[kakaIru]That Night, I & You …1-10NEW

[b]That Night, I & You …[/b]([font=Cordia New]คืนนั้น[/font] [font=Cordia New]ฉันกับนาย[/font] [font=Cordia New]จุด[/font] [font=Cordia New]จุด[/font] [font=Cordia New]จุด[/font])
[b]Past 1
[size=4][/b][/size][font=Cordia New][size=4]แสงจันทร์สว่างสาดส่องผ่านแผ่นกระดาษบางสีขาวที่ใช้ติดบานประตูเลื่อนไม้แบบญี่ปุ่น[/size][/font][font=Times New Roman][size=4] [/size][/font][font=Cordia New][size=4]เข้ามาในห้องมืดสลัวลงกระทบร่างของชายหนุ่มผิวขาวผู้หนึ่งซึ่งมีเรือนผมสีเงินและซีกหน้าด้านซ้ายมีรอยแผลเป็นตามยาวคาดตั้งแต่กลางคิ้วเรื่อยลงมาจนเกือบถึงโครงหน้าด้านล่าง[/size][/font][font=Times New Roman][size=4] [/size][/font][font=Cordia New][size=4]บนร่างกายของเขาไม่มีอาภรชิ้นใดปกปิดเลยแม้แต่ชิ้นเดียว[/size][/font][size=4][font=Times New Roman] [/font]
[font=Times New Roman][/font]
[font=Times New Roman][/font]
[/size][font=Cordia New][size=4]ใบหน้าของชายผู้นี้เหมือนกำลังขบคิดอะไรบ้างอย่าง[/size][/font][font=Times New Roman][size=4] [/size][/font][font=Cordia New][size=4]อย่างเคร่งเครียด[/size][/font][font=Times New Roman][size=4] [/size][/font][font=Cordia New][size=4]หัวคิ้วสีเงินขมวดจนแถบชนกัน[/size][/font][font=Times New Roman][size=4] [/size][/font][font=Cordia New][size=4]ท่อนแขนขวาถูกนำขึ้นมาวางทาบกับหน้าผาก[/size][/font][font=Times New Roman][size=4] [/size][/font][font=Cordia New][size=4]ก่อนจะค่อย[/size][/font][font=Times New Roman][size=4] [/size][/font][font=Cordia New][size=4]ๆ[/size][/font][font=Times New Roman][size=4] [/size][/font][font=Cordia New][size=4]เหล่ดวงเนตรต่างสีไปยังท่อนแขนข้างซ้ายของเขาซึ่งมีศีรษะของคนอีกคนหนึ่งใช้หนุนต่างหมอน
[/size][/font][size=4]
[/size][font=Cordia New][size=4]เขามองไปยังร่างกึ่งเปลือยแต่ก็ไม่ต่างอะไรกับโป๊ของคนข้างกายที่ยังมีสายโอบิรัดไว้รอบสะเอว[/size][/font][font=Times New Roman][size=4] [/size][/font][font=Cordia New][size=4]ซึ่งก็ใกล้จะหลุดเต็มทีโดยมีชุดยูกะตะสีฟ้าอ่อนที่ถูกร่นทิ้งไว้ยังห้อยติดอยู่บนเนินสะโพกสีแทนน้ำผึ้ง
[/size][/font]

[[i] Last edited by  somakimi at 7-27-2007 07:26 [/i]]

‘มันเป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น แต่มันเกิดขึ้นแล้ว’ชายหนุ่มผมเงินเลื่อนสายตาขึ้นมองเพดานสีขาวพร้อมขบคิด

‘เขา คือชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นนินจาซึ่งมีความเก่งกาจระดับแนวหน้า เพียงอายุ 6 ขวบก็ได้เป็นจูนิน อายุ13 เป็นโจนิน พอ 17 ก็ได้เป็นถึงหัวหน้าหน่วยอังบุแห่งหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระ’

‘ทายาทของเคี้ยวสีขาว ก๊อบปี้นินจา อัจฉริยะนินจา หรือ เนตรวงแหวนคาคาชิ คือฉายาต่าง ๆ ที่ทุกคนต่างเรียกขานเขา ไม่ว่าเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากซับซ้อนแค่ไหน ทุกครั้งเขาก็สามารถแก้ไขและควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือได้ในพริบตา’

‘ใช่แล้ว เขาเป็นอัจฉริยะ เก่งกาจ หัวไว แล้วก็หน้าตาดี...ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเปิดให้ใครเห็นก็เหอะ แต่ก็ขอยืนยันว่าเขานั้นเป็นคนหน้าตาดี ถือได้ว่ารูปหล่อ บุคลิกดี มาดเท่ สมาร์ต เชื้อสายชาติตระกูลก็ถือว่ามีชื่อ ฐานะทางการเงินก็ว่าได้ว่าเป็นคนมีกะตัง หน้าตาทางสังคมก็นับได้ว่าเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป ทั้ง ๆ ที่ออกจะเพอร์เฟรทปานนั้น...’

‘แต่สถานการณ์ในตอนนี้มันแย่สุด ๆ ถึงมันจะไม่ซับซ้อนก็เหอะ แต่ปัญหาเกิดขึ้นแล้วและเป็นปัญหาที่เขาเองซึ่งได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะยังจนปัญญา...’

เขาเอียงศีรษะไปด้านซ้ายมือพร้อมกับมองไปยังดวงหน้าอันเหนื่อยอ่อนจาก ‘กิจกรรมอย่างว่า’หากแต่ยังอมยิ้มอย่างเป็นสุขของคนข้างกาย

“เดี๋ยวพอถึงตอนเช้าเมื่อไร นายคงจะไม่ยิ้มอย่างนี้ให้ฉันแน่ ๆ นายคงจะแยกเคี้ยวแล้วกระโจนเข้าหาฉันพร้อมเอามีดนินจาเชือดคอฉันให้ตายแหง”อัจฉริยะนินจาเอ่ยขึ้นเสียงเอื่อย ๆ เมื่อนึกถึงอนาคตอันใกล้
“ถึงแม้ว่าฉันจะชอบให้นายยิ้มหวาน ๆ แล้วกระโจนเข้ามากอดฉันจูบฉันแล้วก็ทำอะไรหลาย ๆ อย่าง อย่างที่เมื่อคืนเราทำกันมากกว่าก็เหอะ”เขาพูดกับใบหน้ายามหลับที่ยังอมยิ้มนั้นอย่างใจลอยเมื่อคิดถึงการกระทำอันอาจหาญของร่างข้างกาย และความพลั้งเผลอขาดความยับยั้งชั่งใจของเขา

ทายาทของเขี้ยวสีขาวขยับตะแคงตัวหันหน้าเข้าหาร่างสีน้ำผึ้งที่ใช้ท่อนแขนซ้ายเขาหนุนต่างหมอน พร้อมกับใช้มือข้างที่กายหน้าผากมือครู่เสยกลุ่มเส้นผมสีดำซึ่งยาวละบ่าของผู้หลับใหลที่ปรกใบหน้าขึ้นทัดใบหูอย่างนิ่มนวล

‘ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ...ใช่...ใช่แล้ว...เรื่องนี้มันเริ่มจาก.........’ชายผู้มีฉายาว่าก๊อบปี้นินจาเริ่มคิดย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน และคำคืนอันเร้าร้อน
-
-
ทุกอย่างสิ้นสุดลงแล้ว...
ใช่...เรื่องต่าง ๆ สิ้นสุดลงแล้ว โอโตะถูกโค่นล้มพร้อมกับโอโรจิมารูที่สิ้นชีวิตลง(อย่างปริศนา?) ซาสึเกะกลับมาสู่หมู่บ้านภายในวงล้อมของเพื่อนพ้องที่ยังคงรัก ไว้ใจ และพร้อมที่จะให้อภัย องค์กรแสงอุษาสูญสลายลง และอิทาจิที่ตัดสินใจกลับมาสู่โคโนฮะงาคุเระด้วยความสามารถของซาสึเกะและผองเพื่อนของเขา ตอนนี้โคโนฮะปลอดภัยแล้ว

“คาคาชิ เรามาแข่งดื่มเหล้ากัน!”ชายคิ้วหนาหน้าเหลี่ยมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงท้าทายชายอีกคนซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ หากแต่ชายคนนั้นเพียงใช้นิ้วก้อยข้างซ้ายแคะหูเบา ๆ อย่างรำคาญ

“แกทำท่าแบบนั้นหมายความว่าไงฟะ คาคาชิ!”

“น่า ๆ ไก คืนนี้คืนสุดท้ายแล้ว แล้วเราก็มีงานเลี้ยงกันของหรูซะด้วยเอาไว้กลับหมู่บ้านก่อนก็ได้”ชายร่างใหญ่ใบหน้าเข้มที่คาบบุหรี่ไว้ในปากพูดขึ้นพร้อมกับใช้ฝ่ามือดึงรั้งร่างของผู้ที่ไว้ผมทรงกะลาครอบมาที่โต๊ะยาวซึ่งเต็มไปด้วยอาหารตระการตา

“ฮ้า!!!นี่แหละการพักผ่อน 3 วัน 2 คืนในโรงแรมหรู แช่บ่อน้ำร้อนพร้อมซดสาเกเลิศรส นานเท่าไรแล้วนะที่เราไม่ได้พักผ่อน”เอบิสึกล่าวขึ้นพร้อมกับยกถ้วยสาเกในมือขึ้นซดดัง ซูดดดดดดดดด!!!

“ฮือ~~โฮ~~เก็นมะในที่สุดเรื่องทุกอย่างมันก็จบลงซะที่ ฉันเด่จายยเหลือเกิ๊นนน....”ชายหนุ่มผมดำรองทรงเอ่ยเสียงยานๆ น้ำตาไหลพรากออกมาจากกรอบแว่นหนาก่อนยกแก้วเบียร์ขึ้นกรอกปากรวดเดียวหมด

“เอโอบะ แกอะเมาแล้วอย่างอแงได้มัย มันน่าเกลียด”ชายผมสีน้ำตาลผู้ที่มักคาบไม่จิ้มฟันไว้ในปากบ่นขึ้น

“มาดื่มมม...กานเตอะเก็นจาง...”เอโอบะพูดพร้อมถลาเข้าหาคู่สนทนาแล้วยัดเบียร์ในขวดขนาดใหญ่กรอกปากสหายของตน ดังอึก อึก อึก!

“ทุกคนนี่หลังจากเครียดโหมทำงานกันมานาน พอได้พักผ่อนกันแล้วดูหลุด ๆ กันชอบกันนะ”ไรโด้หันไปสนทนากับชายร่างยักที่ใบหน้ามีบาดแผลหน้ากลัวก่อนจิบเหล้าหวานในมือ

“เหอะ!บ้าจริง ฉันนะต้องทำงานที่ต้องใช้แรงกดดันพวกนั้นเป็นประจำจนชินแล้วละ”อิบิกิตอบพร้อมกับหันหน้าไปมองร่างของคนอีกคนที่เอาแต่ใช้ตะเกียบคีบกับแกล้มชั้นดีอย่างไม่ใส่ใจกับเบียร์และสาเกตรงหน้า

“...อิรุกะ นายนี่ไม่คิดจะดื่มซักหน่อยเหรอ?”

“อืม..งับ..งัม..”ชายผู้มีรอยแผลเป็นที่ดั้งจมูกตอบเสียงอุบอิบขณะมีอาหารอยู่เต็มปาก

“วันนี้วันสุดท้ายแล้วนะอิรุกะ ใคร ๆ เขาก็เมากันทั้งนั้นแหละดูอย่างตรงนั้นซิ...”ไรโด้ใช้ท่อนแขนของตนล๊อคคอชายผู้เจริญอาหารก่อนชี้นิ้วไปยังโต๊ะริมสุดแถวที่ 3 ปรากฏร่างของชายผมสีน้ำตาลผู้เคร่งขรึมที่เคยคาบไม่จิ้มฟันไว้ในปากแต่คราวนี้ไม้จิ้มฟันที่ว่ากลับกลายเป็นดอกกุหลาบก้านยาวสีแดงสดและมีอีกดอกทัดที่ใบหูกำลังระบำเปรื่องผ้าโดยมีเอโอบะเกาะขาร้องไห้อยู่ไม่ห่าง

“ท่านหลานน้อย...ทุกวันยิ่งห่างไกลผมไปทุกที ดันไปติดเจ้าเด็กผีนั่นซะได้ โฮ~~~~ท่านรุ่นที่สามป๋มมันใช้ม่ายด้าย โฮ~!”เอบิสึซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะกลางแถวที่สองกำลังเมาได้ที่แล้วพร่ำเพ้อพรรณนา

นินจาผู้หญิงเริ่มทยอยกันกลับห้องพักของตน ไม่ก็หลบไปแช่น้ำร้อนอย่างสงบหนีเสียงอึกทึกของกลุ่มชายที่เมามายในห้อง

อิรุกะที่มองสภาพของนินจาที่หน้านับถือก่อนเหล้าเข้าปากพวกนั้นครู่หนึ่งแล้วหันมองไปทางไรโด้

“ผมไม่ดื่มเด็ดขาด แล้วอีกอย่างดูของบนโต๊ะนี้ซิ ซาชิมิกุ้งมังกรกับปลาทะเลลึก หม้อไฟหอยเป๋าฮื้อ ซุปหูฉลาม หมูหันตัวโต แถมยังมีซูชิไข่ปลาคาเวียร์อีกผมยังไม่เคยทานเลย”จูนินผู้มีผิวสีน้ำผึ้งชี้นิ้วของตนไปที่โต๊ะตรงหน้าด้วยดวงตาเปล่งประกาย

“ผมเป็นแค่จูนินนะ เงินเดือนระดับผมนะของแบบนี้หาทานบ่อยไม่ได้หรอก ฉะนั้นตอนนี้มีโอกาสก็ต้องรีบตักตวง!”พอพูดจบเขาก็ใช้มืออีกข้างที่ถือตะเกียบคีบคว้าหัวกุ้งมังกรขึ้นมาเข้าปาก

ภายในห้องจัดเลี้ยง เก็นมะเริ่มเลื้อยขึ้นไปนั่งบนโต๊ะพร้อมกับดึงผ้าโพกศีรษะออกเหวี่ยงอย่างยั่วยวนโดยที่ริมฝีปากยังคงคาบก้านดอกกุหลาบสีแดงอยู่ ใกล้ ๆ กันนั้นเองเอโอบะซึ่งทำแว่นตกหายเปิดเผยใบหน้าที่มีดวงตากลมโตน่ารักซ้อนไว้นั่งร้องไห้กระซิก ๆ ออดอ้อนนินจาหนุ่ม ๆ รอบ ๆ ให้เข้ามาหา

“มันจะมากไปแล้ว...พวกตัวประกอบน่าสมเพช ฉันจะแสดงความเด่นดังของฉันให้ประจักเอง!!” โจนินคิ้วหนาหน้าประหลาดลุกขึ้นยืนพร้อมถือไม้เสียบขนมดังโงะที่มีเจ้าขนมก้อนกลมเหลืออยู่เพียงก้อนเดียวขึ้นจ่อริมฝีปากหนาของตนต่างไมโครโฟน ก่อนยกขาขวาซึ่งเต็มไปด้วยขนหน้าแข้งดกหนาขึ้นวางบนโต๊ะ

จากนั้น ชายหนุ่มผู้มีนามว่า ไมโตะ ไก ก็เริ่มปรดสายโอบิที่รัดเอวออกแล้วกระชากชุดยูกะตะขึ้นมาเหวี่ยงอย่างเร้าร้อน พร้อมกระโดดขึ้นโต๊ะและเริ่มร้องเพลง ไอ วิว เซอวายท์

พรวดดด!!!! นินจาที่เหลือในห้องจัดเลี้ยงซึ่งกำลังนั่งซดเหล้า ดื่มเบียร์ถึงกับพ่นของในปากออกมาทันที

โป๊ก! ขวดสาเกสีขาวลอยละลิ่วเข้ากลางหัวที่มีผมสีดำทรงกะลาครอบ ทำให้เรือนร่างที่สวมผ้าเตี่ยวสีเขียวอื๋อผืนเดียวพุ่งตกโต๊ะ

“คาคาชิ ใจร้าย~ทำไมทำกะเขาแบบนี้ละตะเอง”ไก ที่ถลาลงไปนั่งพับเพียบกัดข้อนิ้วชี้ของตนพร้อมบีบน้ำตา

“ทุเรศ”ชายผมเงินพูดด้วยใบหน้าซีด ๆ สาเกในขวดที่เขายกดื่มหกรดชุดยูกะตะบริเวณแผ่นอกเรื่อยลงไปจนถึงกลางลำตัวของเขาด้วยความตระหนกจากภาพอันน่าสยดสยองเมื่อครู่


อีกฟากหนึ่งที่ไม่ห่างไปเท่าไรนักก็มีร่างของชาย 3 คนกำลังมะรุมมะตุ้มกันอยู่
“ถ้าจะติดคอนะอิบิกิ!”โจนินผู้มีรอยแผลถากที่แก้มซ้ายเอ่ยออกความเห็นพร้อมกับใช้ผ่ามือตบหลังคนตรงกลางแรง ๆ แต่ก็ไร้ผล

“เป็นฉันกำลังกินข้าวอยู่ เจอภาพแบบนั้นก็ติดคอตายเหมือนกันละ”ชายร่างใหญ่พูดหน้าซีด ๆ พร้อมกับใช้มือของตนคว้าเอาขวดทรงสูงสีขาวที่บรรจุของเหลวอยู่เต็มขวดขึ้นมาทันที

“แข็งใจหน่อยอิรุกะนี่ ๆ น้ำ แกต้องอยู่ทนดูไอ้อุบาทนั่นอีกนานดื่มเข้าเร็ว!”นินจาผิวเข้มร่างยักษ์เอ่ยพร้อมกับยัดปากขวดสีขาวเข้าไปในกลีบปากของชายหนุ่มผู้รัดผมทรงหางม้าที่หน้าเขียวเพื่อส่งผ่านของเหลวเข้าไป

-
-

คิก คิก คิก เสียงหัวเราะคิกคักออกมาจากริมฝีปากงามของคุเรไน

“คืนนี้อารมณ์ดีจังนะ คุเรไน”อาสึมะพูดพร้อมยื่นจอกสาเกไปทางแฟนสาว

“พวกผู้ชายเวลาเมาแล้วนี่ดูไม่ได้สักคนเลยนะซิ เก็นมะ กับเอโอบะก็ไปซะแล้ว คิก คิก”เธอเอ่ยตอบพร้อมกับรินสาเกในมือให้ชายหนุ่ม

“อาสึมะนี่น่าอิจฉาจัง มีสาวสวยคอยรินเหล้าให้ รินให้ฉันบ้างซิคุเรไน”ชายผมเงินผู้มีดวงเนตรต่างสีเอ่ยขึ้น

“สาว ๆ ของแกก็มีตั้งเยอะ หาตัวจริงสักคนซิวะคาคาชิ”อาสึมะคว้าขวดเหล้าจากเรียวแขนขาวของสาวร่างบางขึ้นมารินให้เพื่อนชายผมสีเงิน

“ชิ...แค่รินเหล้าไม่เห็นต้องหวงเลย”คาคาชิทำหน้าเบ้ก่อนซดเหล้า “แล้วอีกอย่างในห้องนี้ก็แถบจะไม่เหลือผู้หญิงแล้วด้วย จะมีที่ใช้ได้ก็ คุเรไน ส่วนยัยอังโกะก็นั่งแข่งซดเหล้ากับพวกจูนินจนคอพับตามกันไปแล้ว”

เสียงโฮ ฮาเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง ณ มุมห้อง เรียกร้องให้ผู้คนที่ ยังพอจะมีสติ และมีสติอยู่ หันมาให้ความสนใจ

“สายัญสวัสดิ์ เหล่าเพื่อนพ้องนินจาแห่งหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระทุกท่าน เรากำลังมาพักผ่อนกันและนี่เป็นวันสุดท้ายที่พวกท่านจะได้นอนตีพุงสบายอยู่ที่นี่”

“โย่ว~!”เสียงตอบรับจากผู้คนในห้องดังกระหึ่ม

“ตอนนี้พวกคุโนอิจิสาว ๆ หนีกลับห้องไปหมดแล้วไอ้ที่เหลือ ก็เป็นพวกผู้หญิงห่าม ๆ กับพวกมีเจ้าของแล้ว คิดแล้วมันละเหี่ยวใจจริง ๆ ”

“ช่าย!!”ทุกคนพูดพร้อมกันก่อนหันไปทางอาสึมะอย่างเคือง ๆ

“บุญไม่มี กรุณาอย่าพาลพรรคพวก”โจนินไว้เคราเอ่ยพร้อมแสยะยิ้มแล้วพ่นควันบุหรี่ออกมา

“ฉะนั้น เพื่อความบันเทิง เราจึงจัดการประกวดนายงามครั้งที่ 1 ครั้งแรก และครั้งสุดท้ายขึ้น กระผม ไมโตะ ไก พิธีกร..”

“เย้~!”


กลับมาสู่อีกฝากหนึ่งของห้องซึ่งเมื่อครู่ มีบุคคลอีก 2 คนยังมีสติสะตังสมบูรณ์ กับอีกคนที่เริ่มมีสติแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ

“ไหนนายบอกว่าเป็นน้ำไงอิบิกิ...”ไรโด้เอ่ยถามหน้าซีด

“เหล้ามันก็น้ำล่ะไรโด้ เวลาติดคอก็ดื่มได้เหมือนกัน แล้วเห็นมั๊ยเจ้านี้ไม่ติดคอแล้ว”ชายร่างยังพูดเข้าข้างตัวเองอย่างไร้ความรับผิดชอบ

“ฉันว่า อิรุกะเมาล่ะ”ชายผมทองผู้มีรอยแผลถากแก้มซ้ายกล่าวพร้อมจ้องไปยังใบหน้าของจูนินผมดำ

“อืม... นัยน์ตาปรือฉ่ำเยิ้ม แก้มแดงกล่ำ พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง อาการตอบสนองต่อสิ่งรอบข้างช้าลง 40% เมาชัวว์”อิบิกิพยักหน้า

~~~เฮ!!!เสียงจากอีกมุมห้องดังขึ้นทำให้ชายทั้งสองซึ่งเมื่อครู่กำลังวิเคราะห์สภาพบุคคลที่นั่งจ๋องเชื่อมตรงหน้าหันไปมอง

“น่าสนใจแหะ...เราพาอิรุกะไปเล่นกับเขาด้วยดีมะ”อิบิกิออกความเห็น

“จะดีเหรอ? เจ้านี่ดูเซื่อง ๆ เชื่อม ๆ  ชอบกลจนไม่น่าไว้วางใจ”ไรโด้ตอบ

ชายร่างยักษ์หันไปหาร่างบางสีน้ำผึ้ง เส้นผมสีดำซึ่งถูกรัดไว้แน่นเหนือศีรษะนั้นเริ่มหลุดลุ่ยลงมาล้อมกรอบใบหน้านวล จากการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดเมื่อครู่

‘ก็น่ารักดี’อิบิกิคิด
“อิรุกะเราไปเล่นกันเถอะนะ”ชายร่างยักษ์เอ่ยส่งยิ้มพร้อมยื่นมือไปทางชายผู้มีรอยแผลเป็นที่ดั้งจมูก

ไรโด้เลิกคิ้วซ้ายขึ้นก่อนหันไปมองจูนินผมดำที่ยังคงนั่งเงียบ

ครู่เดียวร่างที่เขาจ้องมองกลับส่งรอยยิ้มหวานอย่างหยาดเยิ้มและดวงตาเปล่งประกายไปทางชายร่างยักษ์แล้วลุกขึ้นโซเซไปเกาะลำแขนแกร่งของอิบิกิ

“คิก คิก เล่น เล่น”

เสียงหัวเราะ คิก คัก ของจูนินผมดำในตอนนี้หวานซะจนไรโด้ขนลุกซู่ หากแต่เขาก็ยังลุกขึ้นเดินตามชายร่างยักษ์ที่ชักจูงจูนินผิวแทนที่ตัวเล็กกว่าไปอย่างช้า ๆ

-
-

“เอาละ ๆ ตอนนี้เรามีชายงามผู้เข้าแข่งขันสองคนแล้ว มีใครจะส่งเข้าประกวดอีกมั๊ย”ไกตะโกน ในมือขวากำไม้เสียบขนมดังโงะที่ต้องจำยอมเป็นไมโครโฟนไว้แน่น

“มี ๆ”เสียงทุ้มต่ำอันดังก้องของชายผิวเข้มร่างยักษ์ดังขึ้นพร้อมกับยกมือของตน

เสียงนั้นทำให้ทุกคนในห้องที่กำลังมีส่วนร่วมในการประกวดหันไปมอง แลเห็นชายร่างยักษ์ผิวเข้มผู้มีมีรอยแผลเป็นตามใบหน้าและศีรษะที่ถูกไฟครอก

“...!!!”ทันใดนั้นทุกคนถอยกรูเข้ามุมอย่างหวาดกลัวจนตัวสั่นระริก

“...ไม่ใช่ฉันเว้ย! นี่ตังหาก อิรุกะไปเล่นกับเขาซิ”เมื่อสิ้นเสียงของอิบิกิเหล่าบรรดาผู้หวาดกลัวเมื่อครู่ก็ถอนใจออกอย่างโล่งอกพร้อมกับกระจายตัวออกมาสู่ที่เดิมของตนอีกครั้ง

ชายผมทรงกะลาครอบที่ผู้รุมเหยียบด้วยความแตกตื่นเมื่อครู่ค่อย ๆ ลุกขึ้นพร้อมกับใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งปัดรอยเท้าตามตัวอย่างทุลักทุเล

“เอาละ สุภาพบุรุษทุกท่านบัดนี้กระผมขอเปิดตัว ชายงามผู้เข้าประกวดหมายเลขหนึ่ง...ชิรานุอิ เก็นมะซัง!”ทันทีทีถูกขานชื่อผู้เข้าประกวดหมายเลขหนึ่งก็ยักคิ้วหลิวตาส่งจูบให้กับบรรดาเหล่านินจาผู้เมามายทั้งหลายพร้อมกับเดินหมุนตัวเฉิดฉายไปรอบ ๆ แล้วโยนดอกกุหลาบที่ตนคาบไปให้

“ผมสีน้ำตาลทอง นัยตาสีน้ำตาล เป็นนินจาระดับโจนินที่สาว ๆ ต้องร้องกรี๊ดเพียงเดินผ่าน  ความสามารถพิเศษคือคาบไม่จิ้มฟันได้ทุกตอนโดยไม่หลุดออกจากปาก บริษัทผลิตไม่จิ้มฟันตราเรือใบส่งเข้าประกวด!!”

“เฮ!!!!!”ผู้ชมกู่ร้อง

“ใจเย็นหนุ่มๆ วัยรุ่นเลือดร้อนทั้งหลายอย่าเพิ่งเทใจของท่านจนหมด เรายังมีผู้เข้าประกวดอีกสองคนด้วยกัน ตามมาด้วยผู้เข้าประกวดหมายเลขสอง ยามาชิโระ เอโอบะซัง!!”

เมื่อถูกขานชื่อเสียงเฮดังลั่นก็เกิดขึ้นส่งผลให้เอโอบะสะดุ้งน้อยๆ แว่นที่เพิ่งหาเจอเมื่อครู่ซึ่งถูกสวมโดยขาข้างหนึ่งทัดใบหูส่วนอีกข้างห้อยตกลงมาหลุดตกลงพื้น ใบหน้าของหนุ่มน้อยยามเมากำลังตื่นกลัวเหมือนลูกของสัตว์ป่ากำลังจะถูกเหล่าสัตว์ร้ายขย้ำตัวสั่นดิ๊ก ๆ

“โอ!!”เหล่าชายผู้คลั่งไคล้ความน่ารักส่งเสียงร้อง

“ผมสั้นรองทรงและนัยน์ตาสีดำใสเครือน้ำตา ตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำช่างน่ารักจริง ๆ เป็นนินจาระดับโจนินเช่นเดี่ยวกับผู้เข้าประกวดหมายเลขหนึ่ง ความสามารถพิเศษถึงออกมาไม่กี่ตอนผู้เขียนก็ยังจำได้ ...มันเกี่ยวมัยนี่ แต่เอาเป็นว่า ร้านแว่นท๊อปเจริญส่งเข้าประกวด”

“เฮ!~”

“อ้า!!ในที่สุดเราก็มาถึงหมายเลขสาม อุมิโนะ อิรุกะซัง”

ผู้ประกวดหมายเลขสามซึ่งยังคงถือจอกสาเกที่ไม่รู้ว่าเอามาจากไหนค่อย ๆ หันไปยังเหล่าผู้ชมอย่าง ช้า ๆ ก่อนเอียงศีรษะไปทางด้านขวาแล้วส่งรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มไปให้อย่างเชิญชวน

“เหอ ๆ ๆ ๆ”เหล่าบรรดาผู้ชมเริ่มหัวเราะอย่างหน้ากลัว

“...สุภาพบุรุษทุกท่านช่วยยับยั้งความเมะไว้หน่อย อะแห่ม! ผมยาวละบ่าสีดำรัดไว้ทรงหางม้า นัยตาสีดำ และแน่นอนรอยแผลที่เป็นลักษณะประจำตัวที่ดั้งจมูกแถมท้ายด้วยสีผิวสวยแปลกตาดั่งหยาดน้ำผึ้ง เป็นจูนินเพียงคนเดียวในเหล่าผู้เข้าประกวด มีหน้าที่ดูและเรื่องรายงานและเอกสารของหมู่บ้าน เป็นอาจารย์สอนเด็กเตรียมเกะนิน จากอาคาเดมี่ ไอ้หน้าเหี้ยมส่งเข้าประกวด!”

โป้ก!! ขวดสาเกขวดหนึ่งถูกเควี่ยงไปถูกหัวพิธีกรทันที

“เดี๋ยวพ่อก็จับไปทรมานในห้องสอบสวนซะหรอก!”อิบิกิโวย

“เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า เราจะตัดสินโดยทุกท่านจะต้องไปรินสาเกจากขวดในมือของท่านให้กับนายงามของเรา หนึ่งท่านรินได้แค่หนึ่งคนเท่านั้น แล้วนายงามจะต้องดื่มสาเกในจอกที่รินให้หมดด้วยไม่งั้นถือว่าแพ้ฟาล์ว  หลังจากนั้นให้ทุกท่านนั่นรวมกลุ่มรอบๆนายงามที่ท่านต้องการให้รินเหล้าให้ในคืนนี้ได้เลย”


การขับเคี้ยวเรียกร้องคะแนนเป็นไปอย่างสูสี เก็นมะเริ่มร้นชายชุดยูกะตะของตนขึ้นเผยกกขาขาว เอโอบะห่อไหล่ด้วยความตื่นกลัวส่งผลให้คอชุดตกลงเห็นไหล่และเนินอกเปล่าเปลือย ชายหนุ่มทุกคนต่างเทคะแนนให้สองโจนินอย่างไม่ลืมหูลืมตา

“เฮ...อิรุกะทำอะไรหน่อยซิเดี๋ยวก็แพ้หรอก”ไรโด้เอ่ยขึ้นข้างหูของผู้ที่ตนให้คะแนน

อิรุกะกระพริบตาครั้งหนึ่งก่อนมองไปยังจอกเหล้าที่ว่างเปล่าของตน เขาก้มหน้าลงไปยังถ้วยใบจิ๋วอย่างช้า ๆ ก่อนอ้าปากขึ้นเล็กน้อยแล้วแลบลิ้นชื้นสีชมพูของตนออกมาไล้เลียบริเวณปากถ้วยเป็นวงกลมก่อนจิ้มปลายลิ้นเปียกลงไปยังก้นถ้วยอันว่างเปล่าที่มีเพียงแต่กลิ่นหอมหวานของสาเกเหลืออยู่

เมื่อไม่พบกับของเหลวรสหวานที่ต้องการจูนินเบอร์สามก็ได้แต่ใช้ลิ้นเลียริมฝีปากของตนช้า ๆ

กระฉูดด!!!!สายเลือดหลายสายไหลทะลักออกมาจากรูจมูกของใครหลายคนที่เห็นภาพเมื่อครู่ และแล้วคะแนนและน้ำสาเกก็มาถึงชายหนุ่มผู้มีผิวสีน้ำผึ้ง

******************************************************
TBC

เด๋ซจะทยอยเอาตอนที่เหลือกับตอนล่าสุดมาลงให้ทีหลังนะตอนนี้เอามาแปะๆไว้ก่อน

That Night, I & You …(คืนนั้น ฉันกับนาย จุด จุด จุด)
Past 2

“คุเรไนจ้า~~แต่งงานกะเค้านะ”ชายหนุ่มร่างใหญ่ไว้เครานอนหลับคอพับไม้ได้สติ บ่นกระซิบพึมพำขณะนอนขดร่างอันใหญ่โตของตนโดยใช้หน้าตักของแฟนสาวหนุนต่างหมอน

โจนินสาวคลี่ยิ้มพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ก่อนใช้ฝ่ามือลูบใบหน้าของชายหนุ่มผู้ที่เมื่อครู่ขอเธอแต่งงานอย่างอ่อนโยน

“ทีตอนไม่เมาไม่ยักกะเอ่ยคำนี้แหะ...”โจนินหนุ่มผมเงินเหน็บแนมเพื่อนร่างใหญ่ของตน

“อิ อิ นั่นซินะ”คุเรไนตอบเสียงใส “นี่ก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ต้องเดินทางกลับหมู่บ้าน รีบไปพักผ่อนที่ห้องดีกว่านะ”

“โฮ่~ฮิ่ว~!”เสียงฟูงนินจาหื่นกระหายส่งเสียงกู่ร้องดังมาจากอีกฝากห้อง

“การประกวดท่าทางคงจะยังไม่จบง่าย ๆ นะนี่”สาวสวยร่างบางเอ่ย

“งั้นเดี่ยวฉันจะไปหยุดมันเอง ไอ้การประกวดอุบาทนั่นนะ”จากนั้นชายผมเงินก็ลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนเดินตรงไปยังกองการประกวดอุบาทที่ว่า

-
-
“อะแหม! เพื่อนพ้องสุภาพบุรุษทั้งหลายช่วยกรุณาเก็บไม้เก็บมือของท่าน จากนายงามของเราด้วยครับ ไม่งั้นก่อนการประกวดจะเสร็จสิ้นผู้เข้าประกวดของเราอาจจะสึกหรอซะก่อน”ไกส่งเสียงเตือนเหล่ากรรมการและผู้ชมผู้ให้คะแนนที่ทำมือไม้เป็นปลาหมึกอยู่ไม่สุข กับร่างกายของนายงามทั้ง 3 อย่างไม่เกรงใจ

“รีบ ๆตัดสิ้นซะทีเซ่!”ไรโด้พูดขึ้นขณะที่มีร่างของผู้เข้าประกวดหมายเลข 3 นั่งอยู่บนตักขวาของเขา โดยมีชายผิวคล้ำหน้าโหดที่เป็นพี่เลี้ยงนายงามคล้องแขนรัดรอบเอวร่างบางบนตักของเพื่อนอย่างปกป้อง พร้อมกับส่งสายตาเหี้ยมเกรียมไปรอบ ๆ

หากแต่ร่างบางผมดำที่กำลังถูกปกป้องกลับหัวเราะคิกคักเอ่ยขอแต่น้ำเมารสหวาน
“สาเก สาเก คิ คิ ขอสาเกหน่อย”

“เดี๋ยวเซ่ ตอนนี้กำลังมีปัญหานะ”ไกตอบพร้อมกับขมวดคิ้วหนาของตนจนเป็นปมเงื่อนตาย

“ปัญหาอะไรอีก ดูไอ้พวกรอบ ๆ นี้เซ่! เมาจนมองเจ้า 3 ตัวนี้เป็นผู้หญิงไปแล้ว ขืนยังไม่ยอมตัดสินงานประกวดนายงามนี่ ได้เป็นงานรุมโทรมแหงม”พี่เลี้ยงหน้าโหดส่งเสียงไม่หวานแต่คำรามขึ้นพร้อมกับใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ตบฝ่ามืออันอยู่ไม่สุขของผู้ชมรอบ ๆดัง ผัวะเพียะ ๆ

“ก็คะแนนมันเท่ากันทั้ง 3 คนจะให้ฉันตัดสินยังไงละ”ไกพูดหน้าเครียด

“เฮ้ย!เลิกเล่นได้แล้ว”เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเล็กน้อยอย่างมีเสน่ห์ของชายหนุ่มผู้มีนัยน์ตาต่างสีดังขึ้น

“คาคาชี๊~นายมาเล่นด้วยเหรอ?”ไกถามเสียงใส

“เปล่า ฉันมาเพื่อหยุดแกต่างหาก”คาคาชิตอบเสียงเย็นชาอย่างไร้เยื่อขาดใย

“ไหน ๆ มาก็ดีแล้ว เอาละนายช่วยเป็นคนตัดสินให้หน่อยก็แล้วกัน”ไกเอ่ยพร้อมกับยัดขวดสาเกลงไปในมือเพื่อสนิท “ชอบคนไหนรินให้เลยแต่รินได้แค่คนเดียวนะเว้ย”

“ฉันไม่เล่น”คาคาชิตอบเสียงแข็ง

“เหอะน่าคาคาชิมันจะได้จบ ๆ ซะที”ไรโด้พูดด้วยน้ำเสียงตัดรำคาญ

โจนินผมเงินถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนค่อย ๆ เดินตรงไปยังคนที่อยู่ใกล้ที่สุดที่มีผมสีน้ำตาลทองซึ่งตอนนี้หันมาคาบก้านกุหลาบแทนไม้จิ้มฟัน แต่ยังไม่ทันจะรินให้ เจ้าตัวก็พ่นของเก่าเฉียดหน้าเขาออกมาเสียก่อนพร้อมกับหลับคาที่

“...”คาคาชิทำหน้าเครียดก่อนมองไปยังไก

“...ผู้เข้าประกวดหมายเลข 1 พ่นของเก่าออกมาและอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถแข่งขันต่อได้จึงถูกตัดสิทธิ์ครับผม”พิธีกรคิ้วหน้าแก้ต่างเหงื่อหยด

“แต่ไม่เป็นไรเรายังเหลือผู้เข้าประกวดอีกสองท่าน...”ยังไม่ทันขาดคำ...
ฟุบ! เอโอบะที่ดื่มแต่สาเกกับเบียร์ตอนท้องว่างก็ฟุบลงไป

“เอาล่ะ นายชนะแล้วอิรุกะ”ร่างสูงผมเงินลดตัวลงนั่งย่อง ๆ ตรงหน้าชายผมสีดำซึ่งอาศัยตักของไรโด้ต่างเบาะนั่ง พร้อมกับเท่ของเหลวใสรสหวานผสมแอลกอฮอล์ลงไปเต็มจอกที่ว่างเปล่าในมือของจูนินผมดำ

“คิ คิ สาเก~”อิรุกะหัวเราะคิกคักพร้อมยกจอกขึ้นซดก่อนส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มผู้รินเหล้าให้ “เอาอีก เอาสาเกอีก”จูนินผิวแทนร้องขอเสียงหวานครู่หนึ่งก่อนใช้มือของตนฉวยเอาขวดกระเบื้องสีขาวหม่นจากมือชายผมเงินไป

“เนื่องจากผู้แข่งขันหมายเลข 1 และ 2 ไม่สามารถแข่งขันต่อได้ กองการประกวดชายงาม ครั้งที่ 1 ครั้งแรก และครั้งสุดท้ายของหมู่บ้านโคโนฮะ จึงตัดสินให้ อุมิโนะ อิรุกะ ได้รับตำแหน่งชนะเลิศนายงาม ครับผม”

“เย้!!!”เสียงผู้คนเริ่มโฮ่ร้องอีกครั้ง

“ไหนละ มงกุฎ ไหนละคทา”พี่เลี้ยงนายงามหน้าโหดบ่นงึมงำหลังการประกาศผลอย่างเป็นทางการ

“งานนี้จัดเอามันส์ จะมีของพวกนั้นได้ไงฟระ”ไกคำราม

“สาเก...ขอสาเกอีกนะ”นายงามผู้ชนะเลิศร้องขอชายผมสีเงินตรงหน้าพร้อมถลาเข้าหาโดยแรงจนคาคาชิล้มหงายลงไปนอนวัดพื้นโดยมีร่างงามขี้เมาคร่อมทับอยู่บนตัว

“ฉันไม่...มี”คำพูดของโจนินผมเงินต้องขาดหายไปทันทีที่ผู้อยู่เบื้องบนกระชากสาบเสื้อยูกาตะของเขาออกจนแผ่นอกแกร่งขาวซึ่งมียอดอกสีเข้มและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามถูกเผยสู่สายตาประชาชี

ชายหนุ่มผู้อยู่เบื้องบนก้มลงทำจมูกฟุดฟิดบนหน้าอกตรงหน้าก่อนกดริมฝีปากชื้นอุ่นลงดูดผิวกายสีขาวกร้าน ซึ่งมีกลิ่นหอมหวานของสาเกที่หกรดบริเวณแผ่นอกลงไปจนถึงท้องน้อยของผู้อยู่เบื้องล่าง

“จ๊วบบบบ!!”เสียงดูดผิวเนื้อดังสนั่นห้องจัดเลี้ยง ผู้ถูกกระทำตกตะลึงตัวแข็งเป๊ก สายตาทุกคู่ของผู้ที่ยังมีสติ และมีสติแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ หันมามองเขม็ง

ปลายลิ้นสีชมพูของนายงามหมายเลข 3 กำลังออกมาไล่เลียที่ยอดออกสีเข้มและบริเวณใกล้เคียงของผู้ที่นอนแผ่หลาอยู่เบื้องล่างเพื่อค้นหาความหวานของสาเกเลิศรสอย่างเร่าร้อน

‘กระฉูดดด!!!’เหตุการณ์นองเลือด(กำเดา)เกิดขึ้นทันทีกับกลุ่มนินจามุงซึ่งเห็นภาพเมื่อครู่คงเหลือเพียงแต่ อิบิกิ ไรโด้ และไกที่อ้าปากค้างตาโตยืนนิ่งดูความเป็นไปอย่างใจจดใจจ่อ

คาคาชิซึ่งนอนตัวแข็งเมื่อครู่ เริ่มเรียกสติที่เตลิดของตนกลับมาได้เป็นผลสำเร็จขณะที่ปลายลิ้นและริมฝีปากร้อนซึ่งมีพลังทำลายสูงของจูนินผู้เมามายยังคงดูดเลียและเคลื่อนลงต่ำไปเรื่อย ๆ

ดวงเนตรต่างสีเริ่มเหลือบแลมองไปรอบ ๆ กาย ซึ่งเมื่อครู่มีคนดูมากกว่านี้แต่หลังจากเหตุการณ์นองเลือดเมื่อครู่ทำให้คนดูหายไปเกือบหมด เขาส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางชาย 3 คนที่เหลืออยู่ แต่ก็ไม่ได้รับปฏิกิริยาตอบสนองหรือโต้ตอบแต่อย่างใด

‘จ๊วบ!!’เสียงของกลีบปากดูดผิวเนื้อดังขึ้นอีกครั้งตามมาด้วยปลายลิ้นที่เริ่มลามเลียรอบ ๆ เจ้าหลุมเล็ก ๆ กลางลำตัวของเขาที่มีชื่อเรียกว่า ‘สะดือ’

โจนินผมเงินที่นอนนิ่งเมื่อครู่เริ่มสั่นเกร็งอีกครั้ง หากแต่ไม่ใช่เพราะความตระหนกตกใจเช่นคราวแรก แต่เป็นเพราะ สัมผัสที่มีพลังทำลายสูงต่อสติสัมปชัญญะและความอดกลั้นยับยั้งช่างใจของเขาต่างหาก

‘ตอนแรกก็ตกใจอยู่หรอก แต่เป็นเพราะเจ้านี่มันเมาก็เลยไม่ได้ทำอะไรรุนแรง จะว่าไปเราก็ไม่ได้รู้สึกว่าแย่ หรือรังเกียจหรอกนะ...แต่ไม่คิดว่าจะรู้สึก..ชอบที่ถูกทำแบบนี้ขึ้นมาซะได้’ร่างที่ถูกทาบทับเริ่มขบคิด

คาคาชิใช่มือข้างหนึ่งของตนยันตัวขึ้นนั่ง ในขณะที่กายของผู้อยู่เบื้องบนไต่ลงมาคร่อมที่หน้าขาของเขาโดยที่ปลายลิ้น(อันเร่าร้อน)นั้นยังคงขยับลงไปเรื่อย ๆ พร้อม ๆ กับสร้างความกระสันหรรษาให้กับผู้ที่ถูกกระทำอย่างบอกไม่ถูก

‘เราต้องหยุด...ทุกอย่างเดี๋ยวนี้!’คาคาชิหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอื้อมผ่ามือทั้งสองข้างจับลงบนบ่าของชายหนุ่มผู้อยู่บนร่างเขา

‘ใช่ ก็แค่ผลักออกไป ทุกอย่างก็จะหยุดลง ...อา..แต่ว่า..โอ้..’ปลายลิ้นร้อนของจูนินผมดำกำลังเริงระบำสร้างความสั่นคลอนลงไปยังกล้ามเนื้อใต้สะดือ

‘...แต่ว่าไม่อยากให้หยุดเลยให้ตายซิ!...ไม่!คาคาชิแกต้องหยุดทุกอย่างเดี๋ยวนี้!’คาคาชิตะโกนลั่นเตือนตัวเองในใจ  เขากำลังต่อสู้กับความต้องการและความถูกต้องซึ่งมีเหลืออยู่น้อยนิดในตัวเขา

ร่างสูงผมเงินหายใจถี่กระชั้นกัดฟันกร๊อด ๆ หักห้ามความต้องการอันดิบเถื่อนของตนอย่างสุดความสามารถก่อนค่อย ๆ ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่ยังพอมีเหลือดันร่างนั้นออกห่าง

“อิ..รุ.กะ...หยุ...ด”คาคาชิพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสั่นสะท้านปานเสียงกระซิบขณะที่ความหรรษาไล้ต่ำลงไปสู่ผิวใต้ท้องน้อยของชายผมเงิน

ปืด~~!เสียงของเชือกเส้นสุดท้ายที่มีชื่อว่า ‘ความยับยั้งชั่งใจ’ของคาคาชิขาดสะบั้นลง

‘อ้า...ใช่...นั่นละ ลงไปอีก...’คาคาชิกู่ร้องในใจอย่างสุขสรร เมื่อปลายลิ้นร้อนนั้นกำลังจะลงไปถึงจุดยุทธศาสตร์กลางลำตัว ฝ่ามือที่เคยผลักไส มาบัดนี้กลับจับไหล่ของอิรุกะไว้แน่นแล้วกดให้เร่งลงสู่จุดหมายที่เขาต้องการ และแล้ว ‘ความต้องการก็เป็นฝ่ายชนะความถูกต้อง’

“โอ้!!”อิบิกิ ไก และไรโด้อุทานขึ้นเมื่อหนังสดกำลังจะมาถึงจุดไคส์แมก แต่ว่าทุกอย่างกลับต้องหยุดลงเมื่อเสียงใส ๆ ของสาวนางหนึ่งดังขึ้น

“อิรุกะ นี่จ้ะ สาเก!”

จูนินหนุ่มผมดำเงยหน้าขึ้นพร้อมส่งยิ้มหวานก่อนกระโจนตัวออกจากร่างที่คร่อมทับ ไปคว้าขวดสาเกในมือของสาวงามนามคุเรไนทันที เขาทรุดตัวนั่งลงพับเพียบแล้วยกเจ้าขวดซึ่งบรรจุน้ำเมาขึ้นดื่มอย่างช้า ๆ

คุโนอิจิสาวหรี่เดินไปหาเพื่อนชายผมเงินของเธอก่อนก้มตัวลงไต่ถามด้วยความเป็นห่วง
“คาคาชิ...ไม่เป็นไรใช่มัย?”

โจนินหนุ่มผู้มีเนตรวงแหวนเพียงข้างเดียวนั่งหอบหายใจแรงจนตัวสะท้านขึ้นลง

“พวกนายนี่ก็ด้วย ทำไมไม่เข้ามาช่วยนะ ดูซิคาคาชิเขาคงตกใจแถบช็อค”เธอหันไปแว๊ดใส่ชายร่างยักษ์ทั้ง 3 ที่ยังคงมีสติครบถ้วน

“อ้า..!ขอโทษที พวกเราก็ตกใจเหมือนกัน เหอ ๆ”ทั้ง 3 พูดพร้อมกันก่อนยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดหยาดสีแดงที่ปริ่มออกมาจากโพรงจมูก

“คาคาชิ สบายดีหรือเปล่า คงตกใจซินะสีหน้านายไม่ดีเลย”เธอหันมาแสดงความเห็นใจด้วยความห่วงใย

เขาพยักหน้าอันแดงกล่ำของเขาเป็นเชิงตอบว่าสบายดี หากแต่ในใจกลับรำพึงว่า
‘ใช่..ฉันสบายดี และจะสบายกว่านี้ถ้าเธอไม่เข้ามาซะก่อน...’
       
“ฉันขอตัวกลับห้องก่อนนะ บาย”คาคาชิลุกขึ้นยืนนิ่งครู่หนึ่ง แล้วเหล่สายตาอาวรณ์ของตนไปทางร่างงามผิวสีแทนที่เอาแต่นั่งซดเหล้าในขวดด้วยความอาลัย ก่อนตัดใจหันหน้าเดินออกไปจากห้องจัดเลี้ยง


คุเรไนหันมามองตาขว้างใส่ชายทั้ง 3 อีกครั้ง หากแต่พวกเขาไม่ได้สนใจสายตาของโจนินสาวแต่อย่างใด กลับหันไปมองร่างบางผิวผ่องผู้มีรอยบากที่ดั้งจมูกซึ่งนั่งกระดกเหล้าหวานตาเป็นมัน

“หมดแล้ว...สาเกหมดแล้ว ขออีกได้มัย?”จูนินผู้เมามายทำน้ำเสียงขัดใจเล็กน้อย ก่อนร้องขอน้ำเมารสหวานจากชายทั้ง 3 ซึ่งยืนจ้องเขาตาด้วยสายตาแปลก ๆ

ซ่า~~~~! เสียงของการสาดของเหลวดังขึ้นเมื่อไก ไรโด้และแม้แต่อิบิกิ รีบไปคว้าขวดสาเกแถวนั้นขึ้นเทน้ำเมารสหวานใส่ตัวเอง แล้วหันมาแสยะยิ้มอย่างหื่นกามพร้อมกับ อ้าวงแขนกว้างส่งมาทางจูนินผมดำผู้เมามายหมายจะให้ร่างบางผิวนวลเข้ามากดจูบลูบเลียตนอย่างบุคคลเมื่อครู่

ก๊อง ก๊อง ก๊อง!!!!! เสียงมะเหง็กดังขึ้น

“เลิกเล่นกันได้แล้วจะบ้าเหรอไงยะ!”คุเรไนตะโกนใส่หน้าผู้ชายบ้ากามทั้ง 3 ที่ตนมะเหง็กใส่พร้อมกับส่งเหล้าหวานอีกขวดไปทางจูนินผมดำ

“ขอโทษคร๊าบบบ!”ทั้ง 3 นั่งคำนับคุโนะอิจิสาวอย่างสำนึกผิด

“เฮ้อ! อิบิกิ ไรโด้ช่วยแบกอังโกะกับอาสึมะกลับห้องที ฉันง่วงแล้ว”เจ้าหล่อนออกคำสั่ง

“ส่วนไก นายจัดการพาอิรุกะกลับห้องด้วย แล้วอย่าคิดทำอะไรพิเรน ๆ อีกละ”

พรืบ!!!ประตูเลื่อนไม้ถูกปิดลง พร้อมกับร่างของไรโด้ซึ่งแบกอาสึมะกลับห้อง และอิบิกิที่ลากอังโกะไปกับคุเรไน

ไกเหลือบมองไปยังอิรุกะที่กำลังเมาจัดร้องหาแต่สาเกไม่หยุด ‘ตูต้องพามันกลับห้องซินะ’เขาคิด

“โอย!!!มึนเป็นบ้า”เก็นมะตื่นขึ้นอย่างอารมณ์เสียก่อนควานหาไม้จิ้มฟันมาคาบดังเดิม

“ฮาย~~ไกยังไม่กลับห้องอีกเหรอ”ชายผู้คาบไม้จิ้มฟันร้องถาม

“กำลังจะกลับนะ”ไกขานตอบ

“ฮือ...งั้นราตรีสวัสดิ์...เฮ้ยเอโอบะ เอโอบะลุกได้แล้วกลับห้อง!”เก็นมะใช้มือจับพยุงร่างที่นอนนาบพื้นให้ลุกขึ้นนั่ง

“ซิก ซิก เก็นจัง ซิก ซิก”เอโอบะที่ยังเมาอยู่ร้องเรียกเสียงหวิวก่อนส่งสายตาออดอ้อนไปทางชายตรงหน้า “เค้าง่วงแล้วละ พาเค้ากลับห้องทีนะ ซิก ซิก”ชายผู้ไว้ผมรองทรงสีดำใช้หลังมือปาดน้ำตาอย่างน่ารักทำเอาคนถูกขอร้องหน้าแดงกล่ำไม่จิ้มฟันหลุดจากปาก

“...อา...เอโอบะงั้นเรากลับห้องของเรากันเถอะนะจ้ะ”ชายผมสีน้ำตาลทองไม่รอช้ารีบอุ้มร่างบางผู้น่าฟัดตรงหน้ากลับห้องพักของตนทันทีโดยไม่เหลียวหลัง

“หว่า!!ต้องไปนอนซะละ พรุ่งนี้ก็ต้องกลับหมู่บ้าน เฮ้อ~~มา อิรุกะกลับห้องนอนได้แล้ว”ชายคิ้วหน้าพูดขึ้นพร้อมพยุงจูนินผมดำออกจากห้องจัดเลี้ยง

นินจาผมสีเข้มทั้งสองเดินตุ้มปัดตุ้มเป๋ไปตามทางที่มีฉากกระดาษกั้นเป็นบล็อค ๆ

“ห้องนายอยู่ไหนนะ”โจนินคิ้วหน้าเอ่ยถาม

“สาเก ขอสาเกอีกนะ”ร่างบางที่ถูกพยุงตอบ

“นายจำห้องตัวเองได้รึเปล่าอิรุกะ ?”ไกเริ่มปวดหัว

“ขอสาเกอีกไม่ได้เหรอ?”

‘นี้ตูจะทำไงกะมันดีเนียะ เดินวนมา 3 รอบแล้วยังหาห้องเจ้านี่ไม่เจอเลย ตูก็ง่วงแล้วด้วย’ไกรำพึงพร้อมหาวหวอดใหญ่

ชายหนุ่มคิ้วหนามองไปยังภาพเบื้องหน้าอีกครั้งก็นึกบางอย่างออก

‘ห้องข้างหน้านั่นมันห้องพักของเรา คาคาชิแล้วก็เอบิสึนี่หว่า แต่เอบิสึหลับคาโต๊ะที่ห้องจัดเลี้ยงไปแล้วก็เหลือคาคาชิกับเรา...จะว่าไปนินจาส่วนใหญ่ก็หลับคาวงเหล้าหมด คืนนี้คงจะมีห้องว่างเยอะแอบไปนอนห้องไหนก็ไม่เห็นจะมีปัญหานี่นา...แต่ว่า..หึหึหึ’ไกหัวเราะในลำคออย่างมีเล่ห์นัยก่อนหันไปทางชายผมหางม้าที่เขาแบกมาด้วย

“อิรุกะอยากได้สาเกมัย”ไกเริ่มวางแผน

“สาเก? ที่ไหน?”ผู้ที่อยู่ในแผนการคนที่ 1 ขานตอบอย่างใสซื่อ

“คาคาชิไง จำได้มัย คาคาชิน่ะมีสาเกเยอะแยะเลย”

“คาคาชิ?”อิรุกะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจ

‘โห่...นี่ถ้าจะเมาขนาดหนักแหะ...จำไม่ได้แม้กระทั่งเจ้าคาคาชิ’ไกเหงื่อหยด

“ก็ผู้ชายที่มีผมสีขาว ๆ ไงแล้วตาข้างนี้มีแผล”ไกอธิบายพร้อมกับใช้นิ้วชี้ไปที่ดวงตาข้างหนึ่ง

“...”อิรุกะมองไกนิ่งตาแป๋ว

“คนคนนั้นนะ มีสาเกเก็บไว้เพียบเลยนะ แต่ว่าอิรุกะจะต้องเข้าไปขอจากคนผมสีขาว ๆ คนนั้นนะ แล้วรู้มัยเขาชอบให้จูบด้วยละ ยิ่งจูบเยอะ ๆ เขาก็จะให้สาเกอิรุกะเยอะ ๆไง”ไกตอแหลเป็นฉาก ๆ

“อา...ไปขอสาเก..จากคุณสาเก..ต้องจูบ...”อิรุกะยิ้มหวาน

“ใช่ ๆ ตรงห้องนั้นไง ตรงนั้นนะ คุณสาเกหลับอยู่ต้องไปอ้อนเขาดี ๆ ละ แล้วอย่าลืมจูบนะ”ไกชี้นิ้วไปยังห้องพักของตน

“คิก คิก คิก จูบ...คุณสาเก~~”อิรุกะผละตัวออกเดินโซซัดโซเซไปทางทิศที่หมายอย่างช้า ๆ
-
-
-
“ฮะ ฮะ ฮะ คืนนี้เจ้าคาคาชิคงต้องยุ่งทั้งคืนแน่ ฮะ ฮะ ฮะ อ้าส่วนเราก็ไปนอนห้องว่าง ๆซักห้องดีกว่า”และแล้วเมื่อชายคิ้วหนาหน้าเข้มดำเนินแผนการก่อกวนเสร็จสิ้นก็รีบระเห็จไปนอนที่อื่นทันที

และนี้เป็นเพียงจุดเริ่มตนของผลพวงที่ได้มามากกว่าการก่อกวนเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แม้แต่ไกเองก็ยังคิดไม่ถึง...
------------------------------------
TBC

That Night, I & You …(คืนนั้น ฉันกับนาย จุด จุด จุด)
Past 3

อัจฉริยะนินจานามว่า ฮาตาเกะ คาคาชิ กำลังนั่งจิบสาเกจอกสุดท้ายในมือของตนบนฟูกนอนอย่างช้า ๆ พรางขบคิดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อย่างใจลอย

ความวาบหวามเสียวซ่านอันเกิดจากริมฝีปากและปลายลิ้นอุ่นชื้นซึ่งกดสัมผัส ดูดเม้ม ไล่เลียบนแผงอกลงไปถึงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขายังไม่จางหาย รวมถึงใบหน้าแดงระเรื่อนั่น สุ่มเสียงอันน่าเย้ายวนยามร้องขอน้ำเมารสหวานที่แม้แต่เขาเองเมื่อได้ยินยังใจเต้น

คาคาชิถอนใจหนัก ๆ ก่อนยกจอกที่บรรจุเหล้าสาเกในมือเทลงคอจนหมด

“ฮาตาเกะ คาคาชิหน่อ ฮาตาเกะ คาคาชิ...”เขารำพึงกับตัวเอง
“มี SEX ครั้งแรกก็ตั้งแต่อายุ14 ปี เป็นลูกผู้ชายเต็มตัว ไอ้เรื่องอย่างว่าเราก็ไม่แพ้ใคร ไม่ว่าจะเป็นสาวรุ่น เด็กใจแตก สาวแก่ แม่ม่าย ที่เคยมีอะไรกับเราเพียงครั้งยังอ้อนวอนร้องเรียกหาอย่างหลงใหล กับผู้ชายก็ใช่ว่าจะไม่เคย(ไปรุกเขานะ)  ถึงจะนาน ๆ ครั้งก็เหอะ ทุกคนก็ต้องมาคุกเข่าร้องขอจากฉันทั้งนั้น...”คาคาชิหยุดพร่ำถึงความเก่งกาจในเรื่องบนเตียงของตนเพื่อหายใจเข้าลึก ๆ ครั้งหนึ่งแล้วเริ่มพรรณนาต่อ

“ต่อให้สวยหยาดเยิ้ม หุ่นเช้ง เอวบางสะโพกดินระเบิดแค่ไหน หรือกระทั้ง มีเทคนิคอย่างว่าลีลาช่ำชองมาปลุกเร้า ก็ไม่เคยมีใครสามารถทำให้ฉันเกิดอารมณ์อยากได้ นอกเสียจากฉันต้องการเอง...แต่นี่...นี่...แค่จูนินต๊อกต๋อยลากลิ้นสะเปะสะปะอย่างไม่มีศิลป์แค่แป๊บเดียว...ถึงกับทำเอาเราอารมณ์ค้าง ให้ตายซิ”คาคาชิใช้มือขวาเสยเส้นผมสีเงินขึ้นอย่างอารมณ์เสีย

“ทำไมแถวนี้ไม่มีสาวนักเที่ยวซักคน ผู้หญิงอย่างว่า หรือคุโนะอิจิใจแตกเดินผ่านไปผ่านมาตอนนี้บ้างนะ...”ตอนที่เขากำลังต้องการ “ถ้าจะให้ดีขอเป็นผมยาวสีดำผูกผมทรงหางม้า ผิวสีน้ำผึ้ง หุ่นปานกลางดูแข็งแรงหน่อย แล้วก็มีรอยบากที่ดั้งจมูก...อ้ากก!!! ทำไมผู้หญิงในจินตนาการตอนนี้ยังกลับบกลายเป็นผู้ชายแถมเป็นเจ้าตัวต้นเรื่องอีก หงุดหงิดเฟ้ย! ตัวก็เหนียวสาเก ไปแช่น้ำร้อนสงบสติหน่อยดีกว่า”คาคาชิใช้มือทั้งสองข้างของตนดึงยูกะตะเพื่อจะถอดออก

พรึบ!!!เสียงของประตูถูกเลื่อนเปิดออก พร้อมกับการปรากฏกายของชายผมยาวสีดำผูกผมทรงหางม้า ผู้มีผิวสีน้ำผึ้ง รูปร่างปานกลางดูท่าทางแข็งแรง แล้วที่สำคัญบนใบหน้ามีรอยบากยาวแนวขวางที่ดั้งจมูก

คาสโนว่าแห่งโคโนฮะงาคุเระเงยหน้าอ้าปากค้างมองร่างของคนที่เขาพึ่งจินตนาการตรงหน้า

พรืบบบ!ประตูถูกเลื่อนปิดลงอย่างช้า ๆ พร้อมกับร่างบางที่เซไปข้างหลังจนพิงกับบานประตู

“อิ รุ กะ”คาคาชิครางออกมาในที่สุด

“คิก คิก คิก เจอแล้ว คุณสาเก”จูนินผิวสีน้ำผึ้งในชุดยูคาตะสีฟ้าอ่อนค่อย ๆ สืบเท้าเดินโซซัดโซเซตรงไปยังชายผมสีเงินที่นั่งนิ่งอยู่บนฟูกนอนตรงกลางอย่างช้า ๆ

“คุณสาเก??”คาคาชิเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นก่อนขานตอบร่างบางงง ๆ

“ขอสาเกหน่อยซิ~อ๊ะ!!”ชายขี้เมาส่งเสียงร้องขอ หากแต่ก็ต้องชะงักลงเนื่องจากไปสะดุดขอบฟูกนอนจนล้มลงหน้าคว่ำ ต่อหน้าของอัจฉริยะนินจาซึ่งนั่งอยู่ในท่าชันเขาขึ้นข้างหนึ่ง

ชายหนุ่มผู้มีฉายาว่าก๊อบปี้นินจากลืนน้ำลายดังเฮือก ก่อนหายใจเขาลึก ๆ แล้วยื่นมือไปยังร่างที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่ตรงหว่างขาด้วยความมีสติ(เท่าที่จะมีได้)

“เป็นอะไรหรือเปล่า?”คาคาชิพยายามตีสีหน้าเครียดให้ดูน่ากลัวเข้าไว้ เผื่อหวังว่าร่างงามตรงหน้าจะหวาดกลัวแล้ววิ่งหนีออกไป “ฉันไม่มีสาเกให้นายหรอกนะ”

ร่างบางผิวแทนซึ่งมีรอยบากที่ดั้งจมูกยันตัวขึ้นนั่งคุกเข่าแบะขาออกด้วยความทุลักทุเล

“ไม่มีเหรอ?”อิรุกะยกมือข้างหนึ่งเกาศีรษะที่มีเส้นผมสีดำของตนเบา ๆ ก่อนทำหน้าหงิกน้อย ๆ

ภาพที่คาคาชิเห็นตรงหน้าในตอนนี้ทำเอาสติที่กำลังสั่นคลอนของเขาให้โคลงเคลงยิ่งขึ้น เพราะปลายนิ้วสีน้ำผึ้งของร่างบางตรงหน้ากำลังดึงทึ้งเอายางรัดผมออก แล้วปลดปล่อยเส้นผมสีนิลเงางามซึ่งยาวปะบ่าให้ค่อย ๆ แผ่สยายพลิ้วไหวเมื่อชายผู้เมามายเจ้าของเรือนผมงามนั้นสะบัดศีรษะไปมา 2 – 3 ทีอย่างรำคาญ และแล้วเส้นไหมสีดำขลับนั้นจะทิ้งตัวลงแนบลำคอละบ่า

“...”นินจาหนุ่มทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง

‘เอาเลยซิคาคาชิ ราชรถมาประเคนถึงทีแล้ว’เสียงหนึ่งในใจของชายผมเงินดังขึ้น

‘นี่ไงละสิ่งที่นายต้องการที่สุดตอนนี้ นายแค่จับอิรุกะนอนหงายแล้วนายทับอยู่ข้างบนเท่านั้นก็สิ้นเรื่อง’อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น

‘ใช่ จากนั้นนายก็ทำอย่างที่นายต้องการ เราจะได้เลิกทรมานซะทีไง’เสียงอีกเสียงที่ไม่ใช่เสียงที่1และเสียงที่2 ดังขึ้นอีก

“นี่ตอนนี้ตัวเราไม่มีจิตสำนึกดี ๆ ออกมาให้คำปรึกษาเลยหรือไงกันฟะ”เขาบ่นงึมงำกับตัวเองเบา ๆ ขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปยังสาบเสื้อซึ่งแยกออกจนเห็นเนินอกเนียนของคนตรงหน้าและเรียวขาที่โผล่พ้นออกมาจากยูคาตะ

‘ไม่ได้นะ!!’ในที่สุดจิตใต้สำนึกอันดีงามและถูกต้องของคาคาชิก็ค่อย ๆ ใช้มือแหวกเจ้าพวกจิตสำนึกชั่วร้ายทั้งสามออกมา ‘ดูซิ อิรุกะนะดูยังไงก็เป็นผู้บริสุทธิ์เขาไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย ก็แค่เมามากเท่านั้นเอง นายกำลังจะทำร้ายคนบริสุทธิ์นะ ฮาตาเกะ คาคาชิ’

‘ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ’เสียงหัวเราะอันชั่วร้าย 3 เสียงของจิตสำนึกฝ่ายเลวประสานกัน ‘บริสุทธิ์เหรอ ดีซิรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งต้องห้ามดีพวกเราชอบ’เจ้าจิตใต้สำนึกฝ่ายเลวตัวแรกเอ่ยขึ้น

‘อย่าหลงดีใจไปเลย จริง ๆ เห็นสภาพแบบนี้บางทีอาจจะเคยมีมาแล้วก็ได้’เสียงของจิตใต้สำนึกฝ่ายเลวตัวต่อมาออกความเห็น‘แล้วอีกอย่าง เป็นผู้ชายเหมือนกันไม่สึกหรอหรอกน่า’

‘เฮ้ย นายกับพวกเราก็เหมือนคนคนเดียวกันนะแหละ เมา ๆ แบบนี้ตื่นมาอาจจะจำอะไรไม่ได้ก็ได้ นายไม่อยากเหรอ..?’เจ้าจิตใต้สำนึกเลวตัวที่สามพูดก่อนใช้ท่อนแขนคร้องคอจิตใต้สำนึกแห่งความดี

จากนั้นจิตใต้สำนึกทั้งหมด4 ตัวของคาคาชิก็กอดคอกันและลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่า “จับกดเลย!!”

“ไอ้บ้าพวกนี่หวังพึ่งไม่ได้เลย ยังไงเราก็ทำไม่ได้”คาคาชิพึมพำก่อนเอามือขยี้ผมอย่างอารมณ์เสียแล้วตัดสินใจทำในสิ่งที่ถูกต้อง หากแต่ว่าร่างบางตรงหน้าเขา ก็เหมือนจะนึกอะไรออกแล้วเช่นกัน

“จูบ...”เสียงเบาปานกระซิบถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากฉ่ำหวาน

“อะไรนะ?”คาคาชิที่ได้ยินเลิกคิ้วซ้ายขึ้นอีกครั้งก่อนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เพื่อจับใจความที่จูนินผมดำกล่าวเมื่อครู่

ร่างบางซึ่งมีรอยแผลเป็นที่ดั้งจมูกเคลื่อนใบหน้าเข้าหาดวงหน้าของชายผมเงินซึ่งยื่นมาใกล้แล้วจูบที่ริมฝีปากเบา ๆ

คาคาชิถึงกับสะดุ้งโหย่งถอยไปข้างหลังนั่งนิ่งค้างอย่างตกตะลึง เขาพยายามรวบรวมพละกำลังและความคิดเพื่อทำอะไรซักอย่างที่ควรจะทำและเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่ก็ยังช้าไปเมื่อคนตรงหน้าขยับกายขึ้นนั่งคร่อมบนตักของเขาแล้วเริ่ม “จูบ”

“ขอสาเกหน่อยนะ...”อิรุกะใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างประคองใบหน้าชายผมเงินขึ้นรับสัมผัสจากริมฝีปากของเขา

“อิ อิ รุ..!!!”คาคาชิพยายามพูดบางอย่างขณะลิ้นสีชมพู กำลังไล่เลียบนกลีบปาก

“ขอหน่อยนะ...”ร่างบางผมดำไล้ริมฝีปากของตนลงมายังปลายคางของร่างสูงก่อนดูดเบา ๆ มือทั้งสองข้างของร่างบางลูบต่ำลงไปแนบกับหน้าอกอันแข็งแกร่งของชายผู้ได้ชื่อว่า ทายาทของเขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะ

นิ้วมือทั้ง 10 ของชายผมเงินซึ่งเมื่อครู่จิกแน่นลงบนฟูกนอนเพื่อสะกดกลั้นยับยั้งชั่งใจค่อย ๆ คลายลง ก่อนเลื่อนขึ้นมาเกาะกุมที่เนินสะโพกทั้งสองข้างของร่างบนตัก

“ฉัน จะ ไม่ไหว แล้ว...”โจนินผู้มีดวงเนตรต่างสีเอ่ยขึ้นขณะที่เขาเริ่มขยับริมฝีปากประกบจูบกับจูนินผมดำตรงหน้า

“อืม..อา...”เสียงครางที่เล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากที่ไม่อาจทราบได้ว่าเป็นของใครดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อกลีบปากทั้งสองดูดเม้ม ขบกัด ไล้เลีย และดูดกลืนซึ่งกันและกัน ปลายลิ้นเริ่มเกี่ยวกระหวัด รัด ซอกซอนดิ่งลึกและจมลงอยู่ในวังวนแห่งความปรารถนา

อิรุกะที่ทำไปอย่างไม่รู้เดียงสา เริ่มตอบสนองความต้องการจากริมฝีปากของชายผมเงินมากขึ้น ตามสัญชาติญาณของร่างกายที่ถึงแม้ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ก็ยังโต้ตอบอย่างเร่าร้อนจนทำเอาคาคาชิแทบคลั่ง

“ฉันจะ ทน ไม่ไหว แล้ว...นายไม่ควร มาอยู่ที่นี่ตอนนี้ นายควรจะรีบ...ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะทำร้ายนาย”คาคาชิพูดด้วยน้ำเสียงหอบกระชั้นขาดเป็นห้วง ๆ ขณะที่ริมฝีปากของเขากำลังแนบกับกลีบปากที่บวมแดงชื้นช่ำด้วยพิษจูบของร่างสีน้ำผึ้ง ก่อนไล้จุมพิตไปยังนวลแก้มและซอกคอระหงอย่างคลั่งไคล้

“คิก คิก”อิริกะหัวเราะชอบใจเมื่อได้ยินเสียงดูดผิวกายของตนที่ซอกคอ เรื่องของสาเกในหัวอิรุกะตอนนี้ ถูกลืมหายไปสิ้นเหลือไว้แต่เพียง ความต้องการที่จะอยากให้ชายตรงหน้าประทับจูบ สัมผัส ลูบคลำไปตามเรือนกายสีแทนของเขา

ร่างบางผมดำผู้เมามายโอบลำคอชายเบื้องหน้าไว้แน่นก่อนใช้ปลายลิ้นหยอกล้อกับใบหูของร่างสูงผมเงิน แล้วเสียดสีเรือนกายของตนกับคนตรงหน้าอย่างเดียงสาโดยไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนกระทำนั้น ยิ่งเร่งเร้าให้ความคิดผิดชอบดีงามของชายผมสีเงินนั้นแถบแหลกสะบั้นเป็นชิ้น ๆ

“อิ รุ กะ รีบออก...ไปซะ อา...”คาคาชิพยายามเปล่งเสียงอันแหบพร่า ออกมาอย่างยากลำบากเมื่อริมฝีปากนุ่มของอิรุกะดูดเลียลงบนซอกคอและหัวไหล่ของเขา

“ไม่เอา...ทำอีกซิ จูบอีกซิ~”ร่างบางผิวแทนใช้มือข้างหนึ่งเสยเส้นผมสีดำของตนที่ตกลงปรกหน้าอย่างเย้ายวน สาบชุดยูกะตะของจูนินผู้มีรอยบากที่ดั้งจมูกตกลงจากไหล่ทั้งสองข้าง ด้วยการขยับเสียดสีกับร่างกายของชายเบื้องหน้า เผยให้เห็นยอดอกสีเข้มและผิวเนื้อสีนวลน้ำผึ้งเนียนงามยั่วเย้าให้จับต้องเค้นคลึง

“อิรุกะ...”ชายผมเงินลดริมฝีปากของเขาลงลิ้มรสยอดอกสีเข้มตรงหน้า ในขณะที่มือขวาไล้ลูบจุดไวสัมผัสบนแผ่นอกอีกข้าง

“อ๊ะ~~!”อิรุกะส่งเสียงครางออกมาทันทีที่สัมผัสอันวาบหวามรัญจวนซึ่งเขาไม่เข้าใจจู่โจมลงบนยอดอก และที่ยิ่งกว่านั้นก็คือ มือซ้ายของคาคาชิซึ่งสอดเข้าไปใต้เนื้อผ้าสีฟ้าที่ห่อหุ้มบนกายของเขากำลังลูบคลำนวดคลึงเนินสะโพกเปล่าเปลือย

“เราไม่ควรทำเรื่องอย่างนี้!!!”คาคาชิพูดกระชากเสียง ในขณะที่กำลังกดร่างของคนบนตักให้นอนหงายบนฟูก โดยมีร่างเขาทาบทับอยู่ด้านบนก่อนระดมจูบลงบนซอกคอ และแผ่นอกของร่างบางจนเกิดรอยช้ำเป็นจ้ำ ๆ สีแดง

“คิก คิก จั๊กกะจี๋ คิก คิก”ผู้อยู่เบื้องล่างส่งเสียงหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ แต่เสียงใด ๆ ของร่างบางก็ต้องหายไป เมื่อเขาสัมผัสถึงความแข็งชันใหญ่โตร้อนผ่าวที่กำลังวางนาบเสียดสีอยู่บนหน้าท้อง

“...สาเก”ร่างงามผู้เมามายฉุกนึกออกถึงประเด็นหลักที่ทำให้เขาเข้ามาทันที เมื่อคิดว่าสัมผัสเมื่อครู่คือขวดบรรจุน้ำเมารสหวานซึ่งชายผมสีเงินได้เอาไปแอบซ่อนไว้

กึก!! พายุจูบของคาคาชิต้องหยุดชะงักลงกะทันหัน เมื่อความอุ่นซ่านผะผ่าวจากฝ่ามือคู่หนึ่งกำลังจับหมับเข้าที่ ‘คาคาชิน้อย’(ที่ไม่น้อยเลย)ซึ่งแค่เมื่อครู่ก็ถูกปลุกเร้าซะจนเกือบเต็มที่แล้ว แต่ตอนนี้ต้องขอบอกว่า ‘แข็งเป็นหิน’

“อ้า~~!”เขาส่งเสียงครางด้วยความหรรษา ก่อนที่ร่างเบื้องล่างจะพลิกตัวกลับขึ้นมาเป็นผู้อยู่ด้านบนแทนโดยยังคงมีเจ้าตัวประกันอยู่ในมือ

“สาเก...คุณสาเกเอาสาเกไปซ่อน...”ชายผู้มีรอยบากที่ดั้งจมูกพูดด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

‘มันขวดสาเกที่ไหนกันเล่า นั่นมันขวดของฉันตังหากละให้ตายซิ!’คาคาชิครวญในใจ ก่อนต้องร้องครางอีกครั้ง เพราะร่างที่ทาบทับเขาไถลตัวลงไปนั่งคร่อมที่หน้าขา พร้อมกับใช้นิ้วมือเรียวงามปลดสายโอบิที่รัดเอวของเขา แล้วกระชากชุดยูกะตะออกทำให้บัดนี้ร่างกายของเขาไร้อาภรณ์ปกปิด

แต่ถึงกระนั้นโจนินผมเงินก็ไม่ได้ว่ากล่าวหรือห้ามปรามอะไรต่อจูนินหนุ่มบนตัก เขานอนแผ่นิ่งและชะโงกหน้าขึ้นเพื่อดูปฏิกิริยาของชายผมดำที่มีต่อสิ่งซึ่งตอนแรกตนคิดว่าเป็นขวดสาเก

อิรุกะทำตาโตเล็กน้อยกับสิ่งที่ปรากฏอยู่  เขาเอียงคอนิด ๆ แล้วใช้ปลายนิ้วจิ้มลงบนริมฝีปากล่างของตนอย่างสงสัยต่อเจ้าท่อนลำแข็งขึง ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่กว่าขวดสาเกเล็กน้อย ที่ผงาดง้ำอยู่ตรงหน้า

‘ไม่ใช่ขวดสาเกนี่นา...’อิรุกะคิดอย่างช้า ๆ จนสายตาที่จ้องมองเจ้าท่อนเนื้อนั้นอย่างพินิจก่อนไปสะดุดเข้ากับส่วนปลายซึ่งมีหยาดน้ำใส ๆ ติดอยู่ เขากระพริบอย่างประหลาดใจ 2 - 3 ที แล้วเลื่อนฝ่ามือทั้งสองข้างไปจับวัตถุตรงหน้าอีกครั้ง

“ซืดดด~~”คาคาชิสูดลมให้หายรอดไรฟันที่ขบแน่น

เขาจ้องมองกายของร่างบนหน้าขา ซึ่งกำลังก้มศีรษะลงมายังความเป็นชายที่ปวดร้าวไปด้วยความต้องการอันดิบเถื่อนของเขา

“อิรุกะ..จะทำอะไร อย่า!”ชายผมสีเงินยันตัวนั่งทันที  “อ้า~~!”เสียงครางดังขึ้นจากริมฝีปากได้รูปของผู้ที่ถูกกระทำ เมื่อปลายลิ้นร้อนชื้นของร่างผิวแทนแตะลงบนส่วนปลายแห่งความเป็นชายของเขา

“อิรุ...!”เขาพยายามใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งผลักดันศีรษะของร่างตรงหน้าออกไป

ปลายลิ้นร้อนฉ่ากำลังแลบเลียส่วนปลายที่แข็งขมึงแล้วลากเช็ดหยดน้ำขาวขุ่นที่ปลิ่มออกมาอย่างไม่ขาดสาย ก่อนกลีบปากงามจะเปิดอ้าออกแล้วครอบครองความแข็งชันนั้นเข้าไปอย่างหิวโหย

“ไม่..อิรุกะ อย่า ”คาคาชิพยายามส่งเสียงห้ามอย่างสุดกำลัง “อย่า...อย่าหยุด  ใช่อย่างนั้นละใช้ลิ้นอีกนิด โอ้ พระเจ้าช่วย! ใช่เลย นั่นแหละ!”แต่ความพยายามใด ๆ ของเขาก็ถูกทำลายลงด้วยแรงตัณหา ฝ่ามือซึ่งผลักไสร่างบางผิวแทนเมื่อครู่กลับกลายมาเป็นลูบไล้ไปตามเส้นผมยาวงามอย่างคลั่งไคล้ไหลหลง แล้วกดลงให้รับของเขาเข้าไปในปากฉ่ำนั้นมากขึ้น

นิ้วมือร้อนผ่าวลูบไล้ส่วนท่อนลำนอกกลีบปากขึ้นลงเบา ๆ เสียงจากกลีบปากซึ่งกำลังดูดกลืน ขบเม้ม ดังออกมาเป็นระยะ ๆ โดยมีปลายลิ้นร้อนกระหวัดเสียดสีเริงระบำอยู่บนส่วนปลายของความแข็งชันภายในช่องปาก

“อิรุกะ อิรุกะ ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”เขากู่ร้องออกมาอย่างสุดทน พร้อมกระชากร่างงามใจกล้าให้ยืดตัวขึ้นก่อนกดลงบนฟูกอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว

ชุดยูกะตะสีฟ้าอ่อนของร่างข้างใต้ถูกกระชากให้เปิดออกจนเห็นเรือนกายสีอัมพัน ทั้ง ๆ ทีสายโอบิยังคงผูกรัดอยู่รอบเอว

“อ๊ะ!”เสียงร้องอย่างตกใจถูกเปล่งออกมาจากกลีบปากสีน้ำผึ้งหวาน เมื่อเรียวขาของตนถูกจับยกขึ้นถ่างออกกว้างด้วยน้ำมือร่างสูงผมเงิน

“อิรุกะขอฉันเถอะนะ!”สุ่มเสียงสั่นเครือแต่ก็เต็มไปด้วยความดุดันของคาคาชิดังขึ้น พร้อมกับผลักดันความแข็งชันที่ใกล้จะถึงจุดสุดยอดของเขา เข้าไปในช่องเล็กแคบซึ่งถูกเปิดออกรออยู่เบื้องหน้าเต็มแรง

“อ๊า~~~!!!”เสียงร้องด้วยความตระหนกระคนเจ็บปวดถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากของร่างข้างใต้ เมื่อความเจ็บปวดจากการรุกล้ำในครั้งแรกเกิดขึ้น

“อยู่นิ่ง ๆ ซิ อย่าเกร็งนะคนดี”คาคาชิพูดปลอบขณะพยายามหยุดนิ่ง หยาดเหงื่อพราวใสผุดขึ้นเต็มใบหน้า เขาไม่ยอมขยับแกนกายซึ่งปวดร้าวตามความต้องการของร่างกาย ด้วยกลัวว่าร่างเบื้องใต้นั้นต้องการเวลาปรับตัวกับเจ้าสิ่งแปลกปลอมที่เพิ่งถูกนำเข้าไป

“เจ็บ!! ออกไปนะ คุณสาเกใจร้าย!!อ๊า!!”แต่ว่าเรือนกายของผู้ถูกกระทำกลับดิ้นพล่าน นิ้วมือและท่อนแขนที่เคยโอบกอดชายตรงหน้ากลับกลายเป็น จิก ข่วน ตี ทึ้งสะเปะสะปะ ใบหน้าแดงระเรื่อปลิ่มน้ำตาหอบหายใจกระชั้น ตัวเกร็งสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ดวงหน้าที่เคยแสดงอารมณ์รัญจวนเมื่อครู่หายไปในพริบตา

“อิรุกะ!อย่าขยับซิ! ให้ตายเหอะ! ฉันทนไม่ไหวแล้ว!!”เมื่อการควบคุมถูกตัดสะบั้นลง ร่างสูงผมเงินก็กดริมฝีปากร้อนของเขาลงบนกลีบปากนุ่มของร่างที่ดิ้นพล่าน ดูดกลืนเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดไม่ให้เล็ดรอดออกมา

เสียงของผิวเนื้อที่สอดประสานเป็นจังหวะเข้าออก ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและเร่งความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

นิ้วมือเรียวงามสีแทนบนท่อนแขนซึ่งเคยตีสะเปะสะปะมาบัดนี้ กำลังจิกข่วนลงบนแผ่นหลังสีขาวกร้านของชายผู้ที่ยังขยับกายอย่างเร่าร้อนเพื่อให้ขึ้นไปถึงจุดปลดปล่อย

หยาดน้ำใสปลิ่มออกจากขอบตาของร่างเบื้องใต้ รินลงมาข้างใบหน้าก่อนตกลงแล้วซึมหายไปบนฟูกนอนสีขาว ในขณะที่ร่างบางยังคงสะท้านขึ้นลงเป็นจังหวะตามแรงผลักดันของผู้ที่ควบขับอยู่เบื้องบน

เสียงร้องครวญครางใด ๆ ในเรียวปากงามเงียบลง ทำให้ชายผมเงินถอนริมฝีปากซึ่งกดประกบกันอยู่ออก ก่อนลงประทับจูบบนซอกคอของร่างบางผิวแทนแล้วใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปตามเนินอกงามและปลายยอดสีเข้มเบา ๆ

“ฮือ~~อือ~อ๊ะ!”อิรุกะส่งเสียงสะอื้นร้องตามจังหวะการขยับโยก ร่างกายเริ่มปรับตัวเข้ากับสิ่งแปลกปลอมทำให้เกิดความเจ็บปวดน้อยลง นิ้วมือที่ใช้จิกข่วนแผ่นหลังของร่างด้านบนข้างหนึ่งถูกนำขึ้นมาขยี้ขอบตาพราวหยดน้ำ ส่วนอีกข้างนั้นข้อนิ้วชี้กำลังถูกขบกัดด้วยฟันซี่ขาวเพื่อระบายความเสียวกระสัน

“อิรุ...กะ!”โจนินผมเงินร้องเรียกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาเมื่อใกล้ถึงจุดประทุ ก่อนใช้มือทั้งสองข้างของตนจับลงบนขาพับด้านในของร่างข้างใต้ให้แยกออกและยกสูงขึ้นจนสะโพกลอยเหนือพื้น เขากระแทกตัวเข้าหาถี่เร็วจนได้ยินเสียงของผิวเนื้อบริเวณใกล้กับจุดซึ่งสอดประสานตีกันดังเป็นจังหวะรัวกระชั้น

“ฮืออ~~อือออ~~อึก!!”ร่างบางข้างใต้ผู้รองรับแรงกระแทกส่งเสียงครางสะอื้นไม่เป็นภาษา หยาดน้ำตาไหลพรากอาบใบหน้าระเรื่อ นิ้วมือตะโปมลงจิกยึดฟูกนอนจนยับยุ่ง ก่อนจะรู้สึกถึงการหยุดนิ่งและความอุ่นซ่านของของเหลวที่ถูกฉีดแทรกเข้ามาในกาย

หยาดเหงื่ออุ่นของโจนินผมเงินเบื้องบนหยดลงปะทะร่างข้างใต้จนชุ่ม เขาปล่อยมือออกจากขาพับของคนตรงหน้าให้ทิ้งลงสู่พื้นโดยที่เขาเองยังไม่ยอมถอดถอนแกนกายออกจากร่างบาง คาคาชิหอบหายใจแรงพร้อมทิ้งตัวลงนอนแนบคากับอกของร่างงามข้างใต้ซึ่งนอนนิ่งไม่ยอมขยับ

‘ในที่สุดก็ทำไปจนได้’คาคาชิรำพึงในใจ ขณะใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามสีข้างของร่างบางที่ยังคงสั่นระริกแล้วจูบปลอบขวัญลงบนซอกคอสีหวานอย่างแผ่วเบา จนได้ยินเสียงร้องครางหอบสะอื้นฮักขาดเป็นห้วง ๆ

‘เรานี่มันเลวจริง ๆ’เขากร่อนด่าตนเอง

“อิรุกะ...ขอโทษ ฉันขอโทษ”คาคาชิพูดด้วยน้ำเสียงสลด แล้วยันตัวขึ้นมองใบหน้าตรงหน้าซึ่งนอนแผ่ล่าไม่ขยับ ปรากฏใบหน้าแดงกล่ำที่มีรอยบากตรงดั้งจมูกซึ่งกำลังมองมาทางเขาด้วยดวงตาอันกลมโตพราวหยดน้ำใสอย่างไร้เดียงสา

“ฉันสัญญา ว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก”เขากระซิบ�