยิ้มเดียวที่เขาได้เห็นจากคาคาชิ เป็นยิ้มที่คาคาชิจะยิ้มให้...หลังจากที่ปลดเปลื้องอารมณ์ใคร่ของตนแล้วเท่านั้น

"นี่เรา...เป็นอะไรของเขากันแน่นะ?..."
อิรุกะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงเนตรสีน้ำตาลเข้มดูวาวเรื่อเต้นระริกด้วยน้ำอุ่นที่ใกล้จะเอ่อออกมาเต็มที ทั้งที่เขาเป็นคนที่จะไม่ร้องไห้กับเรื่องที่หวั่นไหวเพียงเล็กน้อยแบบนี้แท้ ๆ แต่คงเป็นเพราะตอนนี้อยู่ลำพังเพียงคนเดียว และสภาพร่างกายที่ไม่ปกตินักด้วยล่ะมั้ง จึงทำให้ชายหนุ่มแสดงความอ่อนแอออกมาอย่างไม่ต้องกังวลว่าจะอายใคร หรือจะถูกใครเหน็บแนม

แต่ถึงอยากจะร้องไห้ออกมาเพียงใด ด้วยศักดิ์ศรีและความเคารพในตัวเองที่ยังพอมีอยู่ ทำให้เขาไม่อาจจะปล่อยให้น้ำในตานั้นไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้างได้ หรืออาจจะเป็นเพราะเขารู้ตัวดีว่า หากแม้ได้ร้องไห้ออกไปแล้วจะไม่อาจหยุดสายธารนี้ได้โดยง่าย เจ้าตัวจึงตัดสินใจใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาออก

ร่างโปร่งผิวแทนรีบทานยาและดื่มน้ำที่ถูกเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ ก่อนทิ้งกายลงบฟูกนอนรับแขกที่เขาใช้มันเป็นที่นอนชั่วคราวระหว่างที่ยังอาศัยอยู่ที่นี่ พลางตะแคงใบหน้ามองเตียงอุ่นนุ่มข้างกาย ที่เขารู้ดีว่าจะมีโอกาสได้นอนบนที่สบายแบบนั้น ก็ต่อเมื่อถูกเจ้าของเตียงเรียกหาเท่านั้น

และแล้วภาพของเตียงเบื้องหน้าก็ค่อย ๆ พร่าเลือนจนในที่สุดก็ถูกม่านหมอกสีทึบบดบังจนมืดดำ ขณะเดียวกับที่ความเหนื่อล้าทั้งกายใจรวมถึงพิษไข้ที่รุมเร้ากลืนกินร่างและสติของเขาอย่างช้า ๆ 
-
-
-
ยามกลางดึกอันเงียบสงัด ภายในห้องนอนที่อันมืดสลัว...กำลังมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว.....

ร่างที่หลับนิ่งเพราะอ่อนเพลียจากพิษไข้ นอนสลบไสลเข้าสู่ห้วงนิทรานัยไม่ไหวติงอยู่บนฟูกนอนสีขาวสะอาด

เงาขนาดใหญ่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ร่างโปร่งที่หลับสนิทอย่างเงียบเชียบไร้ซุ่มเสียง

แม้ผ้าห่มผืนหนาจะถูกดึงขึ้นมาห่อหุ้มร่างตรงหน้า ตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนเกือบปิดบังรอยแผลเป็นบนตั้งจมูกจนหมด เจ้าของเงาดำก็จดจำได้ดีว่า...ภายใต้ผ้าห่มและชุดนอนแบบเรียบ ๆ นั้นคือร่างกายที่เป็นผิวเนื้อสีแทนอันเต็มตึง นันแน่น และอุ่นร้อน หากได้ลองฝั่งความปรารถนาเข้าไปในร่างนั้น รวมถึงผลักดันเจ้าของเรือนร่างที่ถูกโจนจ้วงไปสู่จุดสูงสุดแห่งความใคร่แล้ว ร่างนี้ก็จะร้อนเป็นไฟ ส่งเสียงหอบกระเซ้าและหลอมละลายอยู่ในอ้อมกอดของเขา

เพียงคิดเท่านั้น ผู้จ้องมองก็ไม่อาจอดทนระงับความต้องการอันรุนแรงของตนได้อีก เงาดำซึ่งเคยยืนนิ่งค้ำร่างที่นอนราบบนฟูก ได้ถอดเสื้อตัวนอกกระบังหน้าผากและผืนผ้าที่ปกปิดใบหน้าช่วงล่างของตนออก เปิดเผยให้เห็นใบหน้าของเจ้าของห้องตัวจริง 

ร่างสูงผมสีเงินดึงผ้าห่มบนร่างคนที่นิทราออกไปจนพ้นตัว แล้วรีบคร่อมร่างบนฟูกอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ชายหนุ่มพิศดูใบหน้าที่หลับพลิ้มอยู่ในท่านอนหงายดวงหน้าที่มีลูกผมล้อมกรอบเอียงไปด้านหนึ่ง เผยให้เห็นต้นคอและลาดไหล่งามอย่างชัดเจน

คาคาชิไม่รอช้า เขากดริมฝีปากอันหิวกระหายของตนลงบนต้นคอระหง อีกทั้งมือสองข้างก็คอยปลดกระดุมชุดนอนของร่างข้างใต้ พลางลูบไล้ผิวกายเนียนนุ่มโดยไม่เกรงว่าคนถูกจับต้องจะรู้สึกตัวตื่น

ความร้อนจากพิษไข้ที่ทำให้ไม่สบายตัวอยู่แล้ว บวกกับสัมผัสผะผ่าวจากนิ้วมือที่กำลังเคล้นคลึงบนกายแผดเผาไปทั้งร่าง ทำให้ร่างสีแทนตืนขึ้นพร้อมกับความพรั่นพรึง

"คะ คุณคาคาชิ..อุ๊บ!" ครั้นพอเผยอกลีบปากออกเพื่อจะเอ่ยอะไรออกไป ริมฝีปาก ปลายลิ้น น้ำเสียง รวมถึงลมหายใจ ก็ถูกปล้นเอาไปด้วยรสจูบอันรุนแรงซึ่งบดขยี้ลงมาด้วยความรวดเร็ว

เสื้อเชิ๊ตบาง ๆ ถูกแหวกออก กระแสลมเย็นในยามค่ำพัดผ่านผิวเนื้ออุ่นให้ยะเยือก ทำให้ยอดอกสีเข้มตั้งชันยั่วเย้าตัณหาของผู้ที่ได้เห็นเสียเกือบทะลักทะลายออกมา

ในความสลั่วที่เห็นเพียงเลือนลางผ่านม่านหมอกแห่งราตรี ร่างสูงขึ้นทาบทับบนร่างเปลือยผิวสีน้ำผึ้ง ริมฝีปากยังพัวพันจุ่มจ้วงดิ้งลึกสร้างความมัวเมาจนอยากที่จะถอดถอน

มือหยาบกร้านจากการจับดาบฟ้อนเฟ้นผิวเนื้ออ่อนจนลุกเป็นไฟ ก่อนเลื่อนไปสัมผัสเรียวขาทั้งสองข้าง แล้วจับแยกออกจากกัน ชายผู้ถูกความต้องการครอบงำได้สอดใส่นิ้วที่อาบด้วยสารหล่อลื่นที่ซื้อมาระหว่างทางเข้าไปในร่างของผู้ที่นอนระทวยแผ่หลาเบื้องหน้า ที่พยายามใช้มือและเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มือผลักร่างเขาออกอย่างไร้ประโยชน์

"มาจนถึงป่านนี้แล้ว อย่าดื้อนักจะได้มั้ย?" คาคาชิคำรามในลำคอ

"มะ...ไม่ครับ วันนี้ไม่เอา ผม..ไม่...ฮ๊ะ!" ประโยคของบทสนทนาถูกตัดบทลงเป็นเสียงครางหวิว เมื่อยอดอกสีเข้มถูกขบเม้มโดยแรง

"ก็ออกจะตอบรับดี" ชายหนุ่มเลียปลายยอดแดงที่เขากัดไปเมื่อครู่แล้วดูดจนเกิดเสียงดัง "ไม่เห็นจะไม่ได้ตรงไหน?" ร่างที่ทาบทับขยับนิ้วมืออันชุ่มโชกซึ่งกำลังทำหน้าที่สร้างความชุ่มชื้นให้กับปากทางทีเล็กแคบไปมา จนเกิดเสียงเปียกลื่นดังสะท้อนไปทั่วห้อง สร้างความกระสันซ่านแก่ผู้ที่ถูกรุกรานที่พยายามครองสติต่อสู้กับพิษไข้ก่อนหน้านี้ ให้ขาดลอยไปตามจังหวะของปลายนิ้วที่กำลังปลุกเร้าร่างกายจนต้องบิดซ้ายบิดขวา เปิดหนทางและดูดกลืนนิ้วหยาบเข้ามากอย่างจำนน

"ฮือ...คุณ..คาคาชิ ได้โปรด...ไม่เอา..อ๊ะ...อ๊า!" คำพูดหอบกระเซ้าขาดเป็นห้วง กลายเป็นเสียงร้องดังพร้อมกับร่างโปร่งที่กระตุกเกร็งขึ้นสูง เมื่อนิ้วมือในกายถูกแทนที่ด้วยท่อนเนื้อร้อนที่มีขนาดใหญ่ดันเข้ามาในกายจนสุดความยาวในคราวเดียว

"อา...อิรุกะ แน่นเป็นบ้า!" คาคาชิเอ่ยแนบริมฝีปากกับหูร่างโปร่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "คลายหน่อยซิ อย่างที่เคยสอนไง ฮา อย่างนั้น...ใช่" เขาจูบนวลแก้มระเรื่อเบา ๆ "วันนี้ข้างในร้อนกว่าทุกวันเลยนะ ร้อนเพื่อรอฉันกลับมารึเปล่า?"

คนถูกถามได้แต่ส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนพยายามส่งเสียงดุจกระซิบขึ้นมาว่า "...มะ...ไม่..." คำ ๆ นี้ไม่ใช่คำสั้น ๆ เพียงแค่นั้นหากคำอื่น ๆ ไม่ได้ถูกเปล่งออกมาเพราะเรี่ยวแรงของคนพูดถูกใช้มากจนถึงขีดสุดของร่างกายแล้วต่างหาก ในเวลานี้เพียงแค่นอนหอบหายใจโดยยังมีสติอยู่ สำหรับอิรุกะก็เต็มกลืนแล้ว

"อวดดี!" คนเข้าใจผิดยิ้มเหี้ยม ก่อนยกสะโพกเพรียวขึ้นสูงเข้ากระแทกแกนกายของตนเข้าไปอย่างไร้ปราณีเพื่อเป็นการทำโทษคนอวดดีตรงหน้า โดยไม่สนใจคำอ้อนวอนหรือเสียงร้องที่ทัดทานของความเห็นใจจากร่างอ่อนแรงตรงหน้าแม้แต่น้อย
-
-
-
ดวงอาทิตย์ในยามเช้ากำลังจะขึ้นพ้นขอบฟ้า ส่องแสงสว่างกระจ่างตาขับไล่ความมืดมนของค่ำคืนให้จางหาย ลำแสงอ่อนอุ่นกำจายไปทุกแห่งทุกหน ไม่เว้นแม้แต่ห้องไหน เตียงใคร หรือฟูกนอนที่มีร่างเปลือยสองร่างนอนกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มก็ตาม

แต่ด้วยความเป็นคนขี้เซา ไม่ว่าจะเป็นแสงสว่างในตอนเช้า หรือความร้อนจากดวงอาทิตย์ก็ไม่อาจปลุก ฮาตาเกะ คาคาชิ ให้ตื่นขึ้นมาได้ เว้นแต่ความร้อนของคนในอ้อมกอดที่ร้อนเป็นไฟ รวมถึงร่างที่เกร็งไหวบวกกับเสียงอาการไอเป็นระยะ ๆ นี่แหละที่ทำให้เขาจำต้องตื่นขึ้น

"...ร้อน" ร่างสูงผมสีเงินกระเซอะกระเซิงเจ้าของเตียงนอนที่ว่างเปล่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความหงุดหงิดเล็กน้อย ขณะที่กระชับวงแขนรัดร่างเปลือยสีแทนของเจ้าของฟูกนอนที่ตนนอนอยู่เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น

"..." คนเพิ่งตื่นนอนขมวดคิ้วกับการไอเมื่อครู่ และอุณหภูมิของคนที่เขากอดพักหนึ่ง ก่อนเลิกผ้าห่มออกประคองร่างโปร่งขึ้นมาจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน เขาใช้มือปัดเส้นผมสีดำสลวยของฝ่ายตรงข้ามทัดใบหู แล้วเพ่งมองดวงหน้าอิดโรยที่มีรอยแผลเป็นคาดบนดั้งจมูกอย่างพิจารณา

"นายเป็นไข้เหรอ?" ทั้งที่ร่างโปร่งตัวร้อนเป็นไฟและไอเป็นระยะแถมมีใบหน้าซีดเซียวอิดโรย บ่งบอกถึงร่างกายที่กำลังถูกโรคภัยคุกคามอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังคงถามออกไปคล้ายคนโง่ 
"บ้าชิบ!" เขาสบถด่าความเขลาของตนแล้วรีบลุกพรวดขึ้นจากฟูก ช้อนร่างคนป่วยขึ้นนอนบนเตียงอุ่นซึ่งถูกละเลยเมื่อคืน แล้วบรรจงห่มผ้าให้ก่อนรีบกระวีกระวาดเดินออกไปจากห้อง 

-
-
-
ความร้อนจากพิษไข้ทำให้รุ่มร้อนไปทั่วทั้งร่าง แม้จะกำลังอยู่ในความฝันไอร้อนก็ยังคงตามแผดเผาอย่างไม่หยุดยั้ง อีกทั้งอาการปวดศีรษะก็กำลังเข้ารุกรานให้หัวปวดตุบ ๆ จนแทบระเบิด อยากจะลืมตาตื่นหนังตาก็กับหนักอึ้ง แม้อยากจะปริปากร้องก็เกินกำลัง ทำให้ผู้ที่กำลังอยู่ในภวังค์ราวกับติดอยู่ในห้วงแห่งฝันร้ายก็ไม่ปาน

จนกะทั่งความเย็นซ่านก่อเกิดขึ้นบริเวณหน้าผากอันผะผ่าว ก่อนค่อย ๆ ขยับขยายกระจายไปตามใบหน้าและร่างกายของคนที่กำลังถูกแผดเผาจากเปลวไฟในความฝันนั่นแหละ ความทรมานที่อัดแน่นอยู่ทั่วกายจึงบรรเทาลง

เรี่ยวแรงที่เคยหายไปค่อย ๆ กลับคืนมา เปลือกตาสีแทนซึ่งเคยปิดสนิทก็เปิดขึ้นช้า ๆ ...ฝันร้ายของเขา...จบลงแล้ว...

ร่างที่นอนทอดกายบนเตียงหนานุ่มมองเพดานห้องอย่างเลื่อนลอยชั่วครู่ ก่อนจับจ้องตามไปยังจุดที่ก่อกำเนิดความเย็น ซึ่งกำลังชโลมไล้อยู่บริเวณแผ่นอกและหน้าท้อง แล้วเขาก็ต้องรู้สึกประหลาดใจ

‘ถึงไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อว่า ฮาตาเกะ คาคาชิ คนที่แสนจะเย่อหยิ่งเย็นชาใจยักษ์ กำลังเช็ดตัวให้เขา!’ ร่างสีแทนแทบตะโกนออกมา หากเขายังคงหลงเหลือสุ่มเสียงให้ร่ำร้องปานนี้คงจะส่งเสียงลั่นไปแล้วว่า ‘คาคาชิเป็นห่วงเขา’

"มองแบบนั้น อยากจะโดนหมั่มรอบเช้ารึไง?" คนที่ถูกนินทาว่าใจยักษ์เหยียดยิ้มเหี้ยม พร้อมตวัดสายตาคมปลาบมองตอบ น้ำเสียงของร่างสูงผมสีเงินฟังดูทุ้มต่ำฟังดูอันตรายบวกกับแววตาที่กำลังท่อประกายวาวโรจอย่างน่ากลัวเน้นความจริงจัง ทำเอาคนป่วยบนเตียงสะดุ้งโหย่งเสียวสันหลังวาบ เสมองไปทางอื่น

จากนั้นคาคาชิจึงโยนผ้าขนหนูผื่นเล็กที่ใช้จนหมดประโยชน์แล้วลงอ่างอย่างไม่แยแส แล้วจัดการสวมชุดนอนให้ร่างชายหนุ่มผิวแทนตรงหน้า

"ทำไมเมื่อคืนไม่บอกฉันว่ามีไข้?" จู่ ๆ ชายหนุ่มก็ถามออกมา หลังจากที่เพิ่งสวมชุดให้เสร็จ

"ก็...อุ๊บ!" ก่อนที่อิรุกะจะได้กล่าวตอบช้อนกระเบื้องอันเต็มไปด้วยโจ๊กอุ่น ๆ ก็พุ่งเข้ามาเต็มปาก

"ช่างเถอะ ถึงเมื่อคืนนายจะบอก ฉันก็คงไม่หยุดอยู่ดี..."เขาเอ่ยตอบเสร็จสรรพพร้อมรีบตักโจ๊กช้อนต่อไปทันที "นี่ โตแล้วอย่าอมข้าวได้มั้ย? ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง?" เมื่อเห็นคนบนเตียงทำหน้าพะอืดพะอมก็อดถามไม่ได้

อิรุกะที่มีโจ๊กเต็มปากละเลียดลิ้มรสสารอาหารอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ อยู่พักใหญ่ เมื่อรู้ว่าไม่ได้มีรสชาติเลวร้ายอย่างที่คิดจึงกลืนลงคอ
"คือ...อุ๊บ!" พอจะอ้าปากเอื้อนเอ่ยประโยคอะไร ก็ถูกช้อนคันเดิมยัดโจ๊กเข้ามาในปากอีก

"โจ๊กสำเร็จรูปน่ะ รสชาติไม่ได้เลวร้ายเท่าไร พอกินได้ใช่มะ? พอดีฉันไม่มีเวลาจะทำให้ เมื่อคืนก็เพลียตื่นมาก็สายโด่งแล้ว ทนกินไปก่อนก็แล้วกัน" เมื่อรู้ว่าอาหารเหลวในช่องปากของฝ่ายตรงข้ามหมด เขาก็รีบส่งช้อนต่อไปถึงในปากคนป่วย แบบแทบจะไม่เปิดโอกาสให้พักหายใจเลยทีเดียว

หลังจากรับประทานอาหารเช้าที่เป็นโจ๊กสำเร็จรูปรสไก่ แบบเทน้ำร้อนใส่ก้สุกภายใน 3 นาที หมดถ้วยเขาก็ถูกบังคับให้ดื่มน้ำตามอีกแก้วใหญ่ พร้อมโดนขู่เข็ญให้นอนนิ่ง ๆ บนเตียง โดยไม่สามารถพูดอะไรได้แม้แต่คำเดียว ได้แต่มองแผ่นหลังกว้างของเจ้าบ้านและเจ้าของหัวใจของเขา แต่ตัวอย่างเงียบ ๆ 

"เฮงซวยจริง! ยาก็ดันมาหมดเอาตอนนี้ ต้องรีบไปรับงานแล้วด้วย งานเร่งด่วนอะไรหนักหนา ควายหายกันหรือไง?" คาคาชิบ่นไปสบถไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด นี่ถ้าดวงตาของเขาเป็นปืนเลเซอร์แล้วล่ะก็ กล่องยาที่ทำจากพลาสติกที่เขากำลังจ้องมองอยู่คงได้กลายเป็นจุลไปแล้ว

"วันนี้นอนอยู่บนเตียงเฉย ๆ อย่าออกไปไหนล่ะ แล้วตอนเย็นฉันจะรีบกลับมา" คาคาชิหันหลังมาสังอิรุกะครั้งสุดท้ายก่อนเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้คนบนเตียงเฝ้ามองประตูบานนั้นอย่างมีความหวัง "แล้วตอนเย็นฉันจะรีบกลับมา"
-
-
"ภารกิจเร่งด่วน นายต้องรีบเอาจดหมายสำคัญไปส่งให้ถึงมือเป้าหมายก่อนเที้ยงวันพรุ่งนี้" โฮคาเงะสาวโยนใบเอกสารภารกิจพร้อมสารลับลงตรงหน้าโจนินผมสีเงินผู้มาสายเป็นนิจ

"เฮงซวยจริง!" คนที่รับรายละเอียดของงานมาอ่าน สบถออกมาอย่างเสียไม่ได้เมื่อรู้ว่าสถานที่ที่เขาจะไป หากหยุดพักค้างแรมกลางทางคงต้องไปถึงร่วมเที่ยง เขาขมวดคิ้วส่ายหน้าก่อนตัดสินใจดยนขวดยาพลาสติกที่ซื้อมาเมื่อครู่ให้ซึนาเดะ

"อะไรยะ?" เธอคว้าหมับก่อนที่มันจะพุ่งเข้ามากระแทกส่วนใดบนใบหน้าเจ้าหล่อน "คิดจะทำร้ายฉันด้วยขวดยาแก้ไข้ที่ทำจากพลาสติกเหรอ?" โฮคาเงะสาวตะโกนไล่หลังคนที่กำลังจะเดินออกจากห้อง

"อิรุกะไม่สบาย ฝากเอาไปให้ด้วยแล้วกัน" พอจบประโยคคาคาชิก็หายวับไป ปล่อยให้ผู้นำหญิงของหมู่บ้านโวยวายไม่หยุด

"ต๊าย! นี่ถึงกับกล้าใช้โฮคาเงะเชียวเหรอยะ? คิดว่าฉันว่างนักเหรอ!" เจ้าหล่อนตบโต๊ะดังลั่น "บ้าจริงชิสึเนะก็ไม่อยู่ นินจาในหอข่าวก็วันนี้ก็ไม่ว่างกันสักคน" หล่อนกวาดดวงเนตรคู่สีน้ำตาลไปบนโต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยกระดาษเอกสารกองเท่าภูเขา "ไม่รู้ไม่ชี้ด้วยแล้ว!" ซึนาเดะทิ้งยาลงไปในลิ้นชักแล้วรีบเร่งจัดการงานของตนต่อไป
-
-
-
"ตอนเย็นฉันจะรีบกลับมา" คำนี้เปรียบได้ดุจความหวัง ที่ชักนำจิตใจและดวงเนตรสีน้ำตาลเข้มของคนบนเตียงให้จดจ่ออยู่กับบานประตูที่เจ้าของคำพูดชวนฝันเดินออกไป เพื่อรอ และเฝ้ารอว่า เมื่อไรประตูบานนั้นจะเปิดออกแล้วปรากฏร่างของชายที่เขารอคอย

...รอแล้ว รอเล่า จนดวงตาคู่งามซึ่งมีประกายแห่งความหวังถูกบดบังด้วยหนังตาที่หนักอึ้งขึ้นทุกขณะ และแล้วภาพเบื้องหน้าก็พร่ามัวก่อนเหลือแต่เพียงความมืดมิดไว้ในความทรงจำ แม้ตื่นขึ้นมาในยามเช้าชายคนดังกล่าวก็ยังไม่กลับมา...

"ได้ข่าวว่าเมื่อวานลาป่วยเหรอ?" น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นแทรกห้วงคะนึงของจูนินหนุ่ม ผู้ที่กำลังใช้เวลา 10 นาทีก่อนเลิกงานด้วยการรำพึงรำพันถึงใครคนหนึ่งบนที่นอนอันแสนอ้างว้างเมื่อวันวาน

"...คุณเก็นมะ!" เขาเรียกชื่อเจ้าของคำถาม แล้วรวบรวมสติที่หลุดไปไหนต่อไหนให้กลับมา "คือ...เมื่อวานนี้ผมนอนกลับยาวจนเช้าอีกวันเลยละครับ เหอ ๆ" 

"...ทานยาบ้างรึเปล่า?" เก็นมะพูดพร้อมกับขบไม้จิ้มฟันในปาก

"พอดีหมดนะครับ แต่ตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้ว"

"วันนี้เลยได้มาทำงานเต็มวันซินะ ชะล่าใจไปหน่อยมั้ง?" ร่างสูงขมวดคิ้ว

"ครับ..."เพราะมาที่นี้ถึงได้รู้ว่า คาคาชิติดภาระกิจสำคัญจนทำให้กลับไปตามสัญญาไม่ได้ ร่างโปร่งซึ่งนั่งอยู่อีกฟากโต๊ะทำงานยิ้มเจื้อน ก่อนเปลี่ยนเรื่องคุย "ว่าแต่คุณเก็นมะเถอะครับ อยู่ ๆ ก็หายจ้อยไปเลยมีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ?"

"ในเมื่อนายจะสบายดีแล้ว...ฉันก็ขอตัว" ชายหนุ่มกล่าวตัดบท แล้วหันเดินหนีแต่พอดีกับเสียงนาฬิกาบอกเวลาเลิกงานดังขึ้น

"เดี๋ยวซิครับคุณเก็นมะ ยังคุยไม่รู้เรื่องเลย!" อิรุกะรีบเก็บข้าวของบนโต๊ะแล้วกระโจนตามโจนินรุ่นพี่ไปทันที แม้คนตัวโตกว่าจะพยายามเดินหนี หากจูนินผู้แม้จะมีฝีมือด้อยกว่าก็ดูเหมือนจะไม่ยอมฝ่ายตรงข้ามให้หลุดมือไปโดยง่าย

"นี่ฉันกำลังรีบนะ!" เก็นมะตะโกนขณะเดินฉับ ๆ 

"จะไปไหนล่ะครับ?" 

"ไปไหนมันก็เรื่องของฉัน นายน่ะรีบกลับบ้านไปเหอะ"

"ก็ตอนนี้เราก็อาศัยอยู่ที่บ้านคุณคาคาชิเหมือนกัน แล้วทำไมคุณเก็นมะไม่เข้าไปเลยล่ะครับ?"

"มันเรื่องของฉัน แล้วก็เลิกวิ่งตามซะทีได้มั้ย?" เมื่อรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ลดละความพยายามจนกว่าจะได้ความ เขาจึงหยุด

"ก็คุณเก็นมะไม่มีเหตุผลนี่ หลบหน้าผม กับคุณคาคาชิแถมตอนนี้ยังวิ่งหนีอีก" ได้ทีอิรุกะก็ตะครุบชายแขนเสื้อฝ่ายตรงข้าม

"...."ทั้งคู่หยุดยืนมองหน้าพร้อมกับหอบหายใจกันอยู่พักหนึ่ง กระทั่งเก็นมะหัวเราะออกมาเบา ๆ 

"เหอ ๆ นายนี่นะ...จริง ๆ เลย!" เขาใช้มือเสยผมก่อนยิ้มมุมปาก มองใบหน้าสีแทนปลั่งสีเลือดเพราะเขาเป็นคนพาเดินออกกำลังกายอย่างชั่งใจ "...ฉันหมั่นไส้เจ้าคาคาชิมัน เลยพาลเหม็นขี้หน้าน่ะ" 

"ทะเลาะ กับคุณ คาคาชิ เหรอครับ?" อิรุกะทำตาโต ขณะหอบหายใจถี่จนดูผิดปกติ

"ช่างเหอะ แต่เอาเป็นว่าถ้าฉันหายเหม็นขี้หน้ามันเมื่อไรก็จะไปกินข้าวฝีมือนายเหมือนเดิมแล้วกัน" เก็นมะก้าวเข้ามาตบบ่าอิรุกะเบา ๆ แต่ในตอนนั้นเองที่นินจารุ่นน้องผิวสีแทนผู้มีรอยแผลเป็นบนดั้งจมูกก็ทรุดฮวบลงไปกองบนพื้น 

-
-

ภายใต้ท้องฟ้ายามบ่ายคล้อยที่อากาศปลอดโปร่ง ใบหน้าของจูนินซึ่งมีรอยแผลเป็นบนดั้งจมูกเผือดสี เพราะฝืนออกแรงทั้งที่ยังไม่หายอาการไข้ ตอกย้ำความผิดของ ชิรานุอิ เก็นมะ ที่เป็นสาเหตุ จนต้องพาร่างที่หมดสติของสหายนินจารุ่นน้องมาส่งยังสถานที่ซึ่งตอนนี้เขายังไม่อยากมาบ้านฮาตาเกะ นั่นเอง

ร่างสูงผมสีน้ำตาลทองใช้กุญแจที่เจ้าบ้านให้ไว้ในวันตกลงขอพักอาศัย เปิดประตูและพาร่างที่หมดสติไปวางบนโซฟาร์รับแขก เขาปลดเสื้อนอกรองเท้าและกระบังหน้าผากของอิรุกะออกเพื่อคลายความร้อนและอึดอัด จนคนป่วยมีสีหน้าดีขึ้น

"...ข้าวเย็น คุณคา..ชิ จะกลับมาแล้ว ฮือ~~" ริมฝีปากของคนหลับละเมอเพ้ออย่างกังวล ส่งผลให้นินจารุ่นพี่ที่ดูอาการอยู่ใกล้ ๆ หัวเราะออกมาเบา ๆ 

"นายนี่นะ ทั้งที่เป็นแบบนี้จะจะห่วงมันอีก เจ้าบ้านั่นอดข้าวมื้อเดียวไม่ตายหรอกน่า" เขาลุกขึ้นยืนมองไปรอบ ๆ ห้องที่เงียบงัน ซึ่งมีเพียงเขาและคนที่หลับใหลอยู่เพียงสองคนเท่านั้น

ดวงหน้าสีแทนระเรื่อชื้นเหงื่อ หยดน้ำเม็ดเล็ก ๆ เกาะผิวเหนือโหนกแก้ม โจนินรุ่นพี่เห็นเช่นนั้นจึงโน้มตัวเข้าใกล้ใช้นิ้วมือหยาบเช็ดน้ำหยดน้อยด้วยความทะนุถนอม 
‘อิรุกะกำลังหลับ ที่นี่ไม่มีใคร มีแต่เขากับอิรุกะเท่านั้น’ ประโยคนี้วนเวียนไปมาในห้วงความคิดผิดชอบ เย้ายวนใจให้ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปประทับริมฝีปากกับร่างโปร่งผู้นิทรา

"เห็นว่านายพาอิรุกะที่ไม่สบายกลับมาบ้าน ใจดีจังนะเก็นมะ"เสียงทุ้มต่ำราบเรียบหากแฝงไว้ด้วยความแข็งกร้าวดังขึ้นตัดบทจูบเข้ากลางคัน

"คาคาชิ!!!" เก็นมะเรียกชื่อคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ตอนนี้ที่สุดด้วยอาการขวัญเสีย เขารีบผละตัวถอยห่างจากร่างบนโซฟาร์ก่อนริมฝีปากของพวกเขาจะบรรจบกัน พร้อมหันไปหาเจ้าของสถานที่ซึ่งมาปรากฏตัวอย่างกระทันหัน

"ไหน ๆ ก็พามาส่งถึงที่แล้วจะกลับมือเปล่าก็คงไม่ดีซินะ ถึงได้..."ผู้มาใหม่เชิดหน้าเอียงคอพร้อมหรี่ตามองชายตรงหน้าคล้ายกับการดูถูก

"ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!" โจนินผมสีเข้มกว่ารีบโผลงออกมาอย่างร้อนรน ไปทางเจ้าบ้านที่กำลังนั่งบนเก้าอี้เอนกประสงค์ที่มุมห้อง ร่างสูงผมสีเงินถอดกระบังหน้าผากและลดผ้าปิดปากลง จนแลเห็นใบหน้าเย็นชาราวน้ำแข็ง 

"แหม... ไม่ต้องร้อนตัวไปหรอก" คาคาชิกล่าวแล้วส่งเสียง "หึ" ในลำคอ "ฉันหมายถึงว่า ฉันคงจะต้องขอบคุณนายต่างหาก" เขายกมือทั้งสองข้างมาประสานเกยคางตน

"ขอบคุณ?" คนฟังขมวดคิ้วมุ่น มองทีท่าน่ากวนประสาทของฝ่ายตรงข้ามด้วยคามฉงน

"ช่าย..."คนกวนประสาทเอ่ยเสียงยาวยืด "ขอบคุณที่อุส่าเอาของ ๆ ฉันมาคืนให้ถึงมือนะเก็นมะ"เขาลุกขึ้นยืนแบบเอื่อยเฉื่อยพร้อมส่งรอยยิ้มเหยียด "ที่นี้ก็ไปซะซิ"

"ห๋า...?"

"ฉันมาแล้วไง นายก็ไปได้แล้ว"คาคาชิย้ำเสียงแข็งรอยยิ้มเมื่อครู่หายไปทันที แล้วพลันกลายเป็นสีหน้าดุดัน "ตอนนี้ นายไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้วนี่"

"ไม่ต้องมาไล่หรอก ฉันไปแน่!"คนถูกตำหนิแทบจะรีบกระโจนออกนอกห้องด้วยความโกรธ หากกลับถูกเสียงเสียงเดิมรั้งไว้อีกครั้ง

"เก็นมะ..."คาคาชิเดินหันหลังให้กับชายขี้โมโหเพื่องตรงไปยังจูนินรุ่นน้องผิวสีน้ำผึ้งที่สลบไสลอยู่บนโซฟาร์ "นายก็รู้ดีว่าอิรุกะน่ะเป็นของฉัน ตัวเขาเองก็รู้ว่าเขาเป็นของฉัน"เขาเท้าแขนกับพนักพิง เอื้อมนิ้วมือไปลุบปอยผมสีดำที่ละอยู่บนใบหน้าชื้นเหงื่อมองดวงหน้าสีแทนอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ก่อนตวัดดวงเนตรดุคู่ต่างสีของตนขึ้นไปยังคู่สนทนา "ฉะนั้นนายก็ควรสังวรณ์ตัวเองไว้ด้วยว่าเป็นคนนอก อย่ามาทำเป็นคนดีคอยเป็นห่วงเป็นใยสอดไม้สอดมือเข้ามาจับต้องของของคนอื่นจะดีกว่า" ชายผมเงินหยุดถากถางไปพักหนึ่งก่อนกล่าวต่อ "เพราะว่ามันเป็นหน้าที่ของฉัน"

สายตาทั้งสองประสานฟาดฟันกันราวสายฟ้าฟาด เก็นมะที่ตอนแรกได้แต่นิ่งเงียบขลาดกลัวกำหมัดแน่นจนมือสั่น เมื่อถูกพูดจาเสียดสีจนถึงขั้นนี้จึงไม่อาจทานทนได้อีก

"เชอะ หน้าที่ของนายงั้นเหรอ? หน้าที่ที่นายทำไม่เป็นซะมากกว่า"โจนินผู้สวมผ้าโผกศีรษะกล่าวเย้ย

"...นายอยากจะพูดอะไร?"คนถูกตอกกลับเอ่ยตอบเสียงเย็นเลิกคิ้วสูง

"นายน่ะเอาแต่ทำตัวเย็นชาใจร้ายกับอิรุกะ นายนะรักเขายังไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ!"คนพูดรู้สึกพอใจกับปฏิกิริยาคิ้วกระตุกของฝ่ายตรงข้าม "...แต่ว่าฉัน ฉันซิ ฉันนี่แหละเข้าใจอิรุกะดีกว่านาย"เก็นมะยืดอกประทะสายตายกับคู่ต่อสู้โดยไม่เกรงกลัว "ฉันสามารถดูแลและปกป้อง ให้เกียติเขาได้มากกว่าที่นายทำ"เขากล่าวอย่างฮึกเหิมตอนประโยคสุดท้ายที่เขามั่นใจว่าคนอย่างฮาตาเกะคาคาชิ ไม่มีวันทำได้ดีกว่าตน "แล้วฉันก็...รักอิรุกะและให้ความสำคัญกับเขาได้มากกว่านายด้วย"

"เอาอะไรมาวัด?" ร่างสูงผมสีเงินของโจนินหนุ่มที่ฟังอยู่นานโต้กลับไปอย่างสั้น ๆ ด้วยประโยคที่สามารถทำลายความมั่นใจของคู่ต่อสู้จนถึงกับสะอึก เขาละมือจากร่างของสิ่งที่เป็นของเขาแล้วยืดตัวตรงอยู่ด้านหน้าอิรุกะที่ยังไม่ได้สติ เพื่อเผชิญหน้าฝ่ายตรงข้ามและประกาศการถือสิทธิ์ครอบครองร่างโปร่งด้านหลัง 

ในห้องอันอบอุ่นหากบรรยากาศกลับช่างหนาวเย็นจนถึงเนื้อในกระดูก โดยมีโจนินร่างสูงสองคนเป็นจุดศูนย์กลางอันเหยียบเย็นปานน้ำแข็งขั้วโลกนี้ หากแต่ดวงตาของทั้คู่กลับคุโชนไปด้วยเปลวเพลิงร้อนแรงสีแดงฉานระอุสุมอยู่ภายใน "สงคราม<FONT face