[Allen x Yu] Mesa Anatile Syren - ch.33

[align=center][size=48pt][/size][font=Times New Roman][color=darkred][size=48pt][b]Mesa Anatile Syren[/b][/size][/color][/font][/align][color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[b][u][size=3][font=Cordia New][color=darkred][color=maroon][/color][/color][/font][/size][/u][/b]
[b][u][size=3][font=Cordia New][color=darkred][color=maroon]บทที่ ๑ [/color][color=maroon]: หัวใจในกรงทอง[/color][/color][/font][/size][/u][/b]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   ดวงเอ๋ยดวงใจไม่อาจโบยบิน สิ้นสูญเสรี กรงทองกรงนี้พันธนาถึงวันดับดิ้น[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ความรักเอ๋ยความรัก แม้ประจักษ์มิอาจฉุดดึง ไร้สิ้นซึ่งแสงส่องทางแด่ฤทัย[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   สำหรับนายแล้ววิหคตัวนี้มีไว้แค่เพียงเชยชม ให้ความสำคัญ ให้ความเอ็นดู บอกกับมันทุกวันว่ารัก แต่มิเคยคิดแม้แต่จะปล่อยมันจากกรงให้อิสระที่มันสมควรได้รับ เจ้านกตัวนั้นยินยอมอยู่ในกรงขังนั้นชั่วนิรันดร์ขอเพียงให้ได้อยู่กับนาย แต่รู้ไหมว่ามันคอยจ้องมองผ่านกรงนั้นออกไปเสมอ คอยจ้องมองผู้คนที่เวียนผ่านเข้ามาพบพานตัวนายด้วยความริษยา ...เจ็บปวด...  แววตาของเจ้านกตัวนั้นนายคงไม่สังเกตเห็นสินะ... เพราะมันเป็นแค่ ‘นก’ ที่นายเลี้ยงไว้ดูเล่นเท่านั้นเอง ...ถ้าเมื่อไหร่ที่นายได้รับรู้ถึงความรวดร้าวในแววตาของนกน้อยนี้แล้วล่ะก็... ช่วยปลดปล่อยมันไปทีเถอะ ให้มันบินขึ้นสู่ฟ้าสูดลมอิสระสุดท้ายก่อนชีวิตดับสูญด้วยไร้ซึ่งความหมายของชีวิตอีกต่อไป[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “ยู รู้เรื่องที่วันนี้จะมีเอ็กโซซิสท์คนใหม่เข้ามาหรือยัง เห็นว่าเป็นผู้หญิงแน่ะ คนที่เคยเห็นแล้วบอกว่าน่ารักกันทุกคนเลยนะ” เด็กหนุ่มว่าที่บุ๊คแมนกล่าวถึงผู้มาใหม่อย่างสนอกสนใจ[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“รู้แล้ว” คนถูกกวนระหว่างทานข้าว(โซบะ)มื้อกลางวันตอบ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“แค่เนี้ย~ นายไม่สนใจบ้างเลยเหรอ?” ราวี่พยายามแหย่ให้คนขี้รำคาญพูดอย่างอื่นออกมาบ้างนอกจากคำตอบห้วนๆ เมื่อครู่[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ฉันจะสนใจหรือไม่สนใจมันก็เรื่องของฉัน” คันดะวางตะเกียบแล้วเดินหนีไปทั้งที่ยังทานไม่ถึงครึ่ง[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ราวี่รีบเดินตามไปทันที [/color][color=maroon]“หรือว่านายหึงฉันใช่มะ? ถึงฉันจะชอบผู้หญิงแต่ก็รักนายคนเดียวนา”[/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   รัก คำๆ นี้ทำไมถึงได้พูดออกมาง่ายๆ นายรักคนอย่างฉันตรงไหนนะราวี่ รักฉันที่ตรงไหน แล้วสิ่งที่นายพูดน่ะฉันสามารถเชื่อได้หรือว่ามันคือความจริง “อย่าพูดคำๆ นั้นออกมาให้ฉันได้ยินอีก”[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ยู อย่าหนีสิ! ฉันทำอะไรให้ไม่พอใจเหรอ?” ราวี่เดินตามคนที่เดินหนีอย่างไม่ลดละ ความเร็วที่เพิ่งขึ้นของฝ่ายหนีทำให้เขาต้องเร่งฝีเท้ามากขึ้นจนจากเดินกลายเป็นวิ่งโดยไม่รู้ตัว[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [b][i]พลั่กกกก[/i][/b][/color][b][i][color=maroon]!!!![/color][/i][/b][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“[i]โอ๊ยย~!![/i]” การชนเข้ากับเด็กสาวคนหนึ่งทำให้ราวี่คลาดสายตาจากคนที่เขาวิ่งตาม “เจ็บ~ เจ็บ~… ก้นระบมหมดแล้ว~ วิ่งดูทางหน่อยสิคะราวี่”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“เธอ...” ราวี่พูดอะไรไม่ออก เพราะเด็กสาวที่เขาเดินชนคือเอ็กโซซิสท์คนใหม่ที่เพิ่งเข้ามา น่ารักจริงอย่างที่เขาว่า แต่ที่ตะลึงไม่ใช่ความน่ารักนั้นแต่เป็นความคล้ายคลึงกับคนที่หนีเขาไปเมื่อกี้ ถ้าหากเปลี่ยนเพศของคันดะ ยูเป็นหญิงแล้วลดอายุลงอีกหน่อย หน้าตาก็คงเหมือนกันเปี๊ยบ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ไม่ใช่ ‘เธอ’ ค่ะ ฉันชื่อคันดะ คุรุมิ” เด็กสาวลุกขึ้นปัดกระโปรงที่เลอะ แล้วยิ้มให้ร่างสูง “ยินดีที่ได้พบค่ะราวี่”[/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “รู้ชื่อฉันได้ยังไง” ราวี่คิดว่าตัวเองถามโง่ๆ ออกไป ก็เธอนามสกุลคันดะ จะรู้มาจากยูก็ไม่แปลก[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ความลับค่ะ” เด็กสาวไม่ตอบแบบเคลียร์ๆ ปล่อยให้ว่าที่บุ๊คแมนสงสัยต่อไป “อีกไม่นานคงได้รู้จักกันดีกว่านี้ ฉันขอไปรายงานตัวก่อนนะคะ”[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   นัยน์ตาคมที่กล้าแกร่ง เส้นผมที่พลิ้วไหวยามเคลื่อนกายอ่อนช้อยราวสายลม[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ไม่ต่างจากกับความประทับใจที่เขาได้พานพบกับคันดะ ยูในครั้งแรก[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   หัวใจของราวี่เต้นแรง... ไม่อาจละสายตาจากแผ่นหลังของเด็กสาวไปได้จนกระทั่งร่างนั้นหายไปเมื่อถึงทางแยก[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“น่ารักเป็นบ้า” อัธยาศัยไมตรีของเด็กสาวทำให้แก้มของราวี่แดงขึ้นมาทันที[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ราวี่ เป็นอะไรไปน่ะครับ?” เอ็กโซซิสท์ผมขาวเห็นเพื่อนยืนเหม่อ แดงไปทั้งตัว แล้วก็มีควันพุ่งออกมาด้วย อาการน่าเป็นห่วง![/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “เด็กคนนั้นน่ะอเลน.. คุรุมิน่ะ น่ารักชะมัดเลย”[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“เจอแล้วเหรอครับ ผมก็ว่าเธอน่ารักดีนะครับ น่ารักจนไม่สมกับน้องสาวของคันดะเลย” ร่าเริง ยิ้มง่าย เข้ากับคนอื่นได้ดี ไม่ปากเสีย และที่สำคัญไม่เรียกผมว่าถั่วงอก[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“นั่นน้องสาวของยูเหรอ?” ราวี่คิดว่าตัวเองถามโง่ๆ รอบสอง จะตกใจหาพระแสงอะไรตอนนี้ เธอก็บอกตั้งแต่แรกแล้วว่านามสกุลคันดะ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“เจ้าตัวเค้าบอกอย่างนั้นน่ะครับ” อเลนเจอกับคุรุมิครั้งแรกก็ตอนที่รินารี่พามาแนะนำ ตอนนั้นยังคิดแบบมีอคติอยู่เลยว่าพี่น้องนิสัยเหมือนกันแหงแซะ แต่ปรากฏว่าเหนือฟ้ากับใต้เหวชัดๆ[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   หึ... รอยยิ้มเหยียดหยันของคันดะ ยูผุดขึ้นเมื่อได้อยู่ในห้องของตน[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   สายตาที่นายมอง [/color][color=maroon]‘คุรุมิ’ น่ะ... ยังไงผู้หญิงก็ดีกว่าใช่มั้ยราวี่...[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ฉันจะคอยดูว่าถึงที่สุดแล้วนายจะยังกล้าพูดอีกมั้ยว่ารักฉัน[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   เสียงเคาะประตูดังขึ้น เมื่อเจ้าของไม่เปิดเสียงนั้นก็ถี่รัวขึ้น และเมื่อยังไม่เปิดให้อีกก็มีเสียงตะโกนเรียกชื่อเจ้าของห้องจนแพ้ลูกตื๊อ ยอมเปิดเพราะรำคาญหู เมื่อประตูเปิดร่างสูงก็กอดหมับร่างเจ้าของห้องทันที อ้อมกอดกระชับแน่นขึ้นเพื่อจะได้หนีไปไม่ได้อีก[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ปล่อย!”[/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “ถ้าปล่อยนายก็หนีอีกน่ะสิ อยู่แบบนี้แหละ”[/font][/size][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “………”[/font][/size][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “ขอโทษนะ”[/font][/size][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “………”[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“วันนี้เผลอนอกใจนายไปแป๊บนึง ก็คุรุมิน่ะเหมือนนายมากเลยนี่นาเลยเผลอไปหน่อย”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ขอโทษทำไม?” ร่างสูงหุบยิ้มเก้อๆ ของตนไปทันทีเมื่อมีประโยคต่อไป “ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับนายสักหน่อย นายจะมองใคร จะชอบใคร หรือรักใครก็ไม่เห็นเกี่ยวกับฉัน”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ยู!!!” ทำไมถึงพูดว่าไม่เกี่ยว ร่างบอบบางที่ทอดกายภายใต้ร่างของเขา ลมหายใจร้อนผ่าวที่สัมผัสได้ในหลายค่ำคืน นั่นเรียกว่าไม่เกี่ยวรึ?! “ฉันรักนายนะ อย่าพูดเสือกไสแบบนั้นสิ!!!”[/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “ฉันก็บอกกับนายแล้วนี่” ริมฝีปากชมพูเรื่อประกบกับริมฝีปากของร่างสูง แล้วถอนออกทันที “ว่าอย่าพูดคำๆ นั้นกับฉัน” ตราบใดที่ไม่อาจเชื่อมั่นในความรู้สึกของนายที่มีต่อฉันได้ คำหวานใดๆ ก็ล้วนแล้วแต่เป็นคมมีดกรีดเฉือนหัวใจ[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ฉันไม่เข้าใจนายเลย... นายคิดยังไงกับฉันแน่...”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าความรักของนายมันคืออะไร ปากก็บอกว่ารักฉันแต่สายตานั้นก็ยังจ้องมองคนอื่น [/color][color=maroon]“คืนนี้ จะค้างที่นี่มั้ยล่ะ?”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ สำหรับนายฉันเป็นอะไร?!”[/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “…เครื่องมือ... สนองความใคร่ล่ะมั้ง”[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [b][i]เพียะ[/i][/b][/color][b][i][color=maroon]!!!!!!![/color][/i][/b][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   ร่างบางลูบแก้มของตนที่เป็นรอยช้ำเพราะแรงปะทะจากฝ่ามือ “แล้ว... คืนนี้จะเอายังไง จะค้างที่นี่รึเปล่า?... ฉันน่ะบริการให้ได้เต็มที่เลยนะ”[/font][/size][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “ยู...” ราวี่กำมือแน่นจนเล็บจิกลงไปในผิวเนื้อ แล้วออกจากห้องไปก่อนที่เขาจะสกัดกั้นความกราดเกรี้ยวของตนเองไม่ได้อีกต่อไป นี่เหรอคนที่เขารัก ทำตัวไม่ผิดจากโสเภณี[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “ฮะฮะ... ใช่สิ ฉันมันไม่น่ารักสักนิด” ร่างยังหัวเราะได้ แต่จิตใจกลับมีแต่น้ำตา รู้รึเปล่าราวี่ ความรักของนายน่ะมันทำให้ฉันทรมาน[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   ดวงตาสีเขียวมรกตเหม่อลอยไปไกลถึงเส้นขอบฟ้า ทั้งที่ในสายตาท้องนภากับผืนปฐพีแนบชิดกันถึงเพียงนั้น แต่ความจริงแล้วห่างกันไกลแสนไกล อาจจะเหมือนความสัมพันธ์ของเขากับยู ...ไม่เข้าใจ... ไม่เคยสักครั้งที่เขาสามารถทำความเข้าใจจิตใจของคนที่เขารักได้ ยิ่งไขว่คว้าพยายามหามันเท่าไหร่หัวใจดวงนั้นก็ดูจะไกลออกไปเรื่อยๆ[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ไปนั่งบนกรอบหน้าต่างแบบนั้น ถ้าตกลงไปข้างล่างจะแย่นะคะ ศพไม่สวยชัวร์” เสียงใสของเด็กสาวเอ็กโซซิสท์หน้าใหม่ปลุกราวี่ตื่นจากภวังค์ “ทำไมทำหน้าเครียดอย่างนั้นล่ะคะ ทะเลาะกับพี่มาเหรอ?”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“..............” ทะเลาะ? นั่นน่ะเรียกว่าทะเลาะรึเปล่านะ? มันต่างจากการทะเลาะ มันเป็นการขับไล่ไสส่งเลยต่างหาก “...เธอรู้รึเปล่าว่าทำไมยูต้องปิดกั้นตัวเองขนาดนั้นด้วย ฉันรู้จักกับยูมานานแล้วแต่ไม่เคยเข้าใจเขาเลยสักนิด”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ไม่มีใครเข้าใจคนอื่นหรอกค่ะ มีแต่คิดว่าเข้าใจเท่านั้น โลกนี้มีคนตั้งหลายล้านคนจิตใจของแต่ละคนก็ต่างกันไป จิตใจของใครก็มีแต่คนๆ นั้นเท่านั้นที่รู้ เพราะฉะนั้นการที่ราวี่ไม่เข้าใจพี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ากลุ้มใจนี่คะ”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ฟังดูไม่เหมือนคำปลอบเลยนะ” ราวี่ยิ่งสลดหนักขึ้นไปอีก[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ก็ขนาดฉันที่เป็นฝาแฝดกับพี่ยูยังไม่เคยเข้าใจพี่เขาได้เลยนี่คะ”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ฝาแฝด? ฉันคิดว่าเธออายุน้อยกว่ายูซะอีก”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ผู้หญิงหยุดโตเร็วกว่าผู้ชายนี่คะ” คุรุมิยิ้มให้เด็กหนุ่มแล้วยื่นข้อมือให้ดู สร้อยข้อมือของเธอเหมือนกับพี่ชายไม่มีผิด “ขนาดของใช้ เครื่องประดับ หรืออินโนเซ้นส์ยังเป็นแฝดเลย เก๋ดีมั้ยล่ะคะ?”[/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “ถ้าขนาดเธอยังไม่เข้าใจยูเขา อย่างฉันก็คงหมดหวังล่ะมั้ง” ราวี่ฝืนให้ตัวเองมีกำลังใจ แต่ฝืนไม่ค่อยขึ้น[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“พี่นี่น่าอิจฉาจังเลยนะคะ มีคนที่ให้ความสำคัญกับเขามากขนาดนี้ สักวันฉันจะมีใครสักคนบ้างรึเปล่านะ” ช่างพูด ช่างคุย ยิ้มเก่ง ถ้ารอยยิ้มนี้ปรากฏอยู่บนใบหน้าของยูจะดีแค่ไหนนะ “เอ๋... ราวี่...?”[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   เด็กสาวส่งเสียงอู้อี้เมื่อถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากของร่างสูงที่ทาบทับและวงแขนที่โอบรัดเอวบางทำให้เธอสิ้นไร้อิสระอยู่นาน ความหอมหวานที่ซ่อนอยู่ด้านหลังริมฝีปากเรียวบางถูกฉกฉวยไปอย่างไม่รู้จักพอ[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“...ป... ปล่อย!!!” เด็กสาวรวบรวมกำลังทั้งหมดผลักร่างสูงออก “...ฉ... ฉันไม่ใช่พี่นะคะราวี่!”[/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “…ฉันคงทำให้เธอรู้สึกแย่มากเลยสินะ ฉันขอโทษ” ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะหน้ามืดตามัวขนาดนี้ คุรุมิไม่ใช่ยู! เขาทรยศต่อความรักของตัวเองเพียงเพราะถูกยูผลักไสอย่างงั้นหรือ เขามันเลวจริงๆ[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ม... ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่ติดใจเอาความหรอก วันนี้อารมณ์ราวี่ไม่ปกตินี่นา แต่อย่าให้มีคราวหน้านะไม่งั้นจะฟ้องพี่ยู”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ไม่มี ไม่มีแน่ๆ คนที่เขารักคือยู แม้บางครั้งจะชายตามองคนอื่นบ้างแต่ก็เป็นอารมณ์วูบหนึ่งตามปกติของผู้ชายที่ชอบของสวยๆ งามๆ เท่านั้นเอง [/color][color=maroon]“...ฉันกลับห้องก่อนนะ”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“คืนนี้ฝันดีนะคะราวี่ รีบคืนดีกับพี่เร็วๆ เข้าล่ะ” คุรุมิบอกราตรีสวัสดิ์แล้วโบกมือลา[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ราวี่สงบใจลงได้บ้างเพราะเด็กสาวที่ถูกล่วงเกินไม่ได้ถือโทษโกรธเขา แต่แล้วเรื่องที่เขาทำไปก็มีผลติดตามมาให้พะวง เอ็กโซซิสท์เจ้าของโกเลมสีทองวิ่งตรงมาหาเขาอย่างร้อนใจ [/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ราวี่ทำอะไรคุรุมิน่ะครับ?!!!” มือซ้ายของอเลน วอคเกอร์ดึงผ้าชุดเครื่องแบบบริเวณอกของราวี่แล้วมองอย่างคาดคั้น[/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “อ.. อเลน.. พูดอะไร...?!” เรื่องจูบนั่นเคลียร์กันได้แล้วทำไมคนไม่เกี่ยวอย่างอเลนถึงมาเอาความกับเขาล่ะ[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ไม่ต้องมาไก๋เลยนะครับ ผมเห็นเธอร้องไห้ด้วย คนที่อยู่กับเธอเมื่อกี้นี้มีแค่ราวี่ไม่ใช่เหรอครับ ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใครที่ทำให้เธอร้องไห้น่ะ”[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   คุรุมิ... ร้องไห้เหรอ?[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   ทั้งที่ยิ้มให้เขาได้อย่างร่าเริงเหมือนไม่เกิดเหตุการณ์นั้นกับตัวเอง เธอทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าเขาเท่านั้นเองหรือ? ราวี่รู้สึกปวดหัวใจ เขาทำร้ายเด็กสาวคนนั้นอย่างไม่น่าให้อภัย[/font][/size][/color][color=maroon][/color]

[b][u][size=3][font=Cordia New][color=sienna][color=#993300]บทที่ ๒ บาดแผลฉกรรจ์ของวิหค[/color][color=#993300][/color][/color][/font][/size][/u][/b]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   ข้าปรารถนาจะไร้หัวใจดังเช่นหินดินกรวดทราย[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ข้าปรารถนาจะไร้ลมหายใจที่นำมาแต่ความเศร้าโศก[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ข้าปรารถนาจะไร้ชีวาดับสลายความรักอันทุกข์ตรม[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   นัยน์ตาคมเปิดขึ้นรับแสงอาทิตย์ของเช้าวันใหม่ เป็นยามเช้าที่สดใสอบอุ่นแต่หัวใจกลับมืดมนและเหน็บหนาว ไออุ่นของคนแสนรักคงจะไม่มีไปอีกนาน หรืออาจจะไม่อีกเลย ...เครื่องมือสนองความใคร่งั้นรึ?... สิ่งที่ฉันพลั้งปากพูดออกไป มันเป็นตัวนายหรือตัวฉันกันที่เป็นเช่นนั้น... ฉันมันคนขี้ขลาดที่ไม่อาจเชื่อมั่นในรัก เพราะฉะนั้นอย่าพูดเลย อย่าพูดว่ารักฉัน... คำพูดนั้นมีแต่จะสร้างความหวาดระแวงให้ฉันเท่านั้น[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   “สถานที่ที่หน่วยค้นหาพบอินโนเซ้นส์คือร้านขายตุ๊กตาแอนทีคในปารีส ภารกิจนี้คันดะไปกับราวี่สองคนนะ” โคมุอิอธิบายถึงานแล้วจับคู่ทำภารกิจให้ รู้สึกแปลกใจที่คันดะไม่คัดค้าน เพราะนอกจากอเลน วอคเกอร์แล้วดูเหมือนราวี่จะเป็นคนที่ถูกคันดะรำคาญมากที่สุดเป็นอันดับสอง[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ไปกันสองคนเหมือนเดทเลยเนอะยู” ราวี่พูดเก้อตามเคย อีกฝ่ายไม่รับมุขเขาเลย ตั้งแต่คืนย่ำแย่นั่นยูก็ไม่สนองตอบการกระทำใดๆ ของเขาเลย จะกวนประสาทยังไงก็ไม่ยัวะจนเลือดขึ้นหน้าเหมือนเก่าด้วย[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“คันดะ ไหวรึเปล่า?” โคมุอิเห็นสีหน้าซึมเศร้าของคนที่ต้องไปฏิบัติภารกิจแล้วอดห่วงไม่ได้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“แค่เอากลับมาก็พอใช่มั้ยล่ะ” คันดะไม่ใยดีกับความห่วงใยที่มีให้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ยู... นายดูแปลกๆ นะ...” ยังโกรธที่เขาตบหน้าอยู่อีกรึไงนะ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“........................” ไม่มีเสียงตอบใดๆ ตั้งแต่คืนนั้นเขายังไม่ได้พูดกับราวี่เลยแม้แต่พยางค์เดียว[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ราวี่ไปเดินเล่นรับลมฆ่าเวลารอรถไฟออกขบวน พลางครุ่นคิด เขาควรจะขอโทษยูอีกครั้งสินะยูจะได้หายโกรธ แต่ยูต่างหากที่เป็นฝ่ายผิด ไม่รู้หรือไงว่าเขาเสียใจกับคำพูดนั้นแค่ไหน หรือว่ารู้แล้วแต่ก็ยังทำ[/color][color=#993300]![/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   “อ้าว เจอกันอีกแล้วนะคะ ดวงสมพงษ์กันจังเลย” คุรุมิทักทายเด็กหนุ่มที่เดินสวนกัน[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ถ้ากับยูมีดวงอย่างนี้บ้างก็ดีสิ” ราวี่ตัดพ้อ ครึ่งหนึ่งน้อยใจที่ยูไม่แยแสเขา ครึ่งหนึ่งรู้สึกผิดต่อเด็กสาว แม้เขาจะเห็นเธอยิ้มได้อย่างร่าเริง แต่ลับหลังเขาอาจจะแอบร้องไห้อีกก็ได้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ได้ยินว่าต้องไปปฏิบัติภารกิจกับพี่หรือคะ ฝากดูแลพี่เค้าด้วยนะคะ พี่ยูเค้าชอบฝืนตัวเองอยู่เรื่อยเลยต้องมีคนคอยห้ามไว้บ้างน่ะ เดี๋ยวฉันก็ต้องไปปฏิบัติภารกิจเหมือนกัน แยกกันเลยนะคะราวี่  แล้วเจอกันค่ะ” เด็กสาววิ่งไปทางแผนกวิทยาศาสตร์[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   คุรุมิ... เป็นเด็กดีจริงๆ...[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ไม่สิ... ไม่ใช่เด็กแล้ว เธออายุเท่าเขากับยู[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   ถ้าจะให้พูดก็ต้องว่าเป็น ‘ผู้หญิงที่ดี’ สินะ[/font][/size][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   “ราวี่ครับ... มองไม่วางตาเลยนะครับ แบบนี้ไม่ดีกับคันดะนะครับ” อเลนที่ซุ่มดูอยู่หลังพุ่มไม้ออกมาบ่นฉอดๆ[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ฉันไม่ได้...” ราวี่เถียงไม่ออก เป็นอย่างที่อเลนพูดจริงๆ “แล้วทำไมนายถึงได้โผล่มาที่ที่ฉันอยู่อยู่เรื่อย?”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“อันนี้เป็นความลับของผมครับ” อเลนไม่ยอมพูดความจริงว่าถูกใครบางคนขอร้องมาให้ช่วยจับตาดูการกระทำของราวี่ “เข้าเรื่องคุรุมิดีกว่าครับ ราวี่มีใจให้เธอรึเปล่า?”[/color][/font][/size]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   “ทำไมนายต้องถามฉันเรื่องคุรุมิด้วย?” ราวี่เห็นแววประหลาดในดวงตาสีขี้เถ้าแล้วถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงทีเดียว[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ผมกำลังถามจริงจังนะครับราวี่” อเลนต้องการคำตอบให้ได้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ฉัน... ไม่รู้......” อันที่จริงเขารู้ดีว่าเขาแสวงหาสิ่งที่ขาดไปของยูจากคุรุมิ ในบางครั้งเขามองเธอเป็นตัวแทนของยู แต่สักวันเขาอาจจะรักเธอขึ้นมาจริงๆ ก็เป็นได้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ราวี่ ผมไม่เกี่ยวข้องกับการตัดสินใจของราวี่ก็จริง... แต่ระวังไว้หน่อยนะครับ ถ้าตัดสินใจผิดพลาดแม้แต่เพียงก้าวเดียว คุณอาจจะต้องเสียสิ่งสำคัญที่สุดไปก็ได้”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“นายรู้อะไรมาเหรออเลน?!” วิธีการพูดของอเลนมันแจ่มชัดมาก ว่าเพื่อนเอ็กโซซิสท์คนนี้ต้องรู้อะไรมากกว่าที่เขารู้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ผมบอกได้แค่เพียง... ทุกอย่างขึ้นอยู่กับราวี่คนเดียวครับ...” ในนัยน์ตาสีเถ้าถ่านฉายแววเศร้า สิ่งที่เขารู้มันช่างทรมานใจ ไม่สามารถพูดออกไปได้เพราะจะทำลายความปรารถนาของเพื่อนคนสำคัญคนหนึ่ง และเป็นการผิดสัญญาที่เขาให้ไว้กับใครคนหนึ่งด้วย[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   เขาวงกตนี้อาจจะมีทางออก แต่เขามองไม่เห็นมัน[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ทางเดินนั้นมืดมิดสองตาไม่อาจสอดส่องเส้นทาง[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   สองมือได้แต่คลำทางอย่างสะเปะสะปะในความมืด[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   เมื่อพบทางออกจะเป็นทางที่ถูกต้องหรือผิดพลาดกัน[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ก้าวแรกก็พลาดไปแล้วสินะ” เสียงอ่อนหวานแต่ทรงอำนาจมีต้นเสียงมาจากมุมมืดใกล้ตัวเด็กสาวนามคันดะ คุรุมิ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ท่านเสนาธิการรีเอล” เด็กสาวขานนามของผู้บัญชาการระดับสูงคนหนึ่งของศาสนจักรแห่งความมืด[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ได้เจอกันนานๆ ครั้งเรียกแม่ได้มั้ยจ้ะลูกรัก” หญิงสาวร่างเพรียวระหงเดินออกจากมุมอับ มือเรียวจับสองแก้มของผู้สืบสายเลือดจากตัวเธอไว้ “ถ้าเปลี่ยนใจซะตอนนี้ก็ยังทันนะ”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   เด็กสาวสบดวงตาสีบลูแซฟไฟร์อันอ่อนโยนแล้วส่ายศีรษะ [/color][color=#993300]“มัน... หยุดไม่ได้มาตั้งแต่แรกแล้วล่ะคุณแม่”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ถ้าลูกยืนยันอย่างนั้นแม่ก็จะไม่พูดอะไรอีกแล้วล่ะนะ แม่ทำได้แค่อวยพรให้คนที่ลูกรักมั่นคงต่อลูกเท่านั้นเอง ถึงแม่มีภาระต้องทำมากมายจนไม่มีเวลาดูแลลูกแต่แม่ก็หวังให้ลูกมีความสุขเสมอนะ ก็ลูกเป็นลูกเพียงคนเดียวของแม่นี่นา... ได้เวลารถไฟจะออกแล้วสินะ ไปทำงานเถอะจ้ะ ยูลูกแม่”[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ตัวตนเพียงหนึ่งเดียว... คันดะ ยู[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   คันดะ คุรุมิ เป็นเพียงมายาที่ถูกสร้างจากพลังของอินโนเซ้นส์ลับของเสนาธิการรีเอล อาร์จ...อิลลูซชั่นฮาร์ท... เป็นอินโนเซ้นส์ที่สามารถทำให้ผู้เชื่อมต่อสามารถแปลงกายเป็นสิ่งใดก็ได้ตามใจนึก ฟังแล้วอาจจะเป็นอินโนเซ้นส์ที่มีประสิทธิภาพแต่ก็ต้องใช้ความเสี่ยงสูง เพราะอิลลูซชั่นฮาร์ทนั้นจะกลายเป็นลวดหนามที่เกี่ยวพันรอบหัวใจที่อกซ้ายของผู้ใช้ ...อินโนเซ้นส์นั้นสำแดงฤทธิ์ได้ด้วยหัวใจที่มีรัก... แต่หากหัวใจที่แท้จริงแตกสลายไปแล้วล่ะก็มันจะกลายเป็นอาวุธปลิดชีพผู้ใช้ ...เป็นอินโนเซ้นส์ที่โหดร้าย แต่ความตายก็เป็นความการุณอย่างที่สุดแล้วใช่ไหม เมื่อเทียบกับการต้องทนอยู่อย่างทุกข์ทรมานทั้งที่จิตใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดี[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ...ฉันเล่นละครเก่งใช่ไหมราวี่...[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   เด็กสาวที่แสนดี ร่าเริง ผูกมัดใจใครต่อใครได้ง่ายดาย[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   กับดักที่ฉันวางไว้มันเป็นกับดักที่ทำเอาไว้ให้ตัวฉันเอง [/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   นายจะรู้สึกตัวแล้วช่วยฉันไว้ได้ก่อนที่จะตกลงไปไหม[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   รีเอลมองลูกชายที่เดินห่างออกไปด้วยแววตารวดร้าว ตั้งแต่อิลลูซชั่นฮาร์ทยอมรับยูเป็นผู้เชื่อมต่อเธอก็คาดไว้แล้วว่ามันจะต้องเป็นเช่นนี้ ...ราวี่ ฉันขอให้เธอมอบความรักให้เด็กคนนี้เพียงคนเดียวจะได้ไหม... หัวใจของยูที่แม้แต่ผู้ให้กำเนิดอย่างฉันก็ไม่สามารถหล่อหลอมให้มันแกร่งขึ้นได้[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“คุณรีเอล คันดะต้องไม่เป็นไรแน่ๆ ครับ” ผมเชื่อมั่นในตัวคุณได้ใช่มั้ยครับราวี่ ขอร้องล่ะรีบรู้สึกตัวเสียทีเถอะว่าคนที่คุณรักน่ะกำลังเดิมพันเกมแห่งความรักนี้ด้วยความรักของคุณกับความตายของตัวเอง[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ฉันก็อยากจะเชื่ออย่างนั้น” รีเอลก้มหน้านิ่ง เธอตระหนักว่าตำแหน่งเสนาธิการไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลย เธอยังเป็นเพียงแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ เป็นแม่คนหนึ่งที่เป็นกำลังให้กับลูกชายตัวเองก็ไม่ได้จึงต้องหวังพึ่งพาสิ่งนั้นจากคนอื่น[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ห้อง [/color][color=#993300]V.I.P. บนรถไฟไปปารีสที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เอ็กโซซิสท์สองคนนั้นมีแต่ความเงียบ ราวี่อึดอัดกลัดกลุ้มใจ ชั่วโมงก่อนเขาคุยจ้อน้ำไหลไฟดับขอแค่ให้ยูมีปฏิกิริยาโต้ตอบอะไรบ้าง แต่ขนาดบอกว่าจะไปแอ่วโบกี้ดูขาอ่อนของพนักงานขายของในมินิสเกิร์ตยั่วให้หึง ยูก็ไม่แสดงท่าทีโกรธเขาสักนิด หรือว่ายูหมดความสนใจในตัวเขาแล้วจริงๆ สุดท้ายเขาเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องทำให้คนที่ตัวเองรักมีความสุขไม่ได้รึ!![/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]‘นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ สำหรับนายฉันเป็นอะไร?!’[/color][/font][/size]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   ‘…เครื่องมือ... สนองความใคร่ล่ะมั้ง’[/font][/size][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   ฉันมีค่าแค่นั้นจริงๆ หรือยู ความคิดที่ว่าแม้นายจะไม่พูดคำนั้นออกมาแต่นายก็รู้สึกอย่างเดียวของฉันนี่ฉันคิดผิดไปเองใช่มั้ย ใจจริงของนายเห็นฉันเป็นแค่ทางผ่านเท่านั้นสินะ[/font][/size][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ราวี่...” คำพูดพยางค์แรกหลังจากคืนที่เขาพูดเรื่องร้ายๆ ออกไปคือชื่อของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “คุรุมิน่ะ...”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“นายอยากจะพูดอะไรน่ะยู” ราวี่พยายามบีบให้คนเข้าใจยากพูดออกมา[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“...คุรุมิ... ชอบนาย...” เขาไม่ได้โกหก เพราะเธอกับเขาเป็นคนๆ เดียวกัน มีหัวใจดวงเดียวกัน คนที่รักก็ย่อมเป็นคนๆ เดียวกัน[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“นั่นเป็นสาเหตุที่นายไม่ยอมพูดกับฉันมาจนถึงตอนนี้งั้นเหรอ?” ราวี่แอบดีใจ ถ้างอนไม่ยอมพูดจาเพราะเหตุนี้ก็หมายความว่าคนที่เขารักยังมีเยื่อใยกับเขา[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“กลับไปก็คบกับเธอซะสิ” คันดะพูดอย่างเฉยเมย[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ยู!! ฉันบอกแล้วนะว่ารักนายคนเดียว แล้วก็อย่าผลักไสฉันให้คนอื่น” ราวี่พูดอย่างขัดเคือง กรามบนล่างขบกันแน่นจนมีเลือดซึม[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ไม่ว่าฉันจะก้าวร้าวต่อนายเพียงไหน ไม่ว่าฉันเสือกไสไล่ส่งนายแค่ไหน[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   นายก็ยังจะไล่ตามฉันมา... จะตามไปได้ถึงเมื่อไหร่ล่ะ...[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ฉันไม่เชื่อมั่นในคำว่า [/color][color=#993300]‘ชั่วนิรันดร์’ ไม่เชื่อในความรักที่มั่นคงตลอดกาล[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   เมื่อความอดทนถึงที่สุด เมื่อมีตัวเลือกที่ดีกว่า นายก็ต้องจากฉันไป[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“คนอื่น? ...ไม่ใช่คนอื่นหรอกมั้ง เคยจูบกันไปแล้วนี่” คันดะย้อนรอยทวนความจำให้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ใคร... ใครเป็นคนบอกเรื่องนี้กับนาย... อเลนหรือคุรุมิ?” ราวี่อึ้งกับสิ่งที่ถูกล่วงรู้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ไม่ต้องมีใครบอกหรอก ฉันรู้ของฉันเอง” น้ำเสียงที่กล่าวนั้นยังคงนิ่งเย็นเหมือนไม่กระเทือนจิตใจ แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม ปากก็บอกว่ารัก ไม่ทันข้ามชั่วยามก็สามารถจูบและโอบกอดคนอื่นได้ จะให้ฉันเชื่อมั่นในอะไรดี[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ฉันไม่เชื่อในความรักที่ไร้เหตุผล เหตุผลอาจมีเป็นร้อยพันจนเรียบเรียงมากล่าวไม่ได้[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   เมื่อนำความรู้สึกนั้นมาพร่ำพรรณนาไม่ได้จึงต้องกล่าวว่ามันไร้เหตุผล[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   แล้วเหตุผลที่นายรักฉันมันคืออะไรบ้างล่ะ ในเมื่อตัวฉันคนนี้ไม่มีเหตุผลที่สมควรถูกรัก[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“นั่นน่ะ...” จะแก้ตัวว่าทำไปเพราะเห็นภาพซ้อนของยูผ่านตัวเด็กสาวคนนั้นงั้นรึ ข้อแก้ตัวงี่เง่าสิ้นดี แม้จะเป็นความจริงก็ตาม “...ฉันขอโทษที่ทำไปโดยไม่คิด”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“นายก็ไม่เคยคิดอะไรอยู่แล้วนี่ ในหัวมีแต่เรื่องสัปดน” คันดะพูดเสียงราบเรียบเหมือนปกติ “ถ้าไม่พอใจจะเป็นที่สนองตัณหาให้ฉันก็ไปหาคุรุมิซะสิ ผู้หญิงจริงๆ ดีกว่าอยู่แล้วนี่ อ่อนหวาน ตัวก็นุ่ม กลิ่นก็หอม เวลาทำเรื่องพรรค์นั้นก็คงถึงใจกว่าผู้ชายอย่างฉัน”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ยู คุรุมิเป็นน้องสาวนายนะ พูดจาแบบนั้นออกมาได้ยังไง!!!” ราวี่ไม่อยากเชื่อว่ายูที่เป็นพี่ชายจะพูดถึงน้องสาวในทางเสียๆ หายๆ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ฉันไม่เคยคิดว่าคุรุมิเป็นน้องสาว!” คันดะสวนกลับทันควัน ร่างนั้น กิริยานั้น บุคลิกทุกอย่างนั้นเป็นด้านตรงข้ามกับเขา มีทุกอย่างที่คันดะ ยูไม่มี คุรุมิเป็นกระจกสะท้อนความปรารถนาของเขา เป็นตัวเขาอย่างที่เขาอยากจะเป็นแต่ไม่เคยเป็นและไม่มีทางเป็นได้ เธอคนนั้นมีตัวตนก็แค่ในละครที่ถูกจัดขึ้น[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   ถ้านายอ้างออกมาว่ามองเห็นฉันผ่านคุรุมิล่ะก็ นายไม่ได้รักฉันเลยรู้มั้ย นายแค่หลงรูปกายภายนอกของฉันเท่านั้นเอง เพราะว่าคุรุมินั้นคล้ายกับคันดะ ยูคนนี้แค่เพียงภายนอก ...ยามที่ตัวนายมองไปเบื้องหน้าก็จะมองไม่เห็นตัวฉันซึ่งอยู่เบื้องหลัง... นายไม่สามารถเห็นคนสองคนซึ่งอยู่คนละทิศทางตรงกันข้ามในขณะที่นายอยู่ตรงกลางได้หรอก ราวี่[/font][/size][/color]

[b][u][size=3][font=Cordia New][color=darkred][color=maroon]บทที่ ๓ นิทรายามตื่น[/color][color=maroon][/color][/color][/font][/size][/u][/b]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   หลับตาลงไม่ได้... เปลือกตาของฉันถูกออกแบบมาให้ปิดลงได้นี่นา ทำไมมันถึงเบิกกว้างเองจนปิดไม่ได้แบบนี้ล่ะ ...ช่วยด้วย... ใครก็ได้ช่วยที ฉันอยากพักผ่อนแล้ว อยากปิดตาลงเหลือเกิน ...ต้องเห็นภาพมากมายที่ไม่อยากเห็น... ทั้งที่ฉันมีความสุขกับการอยู่ร่วมกับครอบครัวที่ซื้อฉันไป แต่ทำไมความสุขถึงเป็นสิ่งที่ไม่ยั่งยืนเลย ตุ๊กตาอย่างฉันไม่นานก็ถูกผู้คนเบื่อหน่ายและทอดทิ้ง ...ถูกขายต่อหลายต่อหลายมือ มีเจ้าของมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีใครอยู่กับฉันอย่างถาวรสักคน... วิธีเดียวที่จะทำให้ไม่สามารถจากฉันไปไหนได้คือความตายใช่ไหม? ...ฉันขอร้องล่ะดับลมหายใจของเธอเพื่อฉันที แล้วฉันจะลงไปอยู่ในโลงศพที่ถูกฝังอยู่ใต้ผืนดินเป็นเพื่อนเธอ[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “ที่นี่แหละครับ ช่วยทีนะครับผมจะได้เปิดร้านได้ซะที พอมีเจ้าตุ๊กตาผีนั่นเข้ามาพวกลูกค้าก็กลัวซะจนไม่กล้ามาที่นี่แล้ว” ชายเจ้าของร้านตุ๊กตาแอนทีคเปิดประตูร้านให้เอ็กโซซิสท์ที่มารับอินโนเซ้นส์กลับไปศาสนจักร เป็นโชคร้ายของเขาที่ในบรรดาตุ๊กตาที่เขาสั่งซื้อมาในรอบสุดท้ายมีของแปลกๆ ติดมาด้วย จนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นตุ๊กตาตัวไหนเพราะเสียงของมันดังก้องไปทั้งร้าน แต่จะให้โละทิ้งทั้งหมดก็ไม่ได้ เพราะตุ๊กตาแอนทีคที่ทำอย่างประณีตนั้นแม้จะเป็นของที่ผ่านมากี่มือราคาก็ยังสูง คนค้าขายอย่างเขาต้องนึกถึงเรื่องกำไรขาดทุนนำหน้าความคิดอื่น[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]‘ตายสิ ตายสิ... ตายสิ... ตาย... ตาย... ตาย... อยู่กับฉัน... อย่าทิ้งฉันไปไหน... ตายเพื่อฉันที... ตาย ตาย ตาย ตาย... ไม่เป็นไร... ความตายไม่เจ็บปวดหรอกเพราะฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ ...ตาย.. ตาย...ตาย...ตาย... ตายซะทีสิ...อยู่กับฉันตลอดไป... แม้ที่ฝังศพจะเย็นเฉียบแต่ก็ไม่เป็นไร เพราะฉันจะมอบความอบอุ่นให้กับเธอเอง... เพราะฉะนั้นตายเพื่อฉันทีเถอะ... ตาย ตาย ตาย....’[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ต้องหาจากในตุ๊กตาพวกนี้ทั้งหมดหรือเนี่ย?!!” ราวี่ตกใจกับตุ๊กตาจำนวนมหาศาลที่เหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทร ถึงจะมีเสียงดังอยู่ตลอดแต่ก็ก้องซะจนไม่รู้เลยว่าเป็นตัวไหน “เจ้าเสียงนี่ก็เป็นลางชะมัด อินโนเซ้นส์พิลึก”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   แต่พาร์ทเนอร์ในการปฏิบัติภารกิจไม่แยแสกับตุ๊กตาจำนวนมากมายเลย คันดะตรงไปที่ชั้นวางด้านในสุดแล้วอุ้มตุ๊กตาตัวที่สามจากล็อคกลางขึ้นมา [/color][color=maroon]“พบแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะเป็นเพื่อนของเธอเอง จะไม่ทิ้งเธอไปเหมือนเจ้าของคนก่อนๆ ของเธอ จะอยู่กับเธอแม้ในเวลาที่ฉันต้องฝังร่างตัวเองไปพร้อมกับโลงศพ”[/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   เสียงของตุ๊กตาเงียบหายไปราวกับเข้าใจความเศร้าของเด็กหนุ่มที่กำลังโอบอุ้มมัน เธอก็เหมือนกันสินะ เหมือนกันกับฉัน ไม่ว่าจะมีคนสำคัญสักกี่คนเขาก็จากไปแล้วไม่หวนกลับมา มือน้อยๆ ของตุ๊กตาแอนทีคยื่นแตะพวงแก้มของเด็กหนุ่มอย่างแผ่วเบา “ฉันชื่อเอมิลี่... ยินดีที่ได้รู้จัก”[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   การนำอินโนเซ้นส์กลับไปศาสนจักรเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่มีโนอาหรืออาคุมะเข้ามาขัดขวาง แต่กลับมาสะดุดที่ขั้นตอนการเก็บเข้าที่ เพราะเอ็กโซซิสท์ที่นำมันกลับมาอุ้มไว้ไม่ยอมให้ห่างตัว ไม่ยอมส่งมอบให้เฮพลัสก้าที่เป็นผู้รักษาอินโนเซ้นส์[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ปกตินายไม่เคยใส่ใจกับความรู้สึกของอินโนเซ้นส์นี่นา” ราวี่สงสัย ตอนลาล่าได้ยินว่ายังใจแข็งเป็นหินอยู่เลย ไม่ค่อยรู้รายละเอียดหรอกแต่อเลนบ่นให้ฟังเยอะเหมือนกัน “มีข่าวซุบซิบกันว่านายพาเอมิลี่ไปด้วยทุกที่กระทั่งในห้องอาบน้ำนี่จริงรึเปล่าเนี่ย?”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ฉันจะพาเอมิลี่ไปไหนด้วยก็เรื่องของฉัน” เพราะความรู้สึกของเอมิลี่เหมือนกับความรู้สึกของตัวฉันเองไงล่ะ คันดะคิดแต่ไม่พูดออกมา ตุ๊กตาแอนทีคผมสีทองยาว ตาโตสีฟ้าคราม กระโปรงขาวลายลูกไม้ที่เขาอุ้มไปมาทำให้โดนมองด้วยสายตาแปลกๆ แต่เขาก็จะรักษาสัญญากับเอมิลี่แม้ว่าจะรู้สึกขัดเคืองกับสายตาเหล่านั้น[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   เมื่อถึงเวลาที่ต้องเข้านอนแล้วคันดะก็วางตุ๊กตาอินโนเซ้นส์ไว้ข้างตัว เอนตัวลงนอนแล้วก็ดึงผ้าขึ้นมาห่ม[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ยู... รักเขาใช่มั้ย? คนผมสีส้มคนนั้นน่ะ” เอมิลี่พูดขึ้นก่อนคันดะจะหลับ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“เอมิลี่... ทำไมถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา...” คันดะยิ่งข่มตาไม่หลับมากขึ้น[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ฉันรู้สึกนะ ว่ายูเจ็บปวดทุกครั้งที่พบเขา ทำไมล่ะ? เขาก็อยู่กับยูแล้วนี่”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ถ้าเธอเป็นมนุษย์ก็คงจะรู้สึกเหมือนฉันล่ะนะ แค่อยู่ข้างๆ น่ะมันไม่พอหรอก” แสวงหาสิ่งที่มากกว่าการอยู่เคียงข้าง  ปรารถนาถึงหัวใจทั้งหมดของผู้เป็นที่รัก “ฉันคง... จะได้ไปอยู่กับเธอในที่ที่เราสัญญากันในเร็วๆ นี้แหละ”[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   นอนไม่หลับ นึกถึงคำพูดของยูแล้ว...[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]‘จะอยู่กับเธอแม้ในเวลาที่ฉันต้องฝังร่างตัวเองไปพร้อมกับโลงศพ’[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   นั่นเป็นแค่คำเกลี้ยกล่อมอินโนเซ้นส์ให้ยอมรับตัวเองเท่านั้นน่ะหรือ มันแฝงความนัยอะไรไว้รึเปล่านะ ยิ่งคิดยิ่งเป็นกังวล การพกพาเอมิลี่ติดตัวก็ดูไม่สมกับเป็นยูเลย ทั้งที่ปกติไม่เคยเว้นหน้าแม้ว่าอินโนเซ้นส์นั้นจะมีความนึกคิดความรู้สึกเฉกเช่นมนุษย์ แล้วอะไรที่ทำให้ยูยึดติดกับเอมิลี่ถึงเพียงนั้น[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“นอนไม่หลับหรือคะราวี่?” เสียงของเด็กสาวที่แว่วเข้าหูทำให้เด็กหนุ่มหันมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแทนคนที่ไม่อยู่[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“...เอาเอมิลี่มาได้ยังไงน่ะ ยูออกจะหวงของ” ราวี่ชี้ไปที่ตุ๊กตาในอ้อมกอดของเด็กสาว[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ก็เห็นว่าเธอน่ารักดีน่ะค่ะก็เลยขอยืมมาอุ้มบ้าง พี่เค้าก็ยอมให้น่ะค่ะ”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“เธอไม่ถูกกับยูไม่ใช่เหรอ?” ฟังจากคำพูดของยูแล้วเขาคิดว่าพี่น้องคู่นี้จะไม่ถูกโรคกันเอามากๆ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“อันที่จริง พี่เขาไม่ถูกกับฉันต่างหากค่ะ ไม่ใช่ฉันไม่ถูกกับพี่” ใช่แล้วล่ะ คุรุมิผู้แสนดีไม่เคยคิดเกลียดชังใคร ไม่เหมือนกับคันดะ ยูที่น่าสมเพช “พี่เขาเกลียดฉันน่ะค่ะ” ฉันเกลียดเธอเพราะตัวฉันที่แท้จริงไม่มีวันเป็นอย่างเธอได้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“น้องสาวน่ารักขนาดนี้แท้ๆ ยูยังเกลียดได้ลงคอ” ราวี่พึมพัม เขาคิดเสมอว่าแม้ภายนอกยูจะก้าวร้าวแต่ความจริงแล้วมีจิตใจอ่อนโยน แต่ความเชื่อของเขาเริ่มคลอนแคลนเพราะถ้อยคำว่าร้ายบนรถไฟนั่น[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“อย่าไปโทษพี่เขาเลยค่ะ ฉันคงทำตัวไม่ถูกใจพี่เค้ามั้ง เห็นอย่างนั้นเขาก็อ่อนไหวนะคะ” คุรุมิใจดีกับทุกคน ไม่สนใจคำนินทาว่าร้าย เธอไม่ใช่คันดะ ยู เป็นคนอีกคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่เงา... คันดะพยายามบอกตัวเองอย่างนั้นในระหว่างที่เล่นละครให้สมบทบาท “คืนนี้ดวงใหญ่ดีจังนะคะ สีแดงสดสวยเชียว”[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   พระจันทร์... สีแดง...[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ลางร้ายรึเปล่านะ?[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ไม่กวนแล้วล่ะค่ะ ถ้าไม่รีบเอาเอมิลี่ไปคืนเดี๋ยวจะโดนพี่ดุเอา” เด็กสาวเหลียวหลังไปทางห้องของพี่ชาย ถ้าจะเรียกให้ถูกก็เป็นห้องของตัวเขาเองนั่นแหละ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“เดี๋ยวสิ อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้มั้ย?” ราวี่จับข้อมือเล็กไว้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ราวี่... ถ้าเหงาก็ลองไปอ้อนพี่ดูสิค่ะ ตื๊อมากๆ เดี๋ยวพี่เค้าก็ใจอ่อนเองแหละ”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ไม่ใช่ ฉันอยากอยู่กับเธอ” ราวี่เห็นเด็กสาวมีสีหน้าเศร้าไปชั่วครู่ อีกแล้ว เอาอีกแล้ว เขาคงทำให้เธอเสียใจอีกแล้ว คืนก่อนหน้านี้ก็ใช้เธอเป็นตัวแทนของยู มาครั้งนี้ก็ออดอ้อนเธอทั้งที่เขามีคนที่รักอยู่แล้วทั้งคน[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ถ้าราวี่ต้องการฉันจะอยู่ตรงนี้ก็ได้ค่ะ แต่ห้ามทำอะไรแผลงๆ นะไม่งั้นฉันเอาตายแน่” รอยยิ้มกลับมาบนใบหน้าของเด็กสาวเหมือนเคย[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   เอมิลี่...[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   เธอเข้าใจความเหงาและความเศร้าของฉันได้ใช่ไหม[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   แต่ความปวดร้าวที่เกิดจากความรักนี้เธอคงไม่เข้าใจ[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [b][i]ผัวะ[/i][/b][/color][b][i][color=maroon]!!!!!![/color][/i][/b][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “เจ็บนะอเลน! จู่ๆ มาต่อยฉันทำไม?!!!” ราวี่งงสุดขีดเมื่อเพื่อนเอ็กโซซิสท์วิ่งเข้ามาต่อยเขาอย่างแรงจนต้องนอนแผ่สามสลึงกลางโรงอาหารแต่เช้าตรู่โดยไม่บอกกล่าวเหตุผล[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ถามตัวเองดูสิครับว่าเมื่อคืนนี้ทำอะไรลงไป” อเลนเตรียมชกซ้ำอีกรอบถ้าหากยังไม่เข้าใจ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“...หรือว่านายชอบคุรุมิ?” ราวี่เข้าใจผิดไปไกลว่าเพื่อนไม่พอใจที่เขาไปวุ่นวายกับผู้หญิงที่ตัวเองชอบ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   อเลนหน้าขึ้นสีทันที ไม่ใช่คุรุมิที่เขาชอบ แต่[/color][color=maroon] ‘คันดะ ยู’ ต่างหากที่เป็นคนที่เขารัก “ราวี่มีคันดะอยู่แล้วไม่ใช่หรือครับ ทำไมไปก้อร่อก้อติกกับคุรุมิอีก”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]‘มี’ เหรอ? เขาไม่แน่ใจ เขาเคยได้ครอบครองยูจริงๆ บ้างรึเปล่า หรือว่าสักครั้งก็ไม่เคยเป็นเจ้าของแม้เพียงเศษเสี้ยวของหัวใจ “อยากต่อยฉันอีกสักกี่ครั้งก็เชิญ”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ใจเย็นๆ จ้ะอเลน” รินารี่แยกเด็กหนุ่มผู้ถูกอารมณ์โกรธครอบงำออกจากคนโดนสำเร็จโทษ ปกติอเลนไม่ใช่คนใจร้อนขนาดนี้ ราวี่ไปทำอะไรที่ร้ายแรงมากๆ มาอย่างงั้นรึ?[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“เย็น... จะให้เย็นได้ยังไง.. ราวี่รู้มั้ยว่าทำอะไรลงไป...” อเลนเกือบจะพูดบางสิ่งที่เขารู้ออกไปเพื่อว่าร่างสูงตรงหน้าจะได้ตาสว่างซะที ...ไม่ได้... ถ้าทำอย่างนั้นทุกอย่างก็จะเสียเปล่า ต่อให้ราวี่รู้ความจริงและหาทางคืนดีกับคันดะ หากไม่ใช่ด้วยความรักก็อาจเป็นความเวทนา ถ้าบอกราวี่ไปจะกลายเป็นว่าเขาเองไล่ต้อนคันดะให้จนมุมยิ่งกว่าเก่า[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ถ้าไม่บอกฉันจะไปรู้ได้ไงกันเล่า” เขาทนมามากแล้ว ยูก็เห็นเขาเป็นแค่หัวหลักหัวตอ เพื่อนรักออย่างอเลนก็มาคาดโทษเขาอีก นี่มันเกินทนแล้วนะ ราวี่ปาดเลือดที่ไหลจากริมฝีปากที่แตกแล้วเดินออกไปจากโรงอาหาร[b] ข้งข้าวไม่กงไม่กินมันแล้ว[/b][b]!!! พักนี้มีแต่เรื่องซวยๆ!!!!![/b][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “ราวี่ หน้าไปโดนอะไรมาคะ” เด็กสาวตกใจเมื่อเห็นหน้าของว่าที่บุ๊คแมนบวมช้ำ ริมฝีปากก็แตกมีเลือดไหลซิบๆ[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“โดนเจ้าอเลนต่อยมาน่ะสิ ไม่รู้ไปกินรังแตนที่ไหนมา” เจ็บเป็นบ้า หมัดที่โดนคงสุดแรงเกิดเลย[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“เจ็บมากมั้ยคะ ฉันจะทำแผลให้นะ ราวี่คอยอยู่ที่นี่นะเดี๋ยวฉันจะไปเอากล่องปฐมพยาบาลมา” คุรุมิรีบไปเอาของแล้วก็รีบกลับมา[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ถ้าเจ็บก็บอกนะคะ” เด็กสาวพูดอย่างเป็นห่วงขณะที่ป้ายยาให้[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“มีสาวสวยมาทำแผลให้นี่หายเจ็บเป็นปลิดทิ้งเลย” ราวี่ยิ้มออกมา แล้วก็สังเกตเห็นบางอย่าง “ยังไม่เอาเอมิลี่ไปคืนยูอีกเหรอ?”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“เมื่อคืนกว่าเราจะแยกกันก็ดึกมากแล้ว ฉันคิดว่าพี่คงนอนหลับอยู่เลยไม่ได้ปลุกน่ะค่ะ” ไม่อยากทิ้งเอมิลี่ไว้ที่ห้องคนเดียว เพราะสัญญากับเธอไว้ว่าจะไม่จากไปไหน[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ทั้งที่น่าจะปิดตาลงได้แล้ว แต่ทำไมดวงตาของฉันยังเบิกค้างอยู่อย่างนี้นะ[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   เป็นเพราะเจ้าของฉันในตอนนี้ไม่มีความสุขอย่างงั้นหรือ?[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   เธอบอกว่าคนๆ เดียวที่มอบความสุขให้เธอได้มีเพียงคนๆ นี้เท่านั้น[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ทำไมล่ะ...  ทั้งที่ฉันไม่เห็นว่าเธอจะมีความสุขตรงไหนเลย[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   หัวใจเธอมีแต่ความเจ็บปวด ฉันมองเห็นบาดแผลของเธอแต่ก็ไม่อาจรักษา[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ฉันเจ็บเหมือนที่เธอเจ็บ แต่ก็ไม่อาจลดทอนความรวดร้าวของเธอ[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ยู... จะหลอกลวงเขาไปถึงเมื่อไหร่?” เอมิลี่ถามเมื่อกลับถึงห้องแล้ว[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“จนกว่าราวี่จะพิสูจน์ให้ฉันเห็นได้ว่าคำรักที่เคยมีให้ฉันไม่ใช่คำลวง... หรือจนกว่าฉันจะตาย…”[/color][/font][/size]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   “คุรุมิก็คือยูไม่ใช่เหรอ? ถ้าเขาจะรักคุรุมิ ก็เพราะคุรุมิคือเธอไม่ใช่เหรอ?”[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   [/color][color=maroon]“ไม่ใช่หรอกเอมิลี่ คุรุมิกับฉันแท้จริงแล้วอาจจะเป็นคนละคนก็ได้” ลำพังการแสดงของเขาไม่สามารถหลอกใครต่อใครได้ทั่วศาสนจักร ความหมายของอิลลูซชั่นฮาร์ทนั้นอาจหมายถึง ‘หัวใจที่ไม่ซื่อตรง’ จิตใจที่ถูกสร้างขึ้นมาในยามที่จำแลงกายเป็นเด็กสาวคือสิ่งที่เกิดจากมายา[/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=maroon]   ฉันกับคุรุมิมีสิ่งเดียวที่เหมือนกัน... นั่นคือหัวใจรักที่มีต่อนาย ราวี่[/color][color=maroon][/color][/font][/size]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   เขาบอกว่ารักเธอ แล้วเขาก็ปันใจแบ่งให้ใครอื่นสินะ แล้วสักวันเขาอาจจะทอดทิ้งเธอเหมือนกับเจ้าของคนก่อนๆ ของฉันที่พอได้ของเล่นชิ้นใหม่ก็ทอดทิ้งฉัน ...ฉันไม่มีน้ำตาที่จะร้องไห้เมื่อโศกเศร้า... เมื่อเห็นน้ำตาของเธอแล้วยิ่งทำให้ฉันเศร้าใจมากขึ้นไปอีก... อย่าเสียน้ำตาอีกเลยนะยู ฉันจะพาเขามาให้เธอเอง ...ทั้งร่าง หัวใจ และวิญญาณ... ถ้าหากเธอต้องการความรักจนยอมพลีกายสูญสลายเพื่อให้ได้มันมา...  ในหลุมศพของเราจะมีเขาที่อยู่เคียงข้างเธอ[/font][/size][/color]
[color=maroon][font=Cordia New][size=3] [/size][/font][/color]
[color=maroon][size=3][font=Cordia New]   เมื่อเจ้าของคนปัจจุบันร้องไห้จนเหนื่อยและหลับไป ดวงตาสีฟ้าครามก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำแล้วลุกเดินด้วยขาของตัวเอง เมื่อก้าวขาออกไปนอกบริเวณเตียงเอมิลี่ก็เปลี่ยนสภาพเป็นร่างของมุนษย์ด้วยพลังของอินโนเซ้นส์ที่อยู่ในร่าง ...มาเถอะราวี่ ยูน่ะต้องการเธอมากขนาดนี้แล้ว มาอยู่ด้วยกันในสุสานแห่งหัวใจที่หมองเศร้าของพวกเราเถอะ[/font][/size][/color][color=maroon][/color]

[b][size=3][font=Cordia New][color=sienna][u][color=#993300]บทที่ ๔ หัวใจมนุษย์ หัวใจตุ๊กตา[/color][/u][color=#993300][/color][/color][/font][/size][/b]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   ถ้าแม้นชะตากรรมที่ฟ้าเบื้องบนเป็นผู้กำหนดเป็นเช่นเดียวกับไพ่ที่ถูกทิ้งลงมา การจะละเมิดลิขิตของสวรรค์คงสามารถเป็นไปได้ ...แต่เปล่าเลย... พวกเราก็ได้แต่ดิ้นรนในเขาวงกตที่อาจจะไร้ทางออก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะท้าทาย เพราะกงล้อแห่งโชคชะตานั้นหมุนไปอย่างไม่มีกฎและกติกา ...ข้าแต่พระบิดาของเราชาวมนุษย์ผู้แปดเปื้อนไปด้วยบาป พระองค์คงเมินเฉยต่อเสียงน้อยๆ เพียงไม่กี่เสียงในโลกใบนี้ พระองค์คงเมินเฉยต่อการหลั่งโลหิตและธารน้ำตาที่เกิดแก่พวกเรา... แม้ศรัทธาของเราพังทลายท่านก็คงนิ่งดูดาย ด้วยท่านผู้ทรงอำนาจสามารถสรรค์สร้างทุกสิ่ง เศษเสี้ยวเล็กๆ ซึ่งเป็นผลงานที่ผุพังอย่างพวกเราจึงเป็นสิ่งที่ท่านไม่เคยเหลียวแล[/font][/size][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“อเลน แอบมาค้นของกินในครัวตอนมืดๆ ค่ำๆ แบบนี้ไม่ดีนะ” รินารี่เห็นเพื่อนทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ในโรงอาหาร[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ไม่ใช่อย่างนั้นะครับรินารี่ ผมแค่ได้ยินเสียงแปลกๆ ก็เลยมาดู” อเลนสำรวจหาความผิดปกติครู่หนึ่งก็รู้สึกถึงความผิดปกติทันที ...เงียบ... เงียบเกินไปแล้ว ถึงจะไม่ใช่เวลาอาหารแต่ก็ต้องมีการผลัดเวรคนเตรียมของในครัว คนในศาสนจักรใช่น้อยๆ เสียเมื่อไหร่ ถ้าไม่เตรียมของไว้ล่วงหน้าก็ทำไม่ทันหรอก “รินารี่... ระวังตัวด้วยนะครับ... ผมรู้สึกไม่ชอบมาพากล...”[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   เด็กหนุ่มผมขาวให้เพื่อนสาวคอยตามหลังแล้วเข้าไปตรวจข้างในครัว เมื่อเข้าไปพบก็ต้องพบสิ่งที่น่าสะพรึง คนเข้ามาสำรวจครัวพยามตั้งสติแล้วสำรวจร่างของคนครัวผลัดนี้ที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือด ...แผลของทุกคนเกิดจากของมีคม... ปากแผลกว้างแต่ก็เลี่ยงจุดตายไว้ คงหมดสติไปเพราะอาการช็อคที่เสียเลือดมาก[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“[i]…คุณวอคเกอร์... คุณหนูรินารี่......[/i]” ผู้ช่วยพ่อครัวคนเดียวที่ยังได้สติอยู่พยายามจะบอกกล่าวถึงสิ่งที่เกิดก่อนที่สติสัมปชัญญะจะหมดไป “[i]...ระวัง... ตุ๊กตา... ระวัง... เอ... มิ...ลี่............[/i]”[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   เอมิลี่? อินโนเซ้นส์ที่คันดะพากลับมาเป็นคนทำงั้นรึ?[/color][color=#993300]!!![/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   “ตอนนี้เอมิลี่อยู่ที่ไหนครับ?!” อเลนเป็นห่วงว่าจะมีคนรับเคราะห์คนอื่นอีก ทำไมจู่ๆ เอมิลี่ถึงได้ทำร้ายคนในศาสนจักร[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“[i]ผ... ผมไม่... รู้... แค่ก... แค่ก... แค่ก...[/i]” ยิ่งพยายามพูดเสียงตอบก็ยิ่งหายไปจนกลายเป็นเสียงสำลักเลือดแทน[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“รินารี่... เรียกหน่วยแพทย์มาดูคนพวกนี้ที ผมจะไปตามหาเอมิลี่” อเลนฝากฝังคนเจ็บไว้ แล้วไปตามหาอินโนเซ้นส์ที่ก่อเรื่อง ...คิดสิ... ถ้าเขาเป็นเอมิลี่จะไปที่ไหน... คิดให้ออกว่าอะไรที่ผลักดันให้ตุ๊กตาที่มีใจภักดีต่อผู้ครอบครองกระทำการเช่นนี้[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ขอโทษ... ฉันไม่ได้ตั้งใจ ถ้าหากพวกคุณไม่ขัดขวางฉันก็คงไม่ต้องลงมือทำร้าย[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   คนที่พวกเราต้องการมีแค่ราวี่เท่านั้น... ขอร้องล่ะ อย่ามาขัดขวางฉัน... [/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ขาเรียวบางก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับวัตถุมีคมและอุปกรณ์อื่นๆ ในครัวที่สามารถกลายเป็นเครื่องมือเฉือนเนื้อเถือหนังจำนวนมากที่รายล้อมอยู่รอบตัวเป็นวังวนใต้ฝุ่น ...ความเจ็บปวดทางกายอาจไม่เทียมเทียบความเจ็บปวดทางใจ ความทรมานของเธออาจไม่เท่ากับความทรมานที่ยูได้รับ... แต่ความเจ็บปวดของเธอของเธออาจสามารถบรรเทาความเจ็บปวดของยูได้[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   เด็กหนุ่มว่าที่บุ๊คแมนรู้สึกถึงวัตถุสองชิ้นสิ่งที่พุ่งตรงมาเข้าจากข้างหลังขณะเดินเล่นยามดึกในป่าที่เขากับยูมักจะอยู่ด้วยกันตามลำพังบ่อยๆ เมื่อก่อนนี้  เขาใช้มือซ้ายขวาจับเอาไว้ คิ้วได้รูปขมวดขึ้นอย่างขุ่นเคือง เพราะสิ่งที่จับได้คือส้อม กับมีดคว้านที่บาดมือเขาจนเลือดไหลซิบ ถึงจะเล็กแต่ถ้าจับไว้ไม่ทันก็คงทิ่มเจาะกะโหลกเขาเข้าไปแล้ว ใครนะที่ล้อเล่นพิเรนทร์แบบนี้ ราวี่ไม่จำเป็นต้องค้นหาคำตอบเองเพราะเด็กสาวที่ปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าคล้ายคลึงกับตุ๊กตาอินโนเซ้นส์ที่นำกลับมาจากปารีสมาก[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   “เอมิลี่…ร่างนั้น......” ราวี่ปล่อยของในมือทิ้งแล้วจ้องมองอินโนเซ้นส์ในร่างเด็กสาวอย่างประหลาดใจ ไม่สิที่ยิ่งไปกว่าความประหลาดใจก็คือความพิศวงงงวยว่าทำไมอินโนเซ้นส์ถึงคิดทำร้ายเขา[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ฉันมาหาของขวัญให้ยูน่ะ” รอยยิ้มผุดพรายบนใบหน้าของเด็กสาว แล้วห่ามีดทำครัวที่สร้างใต้ฝุ่นขนาดย่อมก็พุ่งเข้าใส่ ‘ของขวัญ’ ที่เธอจะนำกลับไปให้เจ้าของ[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ราวี่สำแดงฤทธิ์ศาสตราวุธสร้างวงพระเพลิงที่มีความร้อนสูงจนโลหะมีคมเหล่านั้นสลายไป แต่รอบตัวของเอมิลี่ก็ยังมีมีดอีกหลายเล่มและของอีกหลายชิ้นที่สามารถฆ่าเขาได้อีกหลายชิ้นหากโดนจุดสำคัญ [/color][color=#993300]“หาของขวัญให้ยู แล้วมาหาเรื่องฆ่าฉันเนี่ยนะ!!! เธอจะเอาศพของฉันไปให้ยูรึไง?!!!”[/color][/font][/size]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   “ไม่ใช่สักหน่อย” ไม่ใช่แค่ศพ แต่เป็นทั้งหมดต่างหาก[/font][/size][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“!!!” ราวี่ไม่ทันตั้งตัวเมื่อเชือกฟากเส้นยาวทะลวงออกมาจากใต้ดินรัดกระชากขาของเขาให้ล้มลงแล้วลากเขาไปมัดติดกับต้นไม้ใหญ่ โอซึจิโคซึจิที่อยู่ในมือหลุดไปอยู่ในมือของตุ๊กตาสังหารตั้งแต่ที่เขาล้มคะมำ ลำพังเรี่ยวแรงของเขาแก้เชือกฟางเส้นเล็กๆ ไม่ได้เพราะมือก็ถูกมัด และตอนนี้เขาก็ได้รู้ว่าเชือกฟางนั้นถ้าลองพยายามทำให้มันขาดด้วยร่างกายที่ดิ้นได้แค่นิดหน่อยตรงส่วนลำตัว มันขาดยากยิ่งกว่าเชือกไนล่อนเสียอีก[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ขอทั้งหมดของเธอเลยนะ” เอมิลี่จับมีดที่คว้าได้แล้วเงื้อแทงลงไปในดวงตามรกตน้ำงาม[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“[b][i]อ๊ากกกกกกกกกก!!![/i][/b]” เสียงกรีดร้องด้วยความทรมานเงียบหาย ไม่ใช่เพราะหมดสติ แต่เชือกอีกเส้นหนึ่งรัดลำคอบีบเส้นเสียงของเขาเอาไว้[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ถ้าหากไม่มีดวงตานี้เธอก็ไม่อาจมองใครอื่น[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ถ้าหากไม่มีริมฝีปากนี้เธอก็ไม่อาจจุมพิตใครอื่น[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   ถ้าหากไม่มีสองแขนนี้เธอก็ไม่อาจกอดใครอื่น[/color][color=#993300][/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   เอมิลี่คว้าอุปกรณ์หนึ่งเดียวที่เธอเอาออกมาจากคลังเก็บของของแผนกซ่อมบำรุงแทนที่จะเอามาจากในครัว สกรูที่ใช้พลังงานจากแบตเตอรี่ [/color][color=#993300]“จริงๆ แล้วอยากจะใช้เลื่อยมากกว่านะ แต่ว่าหาไม่เจอ ทนเจ็บเอาหน่อยล่ะกัน… สมองที่คิดเรื่องของคนอื่นนอกจากยูได้ก็ไม่จำเป็น”[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“..................” พูดอะไรน่ะ ประโยคสุดท้ายของเอมิลี่ ฟังไม่รู้เรื่องเลย เชือกที่คอก็รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ สติของเขากำลังจะขาดหายไป เขากำลังจะตายรึ!![/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   เสียงหมุนเกลียวเอี๊ยดอ๊าดของเครื่องมือเจาะกะโหลกเงียบลงเมื่อหลุดจากมือของเด็กสาวหล่นสู่พื้นและสวิตซ์กระแทกกับเศษกิ่งไม้จนเครื่องดับไป สิ่งที่แทงร่างของตุ๊กตาผู้อาภัพให้ดับดิ้นคืออินโนเซนส์รูปแบบบสิงสถิต อินโนเซ้นส์ที่สถิตที่สถิตในมือซ้ายของอเลน วอคเกอร์! เขาไม่อยากทำเช่นนี้กับเธอเลยแต่ไม่มีทางเลือก ถ้าหากเขาตัดสินใจช้าไปแม้แต่เสี้ยววินาทีย่อมหมายถึงความตายของผู้เป็นที่รักของคนที่เขารักมากที่สุด อเลนรีบกรีดเชือกที่พันธนาการคนบาดเจ็บให้ขาด แล้วพยุงกลับไปทางปราสาท[/font][/size][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“…เธอก็เหมือนกันรึ... จะขัดขวางฉัน... เหมือนคนพวกนั้น...” ร่างของเด็กสาวที่มีรูกลวงห้ารูสามารถมองทะลุผ่านเห็นวิวข้างหลังได้ยังคงสามารถลุกขึ้นและเคลื่อนไหวได้ แล้วผลักเด็กหนุ่มผู้สร้างรอยแผลให้เธอล้มลง ขณะที่นั่งคร่อมและยกมีดในขึ้นสูงเตรียมพร้อมจะจ้วงแทงลงไปยังร่างของผู้ขัดขวาง  คนที่บาดเจ็บหนักก็ได้ใช้ศาสตราของตนที่ได้ผู้ช่วยเหลือเก็บมาคืนให้ประทับอัคนียังร่างของเด็กสาวโดยตรงก่อนสติทั้งมวลจะหายไปและล้มลง[/color][/font][/size]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[color=#993300][size=3][font=Cordia New]   ร่างของเอมิลี่กลับไปเป็นตุ๊กตาที่มีร่างไหม้เกรียม แต่เส้นผมสีทองสลวยที่เคยมีไม่เหลือสักเส้น ใบหน้าซีกซ้ายและแขนขวาของเธอละลายเพราะถูกความร้อนหลอม สิ่งที่ยังคงสภาพเดิมอยู่ได้มีแค่ดวงตาสีฟ้าครามข้างขวา... ไม่สำเร็จ... ฉันทำไม่สำเร็จ... ยู... ฉันเอาเขาไปให้เธอไม่ได้... เมื่อเด็กหนุ่มเจ้าของโกเลมสีทองพยุงร่างของคนที่เจ้าของที่รักของเธอปรารถนาหายลับตาไปก็มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาที่เหลืออยู่นั้น[/font][/size][/color]
[color=#993300][font=Cordia New][size=3][/size][/font][/color]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“เอมิลี่...” ร่างสง่างามของผู้เป็นเจ้าของที่เดินใกล้เข้ามาทำให้ตุ๊กตาพังๆ ที่นอนแผ่อยู่บนพื้นดินแห้งระแหงอยากจะเดินเข้าไปหา แต่ตอนนี้ทำไม่ได้แล้ว[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   [/color][color=#993300]“ยู... ฉันขอโทษนะ... ทำไม่ได้... เอาเขามาให้เธอไม่ได้......” เอมิลี่พูดเสียงปร่าด้วยริมฝีปากที่เหวอะไปด้วยรอยไหม้และแผลละลาย[/color][/font][/size]
[size=3][font=Cordia New][color=#993300]   คันดะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะว่าเอมิลี่ไม่อยู่ในห้องเขาจึงออกมาตามหาแล้วก็ได้เห็นเหตุการณ์ในป่าแห่งนี้ตั้งแต่แรก เขารู้ว่าสิ่งที่เอมิลี่ทำลงไปคือสิ่งที่สะท้อนมาจากใจของเขาเ�