[Lavi x Allen] The Gambling King (One-shot)

ก่อนอื่นต้องบอกว่าอันนี้เป็นฟิก D.grayman ที่ยูระแต่งไว้นานแล้ว แล้วก้อยูระไม่ได้ติดตาม C.Kids มาพักใหญ่ๆแล้ว แต่อ่านเอาจากที่มี download ในเนตน่ะค่ะ เลยไม่แน่ใจว่าเนื้อเรื่องที่ C.Kids ออกถึงตอนไหนแล้ว ดังนั้นก้ออาจจะมี spoil หรือวิธีเรียกชื่อต่างไปบ้างนิดหน่อย ก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ ^^;;

ส่วนฟิกนี้ก้อ...เป็นฟิกสั้นตอบเดียวจบ เรทอยู่ที่ PG-13 ค่ะ คู่ RabixAllen ใครที่เป็นแฟนคู่นี้ก้อหวังว่าคงจะชอบกันนะคะ ^^ (ตอนแรกว่าจะแต่ง KandaxAllen แต่ไปๆมาๆราบี้มาแรงกว่า เหอๆๆ ><)
................................................................

[b][color=red]กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อน[/color][/b]

[b]The Gambling King [/b]

“รอยัลสเตรทฟลัช”

เด็กหนุ่มผมสีเทาเงินผิดกับใบหน้าละอ่อนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆที่ดูเป็นมิตร “ขอโทษนะครับแต่เกมนี้ผมก็ชนะอีกน่ะแหละ เลิกดีกว่านะครับ ^^;”

ทายาทบุ๊คแมนจ้องหน้าเอ็กโซซิสต์หนุ่มเขม็ง ใบหน้ายิ้มแย้มเป็นนิจนั่นบัดนี้กลับดูขึงขัง คิ้วเรียวขมวดเป็นปม เมื่อเขาจ้องมองเด็กหนุ่มที่เขาเคยคิดว่าใสซื่อบริสุทธิ์ยิ่งกว่าผ้าขาว “ไม่ ชั้นไม่เลิกแน่ๆจนกว่าจะจับได้ว่านายโกงยังไง” เขาพูดพลางยื่นหน้าเข้าใกล้จนจมูกของทั้งสองเกือบจะชนกัน ขึ้นชื่อว่าบุ๊คแมน (ถึงจะยังไม่ได้เป็นก็เหอะ) อยู่ๆจะให้ยอมง่ายๆได้ยังไง ไงๆคืนนี้ถึงไม่ชนะ อย่างน้อยก็ต้องจับกลโกงของเจ้าหมอนี่ให้ได้ล่ะ

“อีกตานึง” ราบิย้ำเสียงแข็ง ก่อนจะกวาดเอาไพ่ที่กองๆกันที่พื้นมารวมกันใหม่แล้วเริ่มสับ “คราวนี้ชั้นสับไพ่เอง”

อเลน วอล์กเกอร์ ยิ้มแหยๆ มองไพ่ที่ได้รับการสับอย่างถี่ถ้วนในมืออีกฝ่าย ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้ครับ” //ไม่คิดว่าคุณราบิจะดื้อแพ่งขนาดนี้ ให้ตายสิ ^^; // (รู้ๆอยู่ว่าโดนโกงก็ยังจะเล่นอีกแน่ะ)

…10 นาทีต่อมา...

“โว้ยยยยย~~~!” ราบิร้องออกมาด้วยความฉุน โยนเอากองไพ่ครึ่งสำรับลอยหวือขึ้นกลางอากาศ ไพ่หลากหลายรูปแบบ ทั้งโพธิ์ดำ โพธิ์แดง ดอกจิก ข้าวหลามตัด ปลิวว่อน ร่วงกราวลงมาราวกับห่าฝนก็มิปาน

“คิดว่าพอได้แล้วมังครับ” อเลนพูดขึ้น ยังคงยิ้มระรื่น

//ปีศาจ...ไอ้หมอนี่มันปีศาจชัดๆ// ราบิคิด //อ่านมันไม่ออกซักนิด...// ก็จะอ่านออกได้ยังไงล่ะ ในเมื่อตอนเล่นเจ้าหนูถั่วงอกแกเล่นยิ้มใส่อย่างเดียว แต่เขารู้ดีกว่าการให้รอยยิ้มใสซื่อนั่นหลอกได้...ภายใต้ใบหน้าเป็นมิตรและดูซื่อๆเซื่องๆนั่น ซ่อนปีศาจตัวร้ายมีเขาถือสามง่ามไว้รอทิ่มแทงเอาเหยื่อที่พลั้งเผลอให้โดนยิ่งกว่าเจ็บแสบ

“ยังๆ” ราบิว่า จัดแจงรวบไพ่มาจัดสับใหม่อีกรอบ “อีกรอบๆ”

“ง่า...แต่ผมชนะจนเบื่อแล้วนะ” อเลนขัด ถึงจะยังปั้นหน้ายิ้มอยู่ก็เหอะ แถมตอนนี้ก็ดึกแล้วด้วย รินารี่กับโครวจังแล้วก็บุ๊คแมน (คนปัจจุบัน) ก็คงหลับกันไปนานแล้วด้วย

“...งั้นก็บอกมาก่อนว่านายใช้วิธีอะไรโกง” //ไพ่ไอ้เราก็เป็นคนสับ...แล้วมันใช้วิธีไหนถึงชนะได้อีกว๊า~~//

อเลนหัวเราะแหะๆ “บอกไม่ได้ครับ ความลับธุรกิจ”

“อเลนจัง~~~~” รอยยิ้มที่แสนจะเป็นมิตร(?)ค่อยๆคลี่ปรากฏบนริมฝีปากราบิ “บอกมาเดี๋ยวนี้นะ(โว้ย)!” พลันเจ้าตัวก็กระโดดโครมเข้าใส่คนยิ้มไม่เลิกอย่างไม่ทันตั้งตัว เล่นเอาอเลนเสียหลักล้มหงายหลังตึง กองไพ่ปลิวว่อนกระจายไปทั่วห้องจากแรงกระโจน เอซ คิง ควีน ร่วงกราว แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครสนใจคว้า ด้วยเหตุที่ว่าแรงกระโจนมันมากเสียจนราบิเองยั้งตัวไว้ไม่อยู่ ล้มทับลงบนร่างบางอย่างช่วยไม่ได้  

รอยยิ้มหายไปจากริมฝีปากบางของเอ็กโซซิสต์หนุ่มทันที เมื่อริมฝีปากอุ่นอีกคู่ประทับลงมา...ทั้งอุ่นแล้วก็...นุ่ม... เด็กหนุ่มรู้สึกหน้าร้อนวูบราวกับโลหิตจากที่ส่วนมันไหลมารวมกันที่ใบหน้าและหู เรี่ยวแรงหายไปหมดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขานอนนิ่งอยู่ตรงนั้น หน้ายังแดงเอื๊อกแม้ว่าราบิจะถอนริมฝีปากออกแล้วดันตัวลุกขึ้นแล้ว

“อะ อเลนจัง?” ราบิกระพริบตาปริบๆ มองเอ็กโซซิสต์หนุ่มน้อยที่ช๊อตเซอร์กิตแบบกู่ไม่กลับไปแล้ว หน้าหวานแดงขึ้นสีสุกก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก ราบิยังสังเกตอีกว่ายังมีลมออกที่หูของอเลนที่แดงไม่แพ้กันเป็นการระบายความร้อนไปในตัวอีกด้วย “อะ เอ่อ...” ราบิเกาแก้มตัวเองแกรกๆ ยิ้มแหยๆ ก่อนจะเอานิ้วจิ้มๆอเลน แต่อีกฝ่ายเหมือนจะไร้ซึ่งการตอบสนอง

“……………………….” ราบินิ่งไปพักนึง ก่อนจะนึกอะไรได้

“...เฮ้ เจ้าหนูถั่วงอก” เขาเอ่ย “ยูมาแน่ะ”

เฮือก!!!

ได้ผล! อเลนลุกหวือขึ้นนั่งตัวตรงแด่วทันที อาการเดียวกับเด็กเล็กๆที่ได้ยินว่าอาจารย์ดุๆเดินผ่านมาไม่มีผิดเพี้ยน สายตาก็สอดส่ายไปรอบๆอย่างตื่นๆ เมื่อไม่เห็นคุณครูจอมดุที่ว่าก็วางใจ อเลนถอนหายใจยาวๆเฮือกหนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับราบิที่ส่งยิ้มกวนๆมาให้ “เมื่อกี้ชั้นโกหกน่ะ”

อเลนถอนหายใจอีกเฮือก //รู้หรอกน่ะว่าโกหก แต่...คุณคันดะน่ากลัวจริงๆนี่ TTvTT//

“อ้อ แล้วก็เมื่อกี้ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะขโมย first kiss ของนาย โทษทีนะ เจ้าหนู”

ปี๊! ปี๊!

ควันพวยพุ่งออกมาจากสองหูของอเลนอีกรอบกับคำพูดเตือนสติ...first kiss ของเขา...ไปซะแล้ว

“นายนี่คงยังเวอร์จิ้นสดซิงไม่เคยแม้แต่จะกอดสาวเลยสิเนี่ย” ราบิเปรย จ้องมองเด็กหนุ่มอย่างมีอารมณ์ขัน

ปี๊! ปี๊!

คำพูดนั่นยิ่งเพิ่มอุณหภูมิให้สูงขึ้นทะลุจุดเดือดไปเรียบร้อย

“คะ คุณราบิ!”

“อะฮ้า~~ แปลว่าจริงสิเนี่ย เจ้าหนูถั่วงอก สดซิงหญิงก็ไม่เคยกอด แบบนี้เสร็จไม่มีรอดก่อนจะเข้ามุ้ง” ราบิร้องเป็นเพลงอย่างถูกใจที่ได้แกล้งอีกฝ่ายตามประสาหนุ่มขี้เล่น (ใครกันแน่ที่เป็นปีศาจ)

อเลนรีบก้มหน้างุดหลบสายตาของอีกฝ่าย แล้วแสร้งทำเป็นเก็บไพ่ที่กระจัดกระจายไปทั่วแทน นัยน์ตาที่เต้นระริกบ่งบอกอารมณ์ขันแบบสุดโต่งของอีกฝ่ายนั่น...มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“มาเล่นกันอีกเกมดีกว่าครับ” เขากล่าวหลังจากรวบรวมไพ่มาได้ครบ

ราบิแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่ล่ะ ถ้าเล่นเดี๋ยวนายก็ชนะอีกน่ะแหละ มาคุยกันเรื่องชีวิตโสดของนายต่อดีกว่าน่า น่าสนใจกว่ากันเยอะ ชั้นยินดีรับเป็นที่ปรึกษาปัญหาในฐานะรุ่นพี่ที่มากประสบการณ์กว่านะ จะจีบสาวๆสวยๆน่ะมันไม่ยากอย่างที่คิดร้อก~~”

“ระ เรื่องแบบนั้นไม่เอาหรอกครับ” อเลนว่าพลางสับไพ่ไปพลางอย่างเคยมือ

“เห...” ราบิทำท่าครุ่นคิด “หรือว่า...นายจะไม่สนใจผู้หญิง” เขาไม่เว้นช่วงให้อเลนได้พูดอะไรซักนิด ดีดนิ้วเผาะ ก่อนจะกล่าวต่อไป “นั่นแน่! ชั้นว่านายกับยูก็ท่าทางจะเป็นคู่ที่น่าดูไม่เลวนะ…อ๊ะ!”

ครืนนนนนนนนนนน~~~

บรรยากาศในห้องพักมืดลงอย่างผิดเห็นได้ชัด รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างบางเบื้องหน้าที่สั่นระริกและยังก้มหน้าซ่อนนัยน์ตาสดใสไว้ใต้ม่านผมสีเทาเงิน อากาศในห้องนิ่งสนิทและเย็นเยียบอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ทุกอย่างในห้องดูจะกลายเป็นโลกที่มีเพียงสีขาว เทาและดำ ราวกับ...ราวกับ...

กริ๊ก!

“เรามาเล่นไพ่กันต่อดีกว่านะครับ ^^***”

“จ๋า จ้ะ ^^’’’’ ” ราบิรีบรับปากโดยพลันด้วยเกรงศาสตรากำราบ akuma จะได้แผลงฤทธิ์เป่ากระหม่อมน้อยๆของเขากระจุยซะก่อน

…10 นาทีต่อมา...

“ว๊า~~~โว๊ย~~~” ราบิโยนไพ่ในมือลอยหวือขึ้นกลางอากาศอีกรอบอย่างไม่สบอารมณ์ “เลิกๆ ชั้นยอมก็ได้!”

“จริงๆควรจะยอมซะตั้งนานแล้วนะครับ” เอ็กโซซิสต์หนุ่มน้อยว่า ก่อนที่จะรวบไพ่ทั้งหมดมากองๆรวมกันเพื่อเตรียมจะบรรจุใส่กล่องสำรับ

“ใช่ซี่ ก็ใครมันจะไปชนะเซียนพนันอย่างนายได้ล่ะ” ทายาทบุ๊คแมนเปรย ก่อนจะช่วยอีกฝ่ายเก็บไพ่ที่ปลิวร่วงลงแถวๆนั้น เขาจับมันพลิกๆขึ้นมาใส่ฝ่ามืออย่างไม่สู้ใส่ใจนัก จนกระทั่ง...

นัยน์ตาของราบิเบิกกว้างขึ้น //เอซโพธิ์ดำ!?//

เขารีบพลิกเปิดไพ่ที่เขาเก็บมาก่อนหน้า...

...เอซโพธิ์ดำ

รอยยิ้มเหี้ยมผุดขึ้นบนริมฝีปากเรียวของทายาทบุ๊คแมน “นี่มันหมายความว่ายังไง อเลนจัง~~~~ ^^**”

“งะ...ง่า...คือว่า ^^;” อเลนยิ้มแหยๆ //ทะ ทำตกไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!?//

รอยยิ้มที่แสนจะเป็นมิตร(?)คลี่ปรากฏบนริมฝีปากของราบิอีกครั้ง ก่อนที่เจ้าตัวจะกระโจนโครมเข้าใส่ร่างบางอย่างเต็มแรง

“เห็นทีชั้นคงต้องสอนให้คนซิงนายรู้ซักหน่อยว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร~~~”

รอยยิ้มแหยกับเสียงหัวเราะแก้ตัวแห้งๆหายไปจากใบหน้างามของเอ็กโซซิสต์หนุ่มน้อยทันที...เมื่อริมฝีปากอุ่นของอีกฝ่ายกดลงกับของเขา...และคืนนั้น...คืนนั้น...โครวจังก็ถูกปลุกให้ต้องตาแข็งด้วยความหวาดผวาอยู่ทั้งคืนด้วยเสียงครวญครางโหยหวนประหลาดที่ดังมาจากที่ไม่ไกลนัก

[b]
The End
[/b]

งอกบริสุทธ์ดั่งผ้าผับจริงๆถ้าไม่นับเรื่องไผ่นะ อิอิ

ว่าแต่เสียงครวญครางแบบไหนน้า~(อย่าไปให้จิ้น!!) กรั่กๆๆ

เสร็จราวี่จนได้นะอเลนเอ๊ย~