[KakaIru]Kakurenbou.past1-3(END.)(Page 1) - Naruto FanFiction - Alptraum Castle

Alptraum Castle » Naruto FanFiction » [KakaIru]Kakurenbou.past1-3(END.)

7-16-2007 19:19 somakimi

[KakaIru]Kakurenbou.past1-3(END.)


Au Fiction: Naruto [Kakurenbou.(Happy birth day Iruka.26/05)] 
Author : Somakimi
Pairing: Hatake Kakashi X Umino Iruka 
Rate : PG.13
***คำเตือน : ตัวละครทุกตัวเป็นตัวละครที่ยืมมาจากการ์ตูนเรื่องนินจาคาถา "นารุโตะ" และเนื้อเรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Kakurenbou.ตอนที่1.
"คาคาชิ คาคาชี้~~!!!" เด็กชายวัย 9 ปีผู้มีแว่นดำน้ำขนาดย่อมคาดอยู่บนศีรษะร้องตะโกนอยู่หน้าประตูบ้านฮาตาเกะ โดยมีร่างของสาวน้อยรุ่นราวคราวเดียวกันยืนอยู่ข้างกาย

"นายจะตะโกนทำไมยะ? โอบิโตะ" เธอทำเสียงเอือมระอา "กริ่งที่ประตูก็มีทำไมไม่กดยะเจ้าทึ่ม" เจ้าหล่อนกล่าวก่อนจะเอื่อมมือไปกดหากจู่ ๆ ประตูก็เปิดพรวดออก พร้อมร่างของเจ้าบ้านผมสีเงินที่ใบหน้าไม่รับแขกนัก

"แหกปากอยู่นั่นแหละ กริ่งประตูมีไม่เห็นเหรอไง?!" แม้จะมีรูปร่างเล็กและเตี้ยกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน หากความสามารถของ ฮาตาเกะ คาคาชิ ในตอนอายุ 9 ปี ก็ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าผู้ใหญ่บางคนเลย

"แหม...ก็ฉันเพิ่งจะเห็นตอนรินจังชี้ให้ดูตะกี้เนียะ โทษทีคาคาชิ" อุจิฮะ โอบิโตะ เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มราวไม่ใส่ใจอะไรนัก

"โอบิโตะเนียะบ้าที่สุดเลย... ไม่เหมือนคาคาชิเลยทั้งเท่ห์ทั้งเก่งแล้วก็~~" รินเหล่ตามองไปทางเจ้าบ้านที่มีขนาดเล็กกว่าเธอเล็กน้อยอย่างหลงใหล

"...ว่าแต่นายกับรินมาบ้านฉันทำไมไม่ทราบ?" เด็กหนุ่มผมสีเงินขมวดคิ้วยุ่ง

"เป็นคำสั่งของอาจารย์นะ ท่านกลัวว่านายจะเหงาเลยให้มาชวนไปเล่นด้วยกัน"

"อาจารย์?" เจ้าของบ้านเลิกคิ้วซ้ายขึ้น

"ใช่แล้วล่ะคาคาชิเราไปเล่นด้วยกันเถอะนะ" เด็กหญิงทำเสียงออดอ้อนพร้อมทำตาหวาน

"ชวนฉันไปเล่น?"

"อืม" เพื่อนนินจากลุ่มเดียวกันประสานเสียง

"ตอนนี้?"

"ใช่"

"ข้างนอก?"

"อือฮึ" สหายทั้งสองพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง

"กลางแจ้งตอนกลางวันแสก ๆ ในฤดูร้อนที่แดดเปรี้ยงซึ่งมีอุณหภูมิเกือบ 40 องศาเนียะนะ?" เด็กชายที่ได้รับตำแหน่งเป็นจูนินตั้งแค่ตอน 6 ขวบบรรยายบรรยากาศโดยรอบกับสองจอมจุ้นที่โฮคาเงะรุ่นที่ 4 ผู้เป็นอาจารย์ของตนส่งมา

"..." เด็กชายหญิงทั้งคู่ยืนปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามใบหน้าเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าผิดหวัง

"..." คาคาชิมองใบหน้าเพื่อนทั้งสองของเขา ฝ่ายชายทำท่าเหมือนกำลังพยายามใช้มันสมองที่มีขนาดเท่าเม็ดถั่วอย่างหนัก และฝ่ายหญิงที่คล้ายว่าจะฉลาดกว่าแต่ทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ 

"...จะเล่นด้วยก็ได้ แต่เข้ามาเล่นในบ้านฉันก็แล้วกัน"เด็กหนุ่มเจ้าบ้านตอบตกลงด้วยความสงสาร 

แขกวัยเยาว์ทั้งสองกลับมีสีหน้าสดใสอีกครั้งทันตา ก่อนจะรีบวิ่งตามหลังเจ้าของบ้านไป
-
-
-
บรรยากาศในห้องรับแขกติดแอร์บ้านฮาตาเกะเย็นฉ่ำสบาย แตกต่างจากอุณหภูมิภายนอกที่ร้อนอบอ้าวอย่างสิ้นเชิง

นินจาน้อยทั้ง 3 นั่งจับกลุ่มกันอยู่ตรงมุมนั่งเล่นในห้องเพื่อตกลงกันว่าจะเล่นอะไรกันดี

"ฉันเป็นแม่ คาคาชิเป็นพ่อ ส่วนโอบิโตะเป็นลูก" เด็กหญิงผมสีอ่อนสรุปคาแร็คเตอร์ของการละเล่นออกมาตามใจ

"ไม่เอาก็ฉันอยากเป็นพ่อนี่ แล้วฉันก็ตัวโตกว่าคาคาชิด้วย เพราะฉะนั้นคาคาชิที่เตี้ยที่สุดต้องเป็นลูกซิ!" เด็กชายตระกูลอุจิฮะค้านในขณะที่คนที่ถูกหาว่าเตี้ยเลิกคิ้วขึ้นเพราะถูกแทงใจดำ

"ถึงคาคาชิจะเตี้ยกว่านายแต่เขาน่ะ ทั้งหล่อกว่าเท่ห์กว่าแล้วก็เก่งกว่านายด้วยจึงเหมาะกับบทพ่อ ส่วนฉันแน่นอนอยู่แล้วฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มก็ต้องเป็นแม่เท่านั้น" เธอหันมาค้อนคนค้าน

"ยังไงฉันก็ไม่ยอมเป็นลูก ฉันจะเป็นพ่อ!" โอบิโตะโวยวายพร้อมลงไปนอนดิ้น

"คาคาชิต้องเป็นพ่อนายนะยอมรับซะเจ้าเด็กไม่รู้จักโต!" รินโวยตอบขณะตีปีกพับ ๆ เป็นนางพญาแร้ง และแล้วเพื่อนร่วมทีมของคาคาชิทั้งสองคนก็ตีฝีปากและท่าทางกันอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

จูนินน้อยผมสีเงินได้แต่นั่งเงียบก่อนส่ายศีรษะไปมาอย่างระอา 

ติ๊งต่อง ๆ ๆ เสียงกริ่งช่วยชีวิตดังขึ้น ทำให้เจ้าบ้านต้องรีบเดินไปที่ประตูเพื่อรับแขกที่ไม่คาดฝันว่าจะมา

"ฮายยยย คาคาชิ!" เด็กข้างบ้านที่มีหน้าตาแถมชอบแต่งตัวพิลึก ๆ และทำทรงผมกะลาครอบสุดเฉิ่มเอ่ยขึ้นทักเจ้าบ้านทันทีที่ประตูถูกเปิดออก

"ไก" คาคาชิขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกเหมือนว่า วันนี้ทั้งวันคงมีแต่ตัวปัญหาเดินเข้ามาเคาะประตูบ้านเขาบ่อยเหลือเกิน

"ใช่ฉันเอง ไมโตะ ไก เพื่อนสนิทของนายไงละเพื่อนยาก" ผู้มาใหม่กล่าวตีซี้แบบผิดปกติจนน่าสงสัย

"นายมีธุระอะไร?" เจ้าบ้านผมเงินยิงคำถาม

"เอ่อ...จะไม่ชวนฉันเข้าไปคุยข้างในก่อนเหรอ? ข้างนอกมันร้อนนะ...แล้วก็ฉันมีเจ้าตัวเล็กมาด้วย" ว่าแล้วเด็กบ้านไมโตะก็ให้สัญญาณกับคนที่เขาบอกให้ซ่อนอยู่เบื้องหลังให้โผล่หน้าออกมา

เด็กหนุ่มผมดำรวบเป็นจุกอยู่บนศีรษะ กระพริบตากลมโตสีช็อคโกแลตปริบ ๆ เขาทำหน้าลังเลอย่างไม่แน่ใจพักหนึ่งในตอนที่สบตากับเจ้าบ้านผมเงิน ก่อนตัดสินใจแย้มยิ้มบาง ๆ ให้อย่างมีมารยาท

"..." คำพูดว่า "ไม่อนุญาต" ของคาคาชิดูจะชะงักค้างกลางคัน เมื่อเขาพบเจ้าตัวเล็กที่เด็กชุดประหลาดพามาด้วย ลูกผมสีดำล้อมกรอบดวงหน้าสีแทน ดวงตากลมโตปากนิดจมูกหน่อยดูน่าเอ็นดูซะเหลือเกิน ถึงแม้จะมีรอยแผลเป็นที่แสดงถึงความซุกซนบนดั้งจมูกคาดไปจนถึงกลางแก้มทั้งสองข้าง แต่แผลนั้นก็ไม่ได้ทำให้ใบหน้าสีแทนมีความน่ารักลดน้อยลงเลย และที่สำคัญ...เด็กคนนี้เตี้ยกว่าเขาเสียด้วย

"งั้นก็เข้ามาซิ" คาคาชิแสร้งทำเป็นพูดเสียงกระด้าง หากแต่ความจริงสิ่งที่เขาอยากพูดกับไกมากที่สุดก็คือการถามว่า ‘เด็กน้อยน่ารักคนที่นายพามาด้วยเขาชื่ออะไร?’ ต่างหาก

พอมาถึงห้องรับแขกผู้มาใหม่คิ้วหนาก็ได้ยินเสียงถกเถียงและตีปีกพับ ๆ ดังมาจากทางห้องนั่งเล่น จึงถือวิสาสะเดินตรงไปทันทีโดยทิ้งเด็กน้อยในชุดขาวที่เขาพามาด้วยให้วิ่งตามต้อย ๆ 

"ฮาย!รินอ้าว!โอบิโตะก็มาด้วยเหรอ? ใจของพวกเราสามคนคงจะตรงกันซินะเนียะ" ไกเอ่ยอย่างไม่ขอความเห็น

"...ว่าแต่นายมาบ้านฉันทำไมเหรอ?" เจ้าบ้านซึ่งเดินตามหลังมานั่งลงบนเก้าอี้ตรงมุมห้องพูดขึ้น

"อ้อ...พอดีเพื่อนของแม่ฉันเขาต้องออกไปทำภาระกิจข้างนอกเลยฝากลูกไว้กับแม่ฉัน แล้วแม่ฉันก็มีธุระเย็น ๆ ถึงจะกลับน่ะ ฉันก็เลยต้องดูเจ้าตัวเปี๊ยกนี่แทน" คนสวมชุดสีเขียวประหลาด ๆ พูดเลื่อนเปื้อนหาสาระไม่ได้

"แล้วนายมาบ้านคาคาชิทำไมล่ะ?" หญิงสาวคนเดียวในห้องถาม

"พอดีเพิ่งจับเจ้านี่กินข้าวอาบน้ำเสร็จ แล้วเพราะวันนี้ร้อนมากฉันก็ตัดสินใจพาเขามานี่ด้วยกัน"

"ฉันจะถามครั้งสุดท้ายไก นายมาบ้านฉันทำไม?" จูนินเจ้าบ้านขมวดคิ้วสีเงินของตนมุ่นพร้อมทำหน้าตาแบบที่ว่า ‘ถ้าตอบไม่ตรงคำถามอีกทีฉันจะจับนายโยนออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้!’

"...พอดีคนที่ฉันรู้จักที่บ้านติดแอร์มีแกคนเดียว ฉันก็เลยอยากมาตากแอร์ฟรีที่บ้านแก แหม...ไม่งั้นเราจะมีเพื่อนกันไปทำไมละ?" ไกพูดพร้อมยิ้มแฉ่งหน้าด้าน ๆ 

"..."ทุกคนเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้างแล้วมองไปยังคนหน้าด้านอย่างพร้อมเพรียง คงจะมีแต่คนตัวเล็กที่สุดในห้องเท่านั้นล่ะมั้งที่ไปยืนตรงแอร์ตกแล้วกระพือแขนพับ ๆ รับความเย็นอย่างไม่รู้ไม่ชี้

เมื่อคนหน้าหนาเริ่มรู้สึกว่าตัวกำลังถ่อยหลังเข้าสู่ทางตัน เขาจึงรีบไปคว้าเอาลูกของเพื่อนมารดามาเป็นเกราะกำบังกาย

"นี่ไง ๆ น่ารักใช่มั้ย?เด็กคนนี้น่ะ อา...อิรุกะจังนี่ ๆ มารู้จักพี่ ๆ เขาหน่อย พี่คนที่ใส่แว่นดำน้ำท่าทางไม่ได้เรื่องนั่นชื่อโอบิโตะล่ะ"

"ใครกันไม่ได้เรื่องฟระ?!" โอบิโตะโวย

"ส่วนพี่สาวคนงามท่าทางเหมือนยักษ์ขมูขีนั่นชื่อริน" ไกชี้นิ้วไปยังเด็กหญิงตรงหน้า

"ยักษ์ขมูขีเหรอ?!" เธอตวาดพร้อมถลกแขนเสื้อขึ้นหมายปะทะ

"ส่วนนั้น..." เขาผายมือไปทางเจ้าบ้านผมสีเงิน "เขาเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ เป็นผู้มีพระคุณให้เรามานั่งตากแอร์ฟรี ถึงหน้าตาจะหล่อน้อยกว่าพี่นิดหนึ่ง แต่เขาเป็นนินจาระดับอัจฉริยะของหมู่บ้านเชียวนะ"

คาคาชิแก้มกระตุก

แต่ก่อนที่มวยปล้ำ WWF แห่งหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระแบบ 3 รุม 1 จะเกิดขึ้น หนูน้อยที่ตัวเล็กที่สุดก็ก้าวออกมายืนเบื้องหน้าคนอารมณ์บูดทั้งสาม

"ผม...อุมิโนะ อิรุกะ อายุ 8 ขวบ ฮะ อา...ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณพี่โอบิโตะสุดหล่อ คุณพี่รินคนงาม...แล้วก็คุณพี่คาคาชิที่แสนจะใจดี" เด็กน้อยผิวสีแทนยิ้มแย้มอย่างไร้เดียงสาพร้อมเอ่ยคำที่พี่เลี้ยงได้เสี้ยมสอนไว้ก่อนหน้านี้แล้วโค้งงาม ๆ ให้คนทั้งสามทำเอาอารมณ์โกรธเมื่อครู่กลายเป็นเอ็นดูเจ้าหนูคนนี่แทน
"...ฝากตัวด้วยนะครับ" เด็กน้อยผู้มีรอยบากบนดั้งจมูกหันไปพูดกับเจ้าบ้านก่อนยิ้มหน้าบาน

‘ฝากตัวเหรอ? จะย้ายมาอยู่บ้านฉันเลยก็ได้นะ’ คาคาชิคิดในใจ หากเขากลับรีบหมุนตัวไปอีกทางแล้วทิ้งตัวลงนั่งราวกับไม่เอ็นดูคนตัวเล็กอย่างนั้น

เด็กชายในชุดขาวเห็นเช่นนั้นจึงคว้าแขนพี่เลี้ยงของตนไว้แน่นก่อนทำหน้าเหมือนอยากจะถามว่า ‘ผมทำอะไรผิดเหรอฮะ?’กับไก

"อิรุกะไม่ต้องกลัวหรอกนะ พี่ชายจะปกป้องน้องเอง" เด็กชายคิ้วหนาหันไปปลอบคนตัวเล็กก่อนกลับไปตำหนิเจ้าบ้าน

"นายก็อย่าทำแบบนี้กับเด็กซิ เขากลัวเลยเห็นมั้ย?"

"แล้วไง?" คนถูกตำหนิตอบเสียงกระด้าง แต่ในใจของเขากลับร่ำร้องไปคนละเรื่อง ‘ขอโทษนะอิรุกะคุง ถ้าหากฉันทำตามใจตัวเองโดยวิ่งไปกอดนายแล้วฟัดแก้มซ้ายแก้มขวาให้เจ้าพวกนี้เห็นเข้าล่ะก็...มันจะเสียภาพพจน์ของเด็กหนุ่มรูปหล่อหัวดีมาดเนียบไป ขอโทษน่ะที่ต้องทำเย็นชา’

"ก็ไม่แล้วไงหรอก...เฮอ~~" ไกถอนใจยาวก่อนเปลี่ยนเรื่องคุย "ว่าแต่เมื่อกี้รินคุยอะไรกับโอบิโตะเหรอ? ดังเชียว"

"...พอดีพวกฉันกำลังตกลงใจจะเล่นพ่อแม่ลูกกันนะ แต่โอบิโตะทำตัวงี่เง่าไม่ยอมเป็นลูกซะงั้น" เธอเหลือบตามองไกพักหนึ่งแล้วทำตาโต "นี่ไง ๆ พวกนายมาก็ดีแล้วจะได้มีตัวละครเพิ่มขึ้น"

"อืม ก็ดีนั่งตากแอร์ฟรีในห้องเฉย ๆ คงหน้าเบื่อฉันกับอิรุกะเล่นด้วยก็ได้"

"ฮิ ฮิ ฮิ ดี ๆ งั้นฉันเป็นแม่ คาคาชิเป็นพ่อ อิรุกะจังมาเป็นลูกของเรา โอบิโตก็เป็นหมาที่บ้านของฉันเลี้ยงไว้ ส่วนไกเป็นคุณป้าข้างบ้านช่างนินทาก็แล้วกัน"

"โห....แย่กว่าบทลูกอีกนี่เธอจะให้ฉันเล่นเป็นหมาเหรอรินจัง?" เด็กชายตระกูลอุจิฮะทำหน้าน่าสงสาร

"ฉันว่าแบบนี้มันไม่ยุติธรรมนะ แล้วทำไมฉันถึงต้องเป็นคุณป้าข้างบ้านด้วยล่ะ? แต่เธอกลับได้เป็นคุณแม่เฉยเลย" ไกท้วง

"งั้นจะให้ทำยังไงล่ะ?บทคุณแม่ก็ต้องเป็นผู้หญิงอยู่แล้วนี่" เด็กหญิงยกประเด็นเข้าข้างตัวเองเป็นตัวตัดสิน

"แล้วยายป้าข้างบ้านมันไม่ใช่ผู้หญิงเหรอไงหล่อน? ฉันว่าพวกเรามาจับสลากเลือกบทตัวละครกันดีกว่า ไม่ว่าใครจะได้อะไรก็ต้องเป็นบทนั้น" ไกเอ่ย

"บทแม่เป็นบทสำคัญและเป็นบทที่ผู้หญิงเพียงคนเดียวอย่างฉันจะต้องเล่นนะ"

"...รินนี่ไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ นินจาหรือคุโนอิจิน่ะบางทีเมื่อต้องไปทำภาระกิจที่จะต้องแทรกซึมตัวเข้าไปในบางสถานที่ หรือในกลุ่มศัตรูก็จึงต้องแสดงบทบาทที่ตัวเองแทรกซึมเข้าไปให้แนบเนียนที่สุด แม้บางที่อาจจะต้องปลอมตัวด้วยคาถาแปลงร่างให้เป็นเพศตรงข้ามก็ตาม เพราะฉะนั้นการเล่นพ่อแม่ลูกในครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการวัดระดับฝีมือของพวกเธอด้วย นี่แค่บทง่าย ๆ แค่นี้เธอยังทำไม่ได้เลย...แล้วจะ…" ไม่ทันทีเขาจะกล่าวจบคนโดนดูถูกก็โผงออกไป

"พอ ๆ ฉันเข้าใจแล้ว จะบทอะไรฉันก็เล่นได้ทั้งนั้นแหละ นายต่างหากล่ะไกถ้าจับได้บทผู้หญิงขี้นมาแล้วเลิกล่ะก็เจอดีแน่" 

"ย่อมได้" ไกแสยะยิ้มอย่างพอใจ เมื่อมีคนตกหลุมที่เขาดักไว้

หลายนาทีต่อมา...............

เด็กทุกคนจับแผ่นกระดาษพับที่เขียนตัวหนังสืออยู่ด้านในจนครบแล้ว ในห้องจึงตกอยู่ในความเงียบ

เด็กหญิงแต่เพียงผู้เดียวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับคาคาชิถึงกับอึ้งนิ่งตาโต เมื่อเห็นตัวหนังสือในกระดาษที่เธอจับได้

เจ้าบ้านผมเงินเลื่อนสายตาไปยังคนตัวเล็กที่อยู่ทางขวามือของเด็กหญิงอย่างพินิจ ริมฝีปากอิ่มของเจ้าหนูกำลังขยับสะกดคำซึ่งเขียนไว้อย่างตั้งใจ เด็กหนุ่มสกุล ฮาตาเกะ อ่านกลีบปากนุ่มนั้นแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าเจ้าตัวเปี๊ยกได้บทอะไร

เขายิ้มมุมปากก่อนแง่มสลากในมือออกดูอีกครั้ง เขามักจะโชคดีเสมอไม่ว่าเรื่องไหนก็ตาม ที่ว่าแข่งเรื่องแข่งพายนั้นแข่งกันได้แต่แข่งบุญแข่งวาสนามันแข่งกันไม่ได้ก็คงจะคราวนี้

บทที่เด็กผู้ชายอยากจะเป็นที่สุดในการเล่นพ่อแม่ลูก ก็คือบทพ่อในมือเขานี่แหละ เขาช่างโชคดีจริง ๆ คาคาชิคิดก่อนเก็บความปรีดาในอกใต้ใบหน้าอันเรียบเฉย เด็กหนุ่มผมสีเงินเหลือบดวงเนตรอันเฉียบคมไปมองคนดวงซวยทางซ้ายมือ ที่กำลังทำปากยื่นกับกระดาษในมือที่แม้แต่เขาเห็นในสิ่งที่เพื่อนคนนี้จะต้องเป็นแล้วยังอดขำไม่ได้ จนกระทั้งเขาได้ยินน้ำเสียงอันเปรมปรีมากกว่าจนเก็บไม่อยู่ของคนที่มักจะอ้างว่าเป็นคู่แข่งและเพื่อนสนิทของเขานั่นแหละ 

"!!!" ชั่วขณะที่เขาเห็นตัวอักษรในกระดาษของไก ความปรีดาบนใบหน้าของเจ้าบ้านก็หายไปทันตา เหลือไว้แต่หน้านิ่ง ๆ ไร้ความรู้สึกและคิ้วสีเงินซึ่งขมวดเข้าหากันราวกับกำลังใช้ความคิด ก่อนรีบไปสะกิดคนดวงซวยทางซ้ายมือ 

"...เฮ้ย! โอบิโตะ" เขาสะกิดคนซ้ายมือด้วยข้อศอกเบา ๆ โดยพยายามไม่ให้ใครสังเกต

"อะไร...ฉันเคลียดอยู่เห็นมั้ย?" คนโดนสะกิดบ่นงึมงำ

"นายได้บทอะไรเหรอ?" คาคาชิแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว

"ยุ่งน่า แล้วแกล่ะ?" โอบิโตะกระซิบตอบ ก่อนที่สหายผมสีเงินจะค่อย ๆ คลี่แผ่นกระดาษในมือให้ดูแล้วแสร้งพูดจาผยอง

"ฉันเคยเล่าให้นายฟังหรือยังว่า พ่อฉันมักจะบอกเสมอว่า ฉันน่ะนอกจะเป็นเด็กผู้ชายที่หน้าตาดี มีชาติตระกูล หัวแหลมและมีสติปัญญาเป็นเลิศแล้ว เรื่องโชคฉันก็ไม่เคยแพ้ใคร"

"นายอยากจะเยาะเย้ยฉันใช่มั้ยคาคาชิ?" คนเห็นมองตัวอักษรที่เขาอยากได้นักหนาด้วยสายตาริษยา

"เปล่า"

"แล้วให้ฉันดูทำไม?" โอบิโตะขมวดคิ้ว

"เห็นรินมั้ย?...ดูซิคงจะตะลึงดีใจที่ได้บทดี ๆ จนตาค้างแน่ ๆ บางทีรินอาจจะได้บท...บท..."คาคาชิแกล้งติดอ่าง

"แม่…" โอบิตะเอ่ยอย่างเสียดายเมื่อบทที่เข้าอยากเล่นคู่กับเจ้าหล่อนกลับตกอยู่ในมือเพื่อนขี้เก็ก

"...คงงั้นล่ะมั้ง? แต่ว่าเห็นนายบ่นว่าอยากเล่นเป็นพ่อตั้งแต่ตะกี้แล้วนี่ เพื่อเห็นแก่ความเป็นเพื่อนฉันเลยคิดว่าฉันควรจะให้บทนี้กับนาย?"

"...จะ...จริงเหรอ?...จริงเหรอคาคาชิ!" 

"จุ๊ ๆ เบา ๆ ซิเดี๋ยวก็ถูกจับได้หรอก ว่าแต่จะแลกเหรอเปล่า?"

โอบิโตะเหลือบตามองกระดาษที่เขียนคำว่าเจ้าโปจิ*(เป็นชื่อที่คนญี่ปุ่นมักจะนิยมตั้งให้แกสุนัขและเป็นชื่อสุนัขที่โหลมาก)ในมือ ก่อนหันไปเอ่ยขอสัญญาจากเพื่อนรัก

"ถ้าแลกแล้วห้ามเปลี่ยนคืนนะ" 

"เออ จะเปลี่ยนก็รีบ ๆ เข้า เดี๋ยวพวกนั้นจะจับได้" คาคาชิทำหน้าจริงจัง และแล้วการแลกสับเปลี่ยนสลากก็กระทำในชั่วพริบตาจนไม่มีคนสังเกตเห็น

 
‘ฮิฮิฮิ...ไอ้คาคาชิโง่ จริง ๆ นี่ถ้านายรู้ว่าฉันได้บทเจ้าโปจิ(หมา)ล่ะก็ นายคงไม่ยอมแลกบทพ่อกับฉันแน่ ๆ โชคดีจริง ๆ ในที่สุดเราก็ได้เล่นบทพ่อคู่กับรินจัง’ โอบิโตะหัวเราะในลำคออย่างดีใจ

"อิรุกะจับได้อะไรเหรอ?" คนคิ้วหนาเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือโอบิโตะ

"ลูกฮะพี่ไก" ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นบนดั้งจมูกตอบเสียงดังฟังชัดท่าทางร่าเริง

"หุหุหุ ลูกเหรอ? ดีจังเลยเนอะอิรุกะจัง" ไกจีบปากจีบคอหัวเราะคิกคักอย่างน่าขนลุก

"อิรุกะเนียะช่างจับได้อย่างเหมาะเหม็งจริง ๆ เลยเนอะรินจัง" เด็กหนุ่มอุจิฮะลากเสียงหวานในประโยคสุดท้าย ไปทางเพื่อนสาว

"...เนอะรงเนอะรินอะไรยะ! บ้าบอจริงแล้วตัวเองล่ะจับได้อะไรล่ะ?เจ้าคนดวงซวย เชอะ! คงไม่พ้นบทโปจิจังล่ะซิ" เจ้าหล่อนเหน็บแนบอย่างมีน้ำโห ในขณะที่เด็กหนุ่มคู่สนทนากลับทำปากจุ๊ ๆ โบ้ยนิ้วชี้ไปมา

"คนรูปหล่อมักจะโชคดีเสมอแหละจ้ะรินจ้า อา...นี่ไงล่ะดูซะให้เต็มตาในที่สุดฉันก็ได้เป็นพ่อนะจ้ะมายเดียร์" เด็กหนุ่มโชว์ตัวอักษรคำว่า "พ่อ" ในแผ่นกระดาษหลา ทันใดเด็กสาวในกลุ่มก็ลุกพรวดขึ้นเต้นแร้งเต้นกา

"ไม่ยอม ไม่ยอม ทำไมขนาดคนอย่างโอบิโตะถึงโชคดีได้เป็นพ่อล่ะ บ้าที่สุดเลย!"

"แหม...รินจังสุดที่เลิฟไม่ต้องดีใจขนาดนั้นก็ได้มายเดียร์ ที่ในที่สุดเราก็ได้เป็นสามีภรรยากัน แม้ว่าจะเป็นแค่การเล่นติ๊ต่างก็เหอะนะ" เขาพูดอย่างภาคภูมิใจไม่นานเพื่อนสาวก็กระแทกเสียงกลับจนเด็กหนุ่มตาสว่าง

"จะบ้าเหรอ! ฉันโมโหต่างหาก แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้บทแม่ด้วย"

"...ห๋า!...ระ...รินจังไม่ได้จับได้บทแม่เหรอ?" โอบิโตะหน้าซีด

"ก็ใช่นะซิ บ้าที่สุด! ทำไมสาวน้อยน่ารักเรียบร้อยอ่อนหวานอย่างฉัน ต้องมาจับได้บทคุณป้าข้างบ้านปากปลาร้าช่างนินทาด้วย แต่คนดวงกุดอย่างนายดันได้เป็นถึงพ่อ ฉันไม่พอใจอย่างแรงยะ กี๊ด!~~"

"...แล้ว...ละแล้ว..." คนได้บทพ่อเริ่มติดอ่าง "แล้วบท...แม่?"

"โฮะ ๆ ๆ ๆ ฉันเอง ฉ๊านเองงงง ฉันนี่แหละคุณแม่ที่น่ารัก ภรรยาที่แสนดี อิตสตรีที่เพียบพร้อม อา...บทแม่~~ มันช่างเหมาะสมกับฉันเสียนี่กะไร โฮะ ๆ ๆ ๆ!!!" ไกตะโกนก้องพร้อมไปคว้าเอาผ้ากันเปื้อนสีขาวคริบลูกไม้จากที่ไหนไม่ทราบมาใส่ ก่อนกรีดกรายระบำปลายเท้าอยู่บนโซฟา

"เป็นไปไม่ด้ายยยยยยย!!!" โอบิโตะแหกปาก ในขณะคนที่ได้เป็นสุนัขนั่งถอนใจอย่างโล่งอก

"มามะอิรุกะจัง มาหาแม่มาลูก" คนที่ติ๊ต่างว่าตัวเป็นแม่ เรียกเด็กชายที่มีรอยแผลคาดบนดั้งจมูกก่อนอ้าวงแขนกว้าง

"แม่ฮะ" หนูน้อยตอบ ดวงหน้าสีแทนสดใสวิ่งเข้าไปซุกไออุ่นมารดา

‘น่าเสียดายจริง ๆ ทั้งที่ลูกออกจะน่ารัก แต่ดันมีแม่น่าตาอัปลักษณ์ซะได้’ ทุกคนคิด

"เอาล่ะที่รักเรามาสร้างครอบครัวอันแสนสุขด้วยกันเถอะฮ่า~~~" ไกหันไปดัดเสียงพูดกับโอบิโตะก่อนขยิบตาและส่งจูบให้หนึ่งที ทำเอาขนจากทุกรูขุมขนของโอบิโตะลุกเกรียว

"คาคาชิ! นาย...นายหลอกฉัน!!!" เมื่อเด็กชายรู้ตัวว่าถูกเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดเข้าให้แล้ว ก็หันไปเอาเรื่องทันที "นายรู้อยู่แล้วใช่มั้ย?ว่าไกน่ะจับได้บทแม่ นายถึงหลอกให้ฉันแลกสลากกับนาย"

"แลกสลากเหรอ?!" คุณแม่คิ้วหนาและคุณป้าข้างบ้านประสานเสียงกัน

"...ฉันหลอกอะไรนาย?" คนผิดทำหน้าตาย

"นายหลอกฉันว่า รินได้เป็นแม่ฉันเลยยอมแลกสลากกับนาย!"

"ฉันพูดเมื่อไรว่ารินได้บทแม่? ฉันแค่พูดว่ารินอาจจะได้บทดี ๆ แล้วอีกอย่างฉันเห็นว่านายอยากจะเป็นพ่อนักหนาก็เลยยอมแลกก็เท่านั้น ความเสียสละของฉันมันคงไร้ค่าซินะ?" คาคาชิอธิบายน้ำเสียงเรียบ

"แก เลวที่สุดเลย!!!" โอบิโตะโวยวายลุกขึ้นกระทืบเท้า

"ห๋า!!!...หมายความว่า..." คุณแม่คิ้วหนาหน้าเหลี่ยมที่ไว้ผมทรงกะลาครอบพร้อมสวมผ้ากันเปื้อนคริบลูกไม้สีขาว เพ่งมองไปยังเจ้าบ้านผมสีเงินตาเป็นประกาย

"อะไร?.." คนถูกมองหันไปพูด

"หมายความว่าสามีที่แท้จริงของฉันคือ นายเองเหรอคาคาชิ!" 

ผัวะ! เสียงตบกะโหลกแข็ง ๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างในชุดผ้ากันเปื้อนลงไปนอนก้นโด่งกับพื้นห้อง

"สามีบ้าอะไรฟระ! การแลกเปลี่ยนของฉันกับโอบิโตะเป็นการแลกเปลี่ยนโดยสมัครใจทั้งสองฝ่าย ดังนั้นฉันจึงเป็นสุนัขโดยชอบธรรม ไม่ได้เป็นสามีบ้าบอของแกเฟ้ย!"

"เอาบทโปจิของฉันคืนมานะ!"

"ฉันไม่แลกโว้ย!"

"ฉันไม่อยากเป็นคุณป้า!"

"สามีที่รักกกก!!!"

"แม่ฮะ!"

และแล้วทั้งหมดก็กลับไปทะเลาะกันตามอิหรอบเดิม....

 
******************************************
TBC.
******************************************

[[i] Last edited by somakimi at 9-29-2007 18:03 [/i]]

7-16-2007 19:21 somakimi

-*-ขอแก้แบบนี้นะจะให้แก้ตามกระทู้ก็ไม่ไหว
 
มันเยอะ

[[i] Last edited by somakimi at 9-29-2007 18:07 [/i]]

7-16-2007 19:21 somakimi

ข้ามไปเยอะเลยอะตาลาย

[[i] Last edited by somakimi at 9-29-2007 18:07 [/i]]

7-16-2007 19:22 somakimi

“อืม ก็ดีนั่งตากแอร์ฟรีในห้องเฉย ๆ คงหน้าเบื่อฉันกับอิรุกะเล่นด้วยก็ได้”

“ฮิ ฮิ ฮิ ดี ๆ งั้นฉันเป็นแม่ คาคาชิเป็นพ่อ อิรุกะจังมาเป็นลูกของเรา โอบิโตก็เป็นหมาที่บ้านของฉันเลี้ยงไว้ ส่วนไกเป็นคุณป้าข้างบ้านช่างนินทาก็แล้วกัน”

“โห....แย่กว่าบทลูกอีกนี่เธอจะให้ฉันเล่นเป็นหมาเหรอรินจัง?” เด็กชายตระกูลอุจิฮะทำหน้าน่าสงสาร

“ฉันว่าแบบนี้มันไม่ยุติธรรมนะ แล้วทำไมฉันถึงต้องเป็นคุณป้าข้างบ้านด้วยล่ะ? แต่เธอกลับได้เป็นคุณแม่เฉยเลย” ไกท้วง

“งั้นจะให้ทำยังไงล่ะ?บทคุณแม่ก็ต้องเป็นผู้หญิงอยู่แล้วนี่” เด็กหญิงยกประเด็นเข้าข้างตัวเองเป็นตัวตัดสิน

“แล้วยายป้าข้างบ้านมันไม่ใช่ผู้หญิงเหรอไงหล่อน? ฉันว่าพวกเรามาจับสลากเลือกบทตัวละครกันดีกว่า ไม่ว่าใครจะได้อะไรก็ต้องเป็นบทนั้น” ไกเอ่ย

“บทแม่เป็นบทสำคัญและเป็นบทที่ผู้หญิงเพียงคนเดียวอย่างฉันจะต้องเล่นนะ”

“...รินนี่ไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ นินจาหรือคุโนอิจิน่ะบางทีเมื่อต้องไปทำภาระกิจที่จะต้องแทรกซึมตัวเข้าไปในบางสถานที่ หรือในกลุ่มศัตรูก็จึงต้องแสดงบทบาทที่ตัวเองแทรกซึมเข้าไปให้แนบเนียนที่สุด แม้บางที่อาจจะต้องปลอมตัวด้วยคาถ