<< - Tomorrow - [ Roy X EN ] 1-2 >>

<< - Tomorrow - [ Roy X EN ] >>

วันที่แสนน่าเบื่อถูกทำลายลง..........ทันทีที่เธอก้าวเข้ามา


“ ยอมแบบนี้ได้ยังไง ......... ลัสต์ต้องตายฟรีงั้นเหรอ ท่านพ่อครับ “ ร่างเล็กโวยวายลั่น

“ อย่ายุ่งกับเค้าเอนวี่ ...... เรายังต้องใช้ประโยชน์จากเค้าอีกมาก “ เสียงทรงอำนาจกล่าวขึ้นราบเรียบ

“ ท่านพ่อ //// “ เสียงแหลมเล็กโต้แย้งไม่ลดละ

“ พ่อไม่พร้อมลงโทษเรานะ เป็นเด็กดีสิ “

“ เพื่อลูกรักของท่านพ่อสินะ “ เอ็ดเวิร์ดเกลียดชื่อนี้ชะมัด เพื่อเด็กคนนั้นต่อให้เป็นผมเอง ถึงตายไปท่านพ่อคงไม่สนใจ ลัสต์ที่เป็นพี่น้องตายไปทั้งคน เอนวี่เดินกระแทกเท้าออกจากห้องไป

“ ให้ตาย ลูกคนนี้ไม่รู้เหมือนใคร “ เสียงทรงอำนาจถอดถอนใจ อย่างเหนื่อยหน่าย

“ ท่านครับ ไม่เป็นไรรึครับถ้าหากว่าเค้า “ เสียง ผบ.คิงแบร์เอ่ยทักท้วง

“ ................ “ ไร้เสียงตอบรับ คนตรงหน้าได้แต่ใช้ความคิด

“ เกลียดแก เพราะแกนั่นแหละ ถ้าไม่มีแกสักคน “ เสียงบ่นอย่างเครียดแค้น บนตึกสถานพยาบาลถ้าชั้นจะฆ่าเจ้าผู้พันนั่นท่านพ่อจะทำหน้ายังไงนะ คิดไม่ออกจริงๆ

ตั้งแต่เกิดมารู้จักแค่คำว่า ฆ่า เท่านั้น
สิ่งที่สายตาคู่นั้นมองมาตลอดก็มีแค่เด็กพวกนั้น ทำไมนะคนที่เคยแต่สุขสบายไม่ทุกข์ร้อนอะไร คนที่ได้รับแต่ความสุขมีแค่เจ้าพวกนี้เท่านั้น

ริษยาแผดเผามอดไหม้ ............. ความร้อนสุมอยู่ที่อกข้างนี้ แม้หัวใจดวงนี้จะมีความอมตะที่ไม่มีวันหยุดเต้น ความเคียดแค้นนี้คงจะเต้นไปตลอดกาลกระมัง

“ ก่อนห่วงคนอื่น ห่วงตัวเองก่อนเถอะเจ้าบ้า “ เสียงตวาดแหลมเล็กดังลั่น เรียกสติเจ้าของนัยน์ตาสีนิลย้อนกลับมามองภาพคู่กรณี อยู่ใกล้แค่เอื้อมอยากวิ่งไปฉีกกระชากออกมาเป็นชิ้นๆทั้งสองคน คนหนึ่งฆ่าพี่น้อง คนหนึ่งได้ชื่อว่าพี่น้องที่แสนเกลียดชัง

แต่แล้วภาพตรงหน้ายิ่งทำให้เบิกสายตากว้างกว่า
“ ไม่เห็นต้องโกรธ ขนาดนี้ชั้นยังไม่ตายซะหน่อย “ ริมฝีปากร้อนประทับกันวุ่นวาย “ อย่... ไม่เอา......ปล่อย /// “ เอ็ดเวิร์ดดิ้นรนภายใต้อ้อมแขนนั่น เสียงหวานสั้นไหว

“ บ้าน่า/// “ ตาฝาดเพราะระยะไกลไม่เท่าไหร่(เหรอ) เอนวี่บ่นกับตัวเอง เจ้าเปี๊ยกนั่นกับผู้พันนั่นมีความสัมผัสกันแบบนี้เหรอ

“ เอาน่า //// ชั้นพลาดเพราะประมาทเท่านั้นแหละ....ใครจะรู้ว่าสาวสวยจะร้ายอย่างนี้เล่า “ รอยแหย่เล่น จี้ใจฝั่งร่างตรงข้ามได้เต็มเปา
“ โอ้ย/// นี่นายชั้นป่วยปางตายอยู่น่ะ..... “ รอยเริ่มบ่นอุบอิบ กำปั่นลุ่นๆศอกเข้าเต็มท้องน้อย

“ ไปตายซะ ไอ้ผู้พันหน้าม่อ //// “ เสียงกระแทกเท้าเดินตึงตังออกทางประตูไป พร้อมปิดโครมประทับให้ฝ่ายตรงข้าม หูชาเล่นๆเป็นของฝากก่อนจาก

“ อะไรของเค้า “ บ่นไปล้มตัวลงนอน ถึงคิดไปง้อ แต่สังขารไม่อำนวย ด้วยเจียมว่าไปตอนนี้วันต่อมาอาจได้ส่งไปที่เดียวกับฮิวจ์เพื่อนสุดที่เลิฟเป็นแน่แท้

“ เจ้าบ้าเอ่ย /// “ ดูไปมันก็เพลินดีหรอกแต่ ---------- เพลิน---------- เค้าเนี่ยนะ “ เอนวี่เริ่มบ่นกับตัวเองอย่างไม่พอใจ หงุดหงิดกับการกระทำฝ่ายตรงหน้าเป็นคนเนี่ยมันยุ่งยากดีน่ะ จะแสดงออกทางความรักกันต้องมี พิธีรีตองด้วยเรอะ

“ ร้อน///ไอ้บ้าฮาวอคเอ้ยยยย ใครจะไปทนนอนกับแกได้ฟร่ะ นอนหลับเงียบๆไม่เป็นนอนไปละเมอไป ถึงรายชื่อคนที่หักอกตัวเองมีที่ไหน ( ถึงรายชื่อมันจะมาอยู่ในลิสต์รายชื่อชั้นหมดแล้วก็ตาม -.- ) ว่าแล้วก็ทำการจองห้องส่วนตัวแสนหรูหรามานอนเอง

แน่นอนเรื่องนี้ริซ่าหรือไอ้ตัวที่นอนละเมอมันไม่รู้เรื่องร้อกกก นอนตายซากไปแล้ว พรุ้งนี้เช้าค่อยย้อนกลับไปนอนทำทีว่านอนสามัคคี กันมาตั้งแต่เมื่อคืนเรื่องจบ

แอ๊ดดดดด // ห้องหับที่โดนจองไว้อย่างลับๆ กับนางพยาบาลสาวสวยที่สัญญากันเป็นมั่นเหมาะว่า จะไม่มีวันเปิดเผยเด็ดๆ ด้วยลีลาออดอ้อน ( ? ) ส่วนตัวที่ลอกเลียนแบบไม่ได้ของรอย มัสแตง ซะอย่างสบายไปหลายล้านเรื่อง

ล้มตัวลงนอนได้สักพักที่นอนอุ่นน่านอนพาคล้อยหลับลงได้อย่างสงบ

ราตรีผ่านพ้นไปด้วยความเงียบเชียบร่างบางในเงาราตรีที่แสนคุ้นเคย ก้าวย่างผ่านห้องเข้าใกล้เตียงก่อนที่จะขึ้นค่อมร่างสูงไว้

“ อ่ะ ......... “ เสียงหวานล้ำสะดุ้งสุดตัวเมื่อคนตรงหน้าพลิกร่างเล็กๆ ลงกดไว้ข้างล่างมือข้างนึงบีบอยู่ที่คอ “ ใคร ..” เสียงถามราบเรียบ เย็นชาแปลกประหลาด “ อ..อย่าชั้นเอง รุนแรงจริง “ เสียงคุ้นหูเรียกสติคนตรงหน้าให้หันมอง เพ่งจ้องไปที่ความมืดนั้น “ เอ็ดเวิร์ด มานี่ได้ไง “

เสียงทุ่มต่ำส่อแววแปลกใจ “ แปลกปกติไม่เห็นเคยเข้าหาชั้นก่อน “เสียงยียวนกวนประสาทตั้งใจแหย่หวังควงโดนตอกกลับเหมือนเคย ก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะตอบคำถามนั้น กับทาบทับริมฝีกปากนวลเนียนลงมา เรียวลิ้นเล็กกระแซะบดเบียดร่างสูง ร่างเล็กบดเบียดแนบชิดอกกว้างมือเรียวเล็กข้างที่เป็นเนื้อหนัง ลูบไล้ถอดถอนเสื้อที่ใส่นอนออก

ไม่โง่ขนาดแยกความฝันกับความจริงไม่ออก แต่//// มือแกร่งที่เคยทำหน้าที่รุกคราวนี้กลับแยกร่างบางออกห่าง คิ้วเรียวขมวดเป็นปม อย่างสงสัย เหมือนเข้าใจซึ่งคำถามนั้นร่างเล็กๆแกะเปียที่ผูกมัดสวยงามออก สยายเรือนผมสีทองที่สวยงาม เสื้อนอกสี แดงสดถูกร่นออก


เสื้อสีดำถอดร่นตามไปด้วยความรวดเร็ว “ กอดผมสิ ให้ความรักคุณกับผมได้ไหม “ มือเล็กลูบไล้ออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยเป็น “ ชั้นไม่เคยปฎิเสธ คนที่มาขอความรักจากชั้นอยู่แล้ว “ เสียงทุ้มนุ่มกระซิบตอบกลับ ริมฝีปากร้อนลุ่มทาบทับลงไป “ อึก....กกก อื้ม “ เสียงตอบรับจากฝ่ายตรงข้าม

สิ่งเดียวที่บอกได้ถึง รอย มัสแตง หมอนี่จูบเก่งชะมัด “ อ๊า---------------- ” เสียงครางแว่วหวานดังขึ้นเมื่อ ปลายมือร้อนสัมผัสส่วนที่อ่อนไหวง่ายที่สุด

“ ชั้นอยากเห็นตัวจริงนาย “ เสียงทุ้มเอ่ย

“ คุณก้ได้เห็นแล้ว “ เสียงหวานหายใจหอบติดขัด
“ แต่มันไม่ใช่ทั้งหมดของนาย “ สิ่งหวั่นไหวเกิดขึ้นกับคนตรงหน้า

“ นายไม่ใช่เอ็ดเวิร์ด “ สิ้นเสียงทุ้ม ร่างตรงหน้าเรือนผมสีทองยาว แปรเปลี่ยนเป็นสีนิลดำสนิทยิ่งกว่าท้องฟ้ายามรัตติกาล นัยตาที่นิลจ้องมองฝ่ายตรงข้ามไม่วางตา เอวบอบบางได้ที่ โครงหน้าสวยที่หาชมที่ไหนได้ยาก จ้องมองมาด้วยสายตาดุดัน

ก่อนที่จะกลับเข้าเบียดชิดกับฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง

“ ไม่กลัวเหรอ “ คำถามราบเรียบ

“..............” ไม่มีคำตอบนอกจากสายตาร้อนแรงที่จ้องมองมา

“ ชั้นอาจฆ่านาย “

“ ชั้นรู้ “
“ ทำไม ไม่หนีล่ะ ? ” สีหน้าฝ่ายตรงข้ามบอกอาการแปลกใจ เหลือคณานับ กับคนตรงหน้าที่ดูเยือกเย็นเข้าใจยาก ไม่เข้าใจหมอนี่เลย
“ เพราะชั้นอยากกอดนาย “ เสียงทุ่มต่ำจ้องมองสบสายตาฝ่ายตรงข้ามไม่วางตา
“ บังเอิญจัง ชั้นมาที่นี่เพราะต้องการให้นายกอด “ น้ำเสียงเย้าแหย่ท้าทายฝ่ายตรงข้ามเริ่มขึ้น
“ งั้นเราก็กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดสิ “ สองร่างรวบเข้ากอดรัด แลกเรียวลิ้นเกี่ยวกระวัด กันอย่างผู้รู้เชิงที่เหนือกว่า



- ราตรีนี้ยังอีกยาวนัก -

รักก็คือรักนั่นแหละ

จะเสแสร้งอะไรมากมาย

ไม่เคยคิดว่ามีความรู้สึกแบบมนุษย์อยู่แล้วละ

ไม่เคยคิดว่าเราต้องผูกพันกัน.....แม้แต่นิดเดียว


“ ห๋ะ......//////////อ้า------------- อืม----------- “ เสียงครางแว่วหวาน เอวบางสั่นไหว ตามแรงกายที่ถามทับเสียงหวานยังมีให้ได้ยินต่อเนื่อง หยาดเหงื่อพุดพรายขึ้นเต็มหน้าขาเรียวยาวสั่นไหว ความชื่นกับเหงื่อร้อนระอุ



“ โฮมูลครุส มีความรู้สึกด้วยเหรอ “ รอยถามเสียงเย็น แต่คนตรงหน้ากลับชักสีหน้าดวงหน้าสวย ส่อแววดุดัน


ชักเรียวขาขาวกลับ ริมฝีปากแนบชิดขบกัดลงที่ปลายริมฝีปากคม “ อุ๊บ // “ หยาดเลือดไหลรินเป็นสายทาง สายตาร้อนแรงที่จ้องมองมา แสดงออกถึงความไม่พอใจที่เหมือนโดนดูถูก ก่อนลากไล้ลิ้นไปที่หยาดเลือดโลมเลียปิดปากแผล

ก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นมากไปกว่านี้
ก๊อกๆ / / “ ผู้พันค่ะ “ เสียงหวานล้ำ ดังออกมาจากข้างนอกนางพยาบาลสาวสวย ถือโอกาสก้าวเดินมาในห้อง แต่ก็ต้องตกใจที่พบแต่ความว่างเปล่า “ อ้าว แปลกก็น่าจะยังอยู่นี่ หายไปไหนกันนะ “ เสียงบ่นแบบไม่พอใจ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป



ณ บนเพดานห้อง “ ขึ้นมาได้ยังไงเนี่ยนาย “ รอยกล่าวบ่น แต่อีกใจหนึ่งออกแนวโล่งอก “ เออ ไปได้ซะที ไม่อยากฆ่ายัยนั่นปิดปากหรอกนะ เดียวเลือดเปื้อนที่นอนหมด “ เอนวี่บ่นพลางถอนหายใจ แห๋ง// ใครจะอยากจะทำอะไรบนที่นอนเปื้อนเลือดกันเล่า กลับบ้านไปท่านพ่อได้สงสัยตาย


ก่อนที่จะลากฝ่ายตรงข้ามลงมาที่เตียง ตุ๊บ // “ นี่นาย ใจเย็นลงหน่อยได้ไหม “ เริ่มถอดถอนหายใจกับฝ่ายตรงข้ามที่คล่อมร่างเค้าอยู่ “ ไม่ชอบเหรอ “ เสียงยามนี้เรียวเล็ก กระซิบลงที่ข้างหู ดูยั่วยวนเร้าใจ


รั้งเอวบางเข้ามาใกล้ “ เปล่าชั้นชอบมาก “ ปล่อยผ้าแถบล่างที่มีอยู่น้อยชิ้นออก มือเลื่อนไล้ขึ้นสูง “ อ้า ~~~~ ดี ~ ~ นั่นแหละ “ ร่างบางๆเริ่มขยับลุกไล้ตอบสนองส่วนที่เริ่มแข็งตัว ก่อนที่จะขยับส่วนนั้นเข้าไปใกล้แทรกร่างตัวเองลงไป เสียงหวานล้ำราวกับออกคำสั่ง คนเบื้องล่างไม่รู้แล้วว่าคนที่คุมเกมส์รักครั้งนี้เป็นเค้ารึเป็นคนตรงหน้านี้กันแน่



แต่แรงตอบสนองตามสัญชาติญาณเรียกร้องให้ทำ แรงสั่นไหวทำเอาเตียงในห้องส่งเสียงเอี้ยดอาด ตลอดแข่งกับเสียงครางแว่วหวานที่ส่งตามออกมาเป็นระยะๆ ไม่ใช่ด้วยความรักแต่แสดงออกด้วยความใคร่อย่างร้อนแรง “ อืม... ... อ้า ~~~~~~~ “ เรียวขาขาวขึ้นหยาดเหงื่อ



ไม่เคยมีใครทนมือเค้ามาได้นานไม่ทันไร ก็เสร็จหมดแต่คนตรงหน้าก็เหลือเกิน ท่าว่าจะต้องถามกลับแล้วมั้งว่านายเป็นคนรึเปล่าที่จะให้มาถามเค้า ริมฝีปากคมซุกไซร้ตามซอกคอขาวนวลเนียน ความรู้สึกแปลกประหลาดเริ่มรั้งร่างบางที่อยู่ด้านบนพลิกกลับลงมาอยู่เบื้องล่างบ้าง



“ เฮ้ยย // ไม่เอาชั้นไม่ชอบท่านี้ ปล่อยนะโว้ยยย “ ร่างบางสั่นเอวไหวระริก


“ หยาบคายน่า นายก็บอกมาสิว่าชอบท่าไหน จะได้จัดให้ไงบนหรือล่างชั้นได้หมด “ รอยตอบกวนๆคำถามตรงหน้าทำให้นัยน์ตาดุดันหยุดชะงักลง ให้ตายสิมนุษย์ทุกคนเป็นเหมือนนายหมดรึเปล่า


“ ได้ยินว่า....ท่านผู้พันเป็นคนเร่าร้อนในความรัก “ สายตาเจ้าเสน่ห์ที่ช้อนมอง ชวนให้หลงใหลน่ามอง

“ ก็กับบางคนที่ลึกล้ำเป็นพิเศษ “ เสียงทุ้มชวนค้นหา ยามสบตาว่าเร้าร้อนบางที ถ้าได้เข้าใกล้อาจสัมผัสได้ว่าเร้าร้อนยิ่งกว่า กายแนบชิดก่ายกอดกันมิรู้เบื่อแลกเรียวลิ้นชิงชัยความเหนือกว่า



ยามขยับร่างๆทั้งร่างสั่นไหวได้โดยมิต้องเสแสร้งแกล้งทำ “ อืม ฮ้า--- อย่........อย่าหยุดนะ “ รอยเล็บลากไล้ขูดขีดแรง จนเลือดอาบไหลนองแผ่นหลังยิ่งกระตุ้นฝ่ายตรงข้ามให้รุนแรง “ ฮ้า--------------------อ้า-------------------- อึก ----ดี ดีจริง” มือรั้งเอวบางแนบแน่น “ ดูเหมือนร่างกายเราสองคนจะเข้ากันได้มั้ง “ เสียงแหบพร่าต่ำเสียงทุ้มเจือปนตัณหากู่ไม่กลับ “ หึ หึ ถ้าอย่างนั้น กอดชั้นให้แน่นๆแล้วกัน “ เสียงดูลึกลับนั่นอีกแล้วน่าค้นหาคำตอบจากเรือนกายนั่น ผมสีนิลยืดยาวสั่นไหวตามจังหวะราวกับสิ่งมีชีวิต สิ่งมีชีวิตที่เย้ายวน


นานแค่ไหนแล้วน่ะ ที่กอดคนตรงหน้าไม่รู้หน่าย “ จะไปแล้วเหรอ “ เสียงทุ้มเอ่ยตามหลัง เอนวี่หยิบเสื้อผ้าขึ้นใส่อย่างลวกๆ “ แห๋งสิ นายไม่รีบกลับห้องไม่เป็นไรแน่รึ “


“ พรุ่งนี้นายจะมาไหม “ แค่คำถามสั้นๆ “ อย่ามาขำ ชั้นรู้ดีว่านายไม่ชอบการผูกมัด ดังนั้นอย่าเริ่มดีกว่า “ เอนวี่บอกปัด ก็แค่ความใคร่ไม่หวังอะไรมากมาย

“ หึ ตรงนี้แหละที่ถูกใจ “ ทาบทับริมฝีปากเร้าร้อน ฝ่ายตรงข้ามตอบกลับอย่างรู้งานรุนแรงเร่าร้อน “ ชั้นอยากมาเมื่ออยาก “ รอยยิ้มผุดพรายขึ้นที่ดวงหน้าสวย


“ นั่นสิ... “กับคนตรงหน้าเหมือนไม่ต้องกล่าวอะไรกันมากมาย น่าแปลกสามารถเติมเต็มความรู้สึกขาดหายได้ ง่ายๆไม่ยุ่งยากไม่เสแสร้งไม่มีอะไรมาเหนี่ยวรั้ง ไม่เกี่ยวกับผลประโยชน์ส่วนตัว

รอยย่องกลับมาที่ห้องได้สักพักส่วนรวม “ หลับอยู่รึเปล่าฟร้า เจ้าบ้าฮาวอคเอ้ยยยย เพี้ยงงง ขอให้นอนจมอดีตตายไปแล้วด้วยเถอะ “ รอยบ่นงึมงำ ยังไม่อยากมีปัญหากับริซ่าซักหน่อย


แต่เมื่อเปิดบานประตูออกสิ่งที่พบเป็นอย่างแรกคือ “ เอ็ดเวิร์ด //// “ แทนที่นั่งบนเตียงเค้า เหมือนการเผชิญหน้าของผู้ต้องหา กับ เจ้าทุกข์ ยังไงอย่างนั้น ซึ่งพ่อทหารตัวดีเมื่อคืนวานก็ไม่ได้กลับมาห้องเช่นกัน นั่งเม้าเพลินจนลืมเวลากับเหล่าผู้สูงอายุ แบบไม่เต็มใจโดนลากไปนั่นเอง


ห้องเวลานี้เงียบแสนเงียบ ในหัวรอยคิดวิธีแก้ตัวให้เรื่องพ้นตัวได้เป็นหลายล้านเรื่อง บอกว่าไปเข้าห้องน้ำก็ไม่ได้ ห้องน้ำในห้องก็มี สารพัดเรื่องที่คิดไว้หากเจ้าตัวดีตรงหน้ารู้เรื่องคงไม่พ้นอาญาริซ่า จะอยู่รึจะไปอาจตัดสินในนัดเดียว รู้สึกเหมือนเจ้าตัวเล็กตรงหน้ามันเป็นต่อยังไงก้ไม่รู้


“ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้กลับมาที่ห้องเมื่อคืนนี้ “ เสียงราบเรียบ ทำเอาคนตรงหน้าแทบล้มทั้งยืน เอาละสิ //
งานนี้เรื่องคงยาวแน่ๆ “ เพราะผมมารอคุณอยู่ที่นี่ทั้งคืน “


เอ๋ / / เครื่องหมายคำถามเกิดขึ้นในสมองราวกับดอกเห็ด สิ้นประโยคร่างเล็ดเดินกระทบคนตรงหน้าออกไปทันที หลบตาไม่บอกอะไรทั้งสิ้น “ เฮ้ / / เดียวสินี่ “ ไม่ได้อยู่รอรับฟังคำแก้ตัวอะไร เอ็ดเวิร์ดวิ่งหนีออกไปทั้งอย่างนั้น ยากแก่การที่คนตรงหน้าจะวิ่งตาม ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนอนที่เตียงเดิม “ มีแต่เรื่องที่ไม่เข้าใจ “