8-14-2007 09:39
DreamChaser
[Lavi x Yu] Red Lily - ch.38
[b][u][size=10pt]รัตติกาลที่ ๑[/size][/u][/b][b][size=10pt][/size][/b]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] แม้ว่าฉันต้องเจ็บปวดสักแค่ไหน ก็ไม่เคยคิดจะเรียกร้องอะไรจากนาย[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] เพราะรู้ว่าความเห็นใจนั้นมันไม่มีความหมาย...[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“หืมม์” พูดทวนเหมือนไม่ใส่ใจ ทั้งที่หัวใจถูกป่นไม่มีชิ้นดี ...รู้ว่าสักวัน เวลานี้ก็ต้องมาถึง ...ก็ฉันมันเป็นคนรักที่น่าเบื่อนี่นะ นายจะทนอยู่กับฉันได้นานสักกี่น้ำ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ตกลงนะยู” ร่างสูงประกบมือก้มหัวไหว้แทนคำขอโทษ[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] ยูคงไม่ใส่ใจเท่าไหร่หรอกน่า ถ้าเขาขอเลิกเพื่อคบกับรินารี่[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] ปกติก็ไม่ค่อยจะใยดีเขาเท่าไหร่อยู่แล้ว ...แต่ก็ต้องขอโทษไว้ก่อนเพราะเขาเองก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“นายจะคบกับใครก็เรื่องของนาย ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว” ปากบอกอย่าง ใจคิดอย่าง การแสดงออกว่าหยัดยืนด้วยตนเองได้มิใช่ความทระนง หากแต่เป็นความขลาดกลัว ...กลัวที่จะแสดงความอ่อนแอให้คนอื่นเห็น ทั้งที่ตนนั้นไม่ได้เข้มแข็ง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ขอบใจนะยู” เอ่ยอย่างโล่งใจ แล้วเอ่ยลาเพื่อไปหาคนรักใหม่[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] นัยน์ตาราตรีจรดสายตาไปยังแผ่นหลังของร่างสูง จนกระทั่งร่างนั้นค่อยๆ ลับตาไป[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] ไม่เป็นไร ...ย้ำบอกตนเองเช่นนั้น[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] แต่บาดแผลจะเลือนหายไปตามกาลเวลาจริงๆ หรือ... หรือว่าจะฝากรอยเป็นแผลเป็นในหัวใจตราบชั่วชีวิต?[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] เขาคงจะเจ็บน้อยกว่านี้ หากว่าน้ำตาจะไหลหลั่ง[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] ทว่าน้ำใสนั้นมิอาจหยดรินแม้สักหยด... การที่ร้องไห้ไม่ได้ มันเพิ่มพูนความเจ็บช้ำมากเพียงนี้เชียวหรือ?[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“คันดะ หัวหน้าแผนกเรียกให้ไปรับภารกิจน่ะ” รองหัวหน้าแผนกวิทยาศาสตร์เรียกเด็กหนุ่มผู้กำลังตกอยู่ในห้วงทุกข์ระทม “ท่าทางไม่ค่อยสบายนะ ทำภารกิจไหวรึเปล่า?”[/size]
[size=10pt] “ฉันไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย” คันดะพูดตอบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] คิดว่าไปปฏิบัติภารกิจ จะได้เลิกนึกถึงเรื่องบาดใจ แต่กลับเป็นมีดกรีดแผลเก่าให้ลึกกว่าเดิม ...ทำไมราวี่ถึงต้องอยู่ที่นี่ด้วย[/size][size=10pt]! ...ให้เขาปฏิบัติภารกิจเดี่ยวไม่ได้รึไง?! ...หาคู่หูคนอื่นให้ก็ยังดี ...แต่มันก็ช่วยไม่ได้นะ จากมุมมองของหัวหน้าแผนกและคนอื่นๆ เขาค่อนข้างจะสนิทสนมกับราวี่ คงคิดว่าดีแล้วที่เลือกราวี่เป็นพาร์ทเนอร์ให้เขา[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] คันดะหย่อนกายนั่งลงบนโซฟาข้างๆ ‘อดีต’ คนรัก แต่เว้นระยะห่างไว้พอสมควร ตลอดเวลาที่ฟังเนื้อหาของภารกิจ เขาไม่ได้มองไปทางราวี่เลย ...ทุกทีก็ไม่ได้มองอยู่แล้ว ...แต่ที่ต่างไปจากทุกครั้งก็คือ ก่อนหน้านี้เขาหลบสายตาเพราะอายที่จะแสดงความห่วงหาที่มี ส่วนยามนี้คือความขลาดที่จะสบนัยน์ตากับคนที่ไม่มีเขาในหัวใจอีกต่อไปแล้ว[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ราวี่ จะออกไปทำภารกิจเหรอ?” เสียงหวานใสของรินารี่ถามขณะยกกาแฟมาให้พี่ชาย[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“คราวนี้ที่เนเธอร์แลนด์แน่ะ ขากลับจะซื้อของมาฝากนะ” ราวี่ตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแล้วเล่าให้ฟังคร่าวๆ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อืม... พี่คะ หนูขอไปกับพวกราวี่ได้รึเปล่าคะ?” ตอนนี้ก็ว่างๆ อยู่ ไม่มีงานเข้ามาด้วย ช่วงรักกำลังหวานไม่อยากห่างกันนานๆ ภารกิจคราวนี้คงไปนาน เพราะเบาะแสมีน้อย ถ้างั้นเธอขอตามไปด้วยดีกว่า[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] โคมุอิเป็นโรคหวงน้องสาวเข้าขั้นหมดทางเยียวยา แต่ก็ยอมปลงใจยกรินารี่ให้กับราวี่ เพราะดูท่าทางอยู่กับราวี่แล้วมีความสุขมาก ความสุขของน้องสาว ...พี่ชายอย่างเขาถึงอยากขัดก็ไม่ควรเข้าไปเป็นมารขวางทางรัก[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] รินารี่น่ารัก...[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] สามารถทำหลายๆ อย่างที่ฉันทำไม่ได้ให้กับนาย[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] ยิ้มแย้มให้นาย... ออดอ้อน... แสดงออกอย่างจริงใจ[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] แต่ว่านะราวี่... การที่ฉันไม่อาจแสดงออกเช่นนั้นได้ ...ไม่ได้แปลว่าฉันไม่รักนาย[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฝากรินารี่ด้วยนะราวี่” โคมุอิไม่ค่อยอยากให้น้องสาวไป แต่โดนรินารี่อ้อนมา เขาก็อดใจอ่อนไม่ได้[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“จะดูแลให้อย่างดีเลย รับประกันได้” ราวี่ยกนิ้วโป้งให้[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] ต่อรถไฟถึงเนเธอร์แลนด์ ฟ้าก็แทบจะมืดสนิทแล้วทั้งที่ยังเป็นช่วงเวลาหกโมงเย็น มีหิมะตกประปรายพอให้เย็นๆ แต่ไม่ได้มีผลกระทบอะไรต่อการเดินทาง เพราะเจ้าปุยนุ่นสีขาวส่วนมากจะละลายก่อนถึงพื้นด้วยซ้ำไป[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ยินดีต้อนรับค่ะ ท่านเอ็กโซซิสท์” เด็กสาวในชุดหน่วยค้นหาที่มารอรับสร้างความแปลกใจให้เอ็กโซซิสท์ทั้งสามคนไม่น้อย เพราะไม่ค่อยจะได้เห็นหน่วยค้นหาที่เป็นผู้หญิงสักเท่าไหร่ “ฉันจะนำทางให้พวกท่านเองนะคะ”[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] สถานที่ต้องสงสัย ...คือทุ่งดอกไม้ ...ที่ดอกไม้ทุกดอกเฉากรอบเหมือนถูกรมด้วยความร้อนสูง[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“มันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เองค่ะ เรื่องนี้ไม่น่าเป็นปรากฏการณ์ตามธรรมชาติไปได้ ถึงติดต่อให้พวกท่านมาที่แห่งนี้”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“นี่” ราวี่พูดขัด “เธอน่ะ อย่าพูดจาแข็งๆ อย่างนั้นได้มั้ย คิดว่าเราเป็นเพื่อนแล้วพูดแบบธรรมดาก็ได้” หน้าตาก็ออกจะน่ารัก แต่เสียงนิ่งอย่างกับหุ่นยนต์[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“นั่นสิ ...ชื่อก็ยังไม่ได้ถามเลย เธอชื่ออะไรหรือจ๊ะ” รินารี่เริ่มทำความสนิทสนม[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เอเธลค่ะ” เสียงก็ยังคงนิ่งอยู่เหมือนเดิม ราวี่กับรินารี่เริ่มสังเกตเห็นว่าเด็กสาวคนนี้นอกจากน้ำเสียงจะไม่เคยเปลี่ยนแล้ว ยังไม่เคยเปลี่ยนสีหน้าอีกต่างหาก ...ท่าทางรับมือยากกว่าความหัวดื้อของคันดะอีกแฮะ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ที่พักล่ะ?” คันดะถาม ถึงจะมาที่นี่เพื่อพิสูจน์เรื่องอินโนเซ้นส์ แต่ไม่ได้แปลว่าจะนอนตากน้ำค้างเฝ้าที่นี่ทั้งคืนหรอกนะ[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] เอเธลนำทางไปจนถึงที่พักซึ่งเป็นบ้านของเธอเอง ...คฤหาสน์หลังใหญ่... ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา แต่ละชิ้นถ้าเอาไปประมูลขายคงได้หลักแสนเป็นอย่างต่ำ แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือแจกันดอกไม้ราคาถูกที่เก่าจนมีรอยร้าว ดอกไม้ที่เสียบอยู่ในแจกันคือดอกไม้ประจำพื้นเมืองที่หาได้ทั่วๆ ไป ...ดอกทิวลิปสีส้ม[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“นอนไม่หลับหรือคะท่านคันดะ” เอ็กโซซิสท์คนอื่นเข้าห้องที่จัดเตรียมไว้ให้แล้ว เหลือแต่เพียงเด็กหนุ่มชาวญี่ปุ่นนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟารับแขก[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“......” คันดะไม่พูดอะไร อีกฝ่ายก็ไม่ถามอะไรต่อเหมือนกัน[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] เด็กสาวเจ้าของบ้านตรวจตราความเรียบร้อยในบ้านไปเรื่อย จนกระทั่งถึงตอนเปลี่ยนน้ำในแจกันไปตามกิจประจำวัน ...คันดะนึกอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] ปลายคมของมุเก็นจ่อกลางแสกหน้าของเอเธล ทว่าไม่มีปฏิกิริยาของความหวาดกลัวเกิดขึ้นมา[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] ถึงจะไม่รู้สึกกลัว ...แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีสีหน้าตกใจบ้างสิ... ดูเหมือนเด็กสาวคนนี้จะไร้ซึ่งอารมณ์แบบคนปกติโดยสิ้นเชิง[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] คันดะเบือนหน้าหนีหลังจากได้ผลลัพธ์ เพราะทนเห็นนัยน์ตาสีเขียวมรกตแบบเดียวกับของราวี่นานๆ ไม่ได้ [/size][size=10pt]“ที่ฉันทำไปเมื่อกี้ เธอไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยรึไง?”[/size]
[size=10pt] “ความรู้สึก... มันเป็นยังไงหรือคะ?” โดนถามกลับแบบนี้ คันดะไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี เขาไม่ใช่นักจิตวิทยาซะด้วยสิ ถึงจะได้อธิบายเรื่องแบบนั้นถูก[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ทำไมเธอถึงได้มาเป็นหน่วยค้นหาล่ะ” นิสัยตายด้านอย่างนี้คงไม่ได้มาเป็นหน่วยค้นหาเพราะอยากทำประโยชน์ให้ส่วนรวมหรอก คันดะนึกขำตัวเองที่เซ้าซี้เรื่องของคนอื่นทั้งที่ไม่เคยทำ ...เขาคงกำลัง ‘เหงา’ อยู่ล่ะมั้ง ถึงได้เริ่มทำอะไรแบบนี้[/size]
[size=10pt] “เพราะเรื่องที่ท่านถามนั่นแหละค่ะ” เอเธลอธิบายเรื่องของเธอให้คันดะรู้[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] ตั้งแต่จำความได้จนถึงตอนนี้ มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่เธอสามารถรับรู้ถึงความรู้สึกที่มนุษย์ปุถุชนเป็นกัน นั่นคือยามที่เผชิญหน้ากับชีวจักรกลที่ถูกสร้างโดยเค้านท์พันปี ...ความรู้สึกที่ปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก... เธอต้องการรู้ว่าความรู้สึกนั้นแท้จริงแล้วคืออะไร และอาคุมะมีอิทธิพลกับเธอมากเพียงใด ถึงได้เข้ามาเป็นหน่วยค้นหา[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ถ้าฉันไร้ความรู้สึกได้เหมือนเธอก็ดี” ไม่ต้องรู้สึกอะไรเลย ไม่ต้องรัก ไม่ต้องเจ็บปวด[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“การมีความรู้สึกเป็นเรื่องไม่ดีหรือคะ?” อันที่จริง เธอก็ไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีนักหรอก จากประสบการณ์ครั้งแรกและครั้งเดียวนั่นน่ะนะ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“มันก็มีทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดี” แต่ส่วนมาก เรื่องของเขาจะเป็นอย่างหลัง[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] คืนนั้น ...คันดะนอนหลับอยู่ที่โซฟาโดยที่ไม่ได้เข้าห้องที่เตรียมไว้สำหรับตัวเองแม้แต่ครั้งเดียว[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] ส่วนเจ้าของบ้าน... นอนไม่หลับทั้งคืน จึงเดินเล่นรอบบ้านไปเรื่อยเปื่อย...[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] รุ่งเช้า พอไปดูที่ทุ่งดอกไม้ที่เดิมอีกครั้ง คราวนี้ดอกไม้ทุกดอกกลับมาสดชื่น ชูดอกชูใบไสวลานตา[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“มันอะไรกันเนี่ย? ท่าทางงานนี้จะเกี่ยวข้องกับอินโนเซ้นส์จริงๆ สินะ” คันดะเดินเข้าไปในดงบุปผชาติอย่างระแวดระวัง แล้วเริ่มสำรวจ ทว่า ...ดูด้วยตา ดอกไม้มันก็เหมือนกันหมด ...จะเริ่มจากที่ไหนดีนะ[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] ระหว่างที่คิด ก็จับสัญญาณของศัตรูได้ซะก่อน[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] อาคุมะ?[/size][size=10pt]!!! ตามกลิ่นมาเร็วยังกะไฮยีน่า!![/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] เอ็กโซซิสท์ทั้งสามสำแดงศาสตราเข้าห้ำหั่นกับศัตรู และจัดการได้โดยง่าย แต่กลับโดนตลบหลังด้วยแผนพื้นๆ อย่างการจับตัวประกัน “ถ้าพวกแกขยับแม้แต่นิดเดียว นังหนูนี่ตาย!!”[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] เอาอีกแล้ว ...ความรู้สึกนี้... มันคืออะไร...? ความกลัวเหรอ? ...หรือว่าอย่างอื่น?[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] มุเก็นถูกขว้างออกไปเสียบทะลุร่างของอาคุมะระดับสอง แล้วรีบฉกตัวเด็กสาวคืนก่อนที่ร่างนั้นจะระเบิด[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เป็นอะไรรึเปล่า?” คันดะถาม[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่ค่ะ” นอกจากรอยเล็บกรีดบางๆ แถวคางแล้วก็ไม่มีแผลที่อื่นอีก[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แปลกนะเนี่ยที่ยูดูห่วงคนอื่นมากขนาดนี้ ถูกใจสาวน้อยคนนี้ซะแล้วเหรอ?” ราวี่แซว[/size]
[size=10pt] คันดะไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้คิดอย่างที่ร่างสูงพูด ...คนที่เขารักมาตลอด ก็คือราวี่... ถึงแม้อยากจะลืมความรักนี้มากแค่ไหน เขาก็ไม่คิดจะเอาคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่มาเป็นเครื่องมือ [/size][size=10pt]“...ทำงานต่อกันได้แล้ว”[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] สำรวจทุ่งดอกไม้ทั้งวันก็ไม่มีอะไรคืบหน้า[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“น่าจะมีเบาะแสมากกว่านี้หน่อยน้า~” ราวี่เปรย[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“คืนนี้ฉันจะเฝ้าที่นี่” คันดะกลัวว่าศัตรูจะได้อินโนเซ้นส์ไปก่อน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“งั้นฉันจะอยู่ด้วย” รินารี่อาสาอีกคน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อยู่ด้วยกันหมดนี่แหละ ถ้ามีศัตรูมาจะได้ช่วยกันได้” ราวี่ว่า[/size]
[size=10pt] “ถ้าฉันอยู่... จะเป็นตัวถ่วงหรือเปล่าคะ?” เอเธลถามทั้งสามคน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“มันอันตรายนะ” รินารี่เตือน ไม่ได้คิดว่าเป็นตัวถ่วง แต่คิดถึงความปลอดภัยของคนที่ไม่สามารถต่อสู้ได้[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฉันจะดูแลให้เอง” คันดะรับหน้า[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“?” ราวี่แปลกใจ หรือไอ้ที่แซวเล่นจะเป็นความจริง ถ้าเป็นยูก่อนนี้คงไล่ตะเพิดเอเธลให้กลับบ้านไปก่อนแล้ว[/size]
[size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ท่านคันดะ ...ทำไมถึงมองท่านราวี่ด้วยแววตาแบบนั้นเสมอเลยล่ะคะ?” เอเธลถามด้วยใจซื่อหลังจากตกลงแยกกันเฝ้าสถานที่เป็นสองกลุ่มแล้ว บางครั้งก็เคยเจอคนที่มีแววตาแบบนี้ แววตาที่บ่งบอกถึงอะไรสักอย่างยามที่จับจ้องไปยังใครคนหนึ่ง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่เกี่ยวกับเธอ” ตอบตัวเองอยู่ในใจ ‘เพราะความรักที่มืดมนสิ้นหนทาง’ เขาอาจจะเรียกร้องได้ แต่จะเอาความเห็นใจมาทำไม?[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ขอโทษค่ะ” เอเธลลดตะเกียงที่ถือลง แล้วครุ่นคิด เธอกำลังรู้สึก ถึงอะไรบางอย่างที่ตรงข้ามกับตอนเผชิญหน้าอาคุมะ[/size]
8-14-2007 20:31
yuchan
ง๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก =[]=!!!!!!!
ฟิคนี้มันแนว Angst ชิมิฮะท่านดรีม~ >w<!!!!!!!!
(//ก็ดี..ผมชอบ..หึๆ - -*)
[quote]ฟิกนี้มันไม่ Y นะ.... เพราะว่ามัน หึๆๆๆ
ฟิกนี้รับประสบกันความสด ไม่มีดอง เพราะมีแรงงานทาสให้ใช้ เหอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ[/quote]
แอบสะดุ้งเล็กน้อย..เหอๆ+
ใครคือผู้โชคร้ายกันล่ะเนี่ย 5 5 +
(me//เผ่นออกจากบอร์ดรวเร็ว - -*)
รอตอนต่อไป 5 5 +
8-14-2007 22:37
joey
.....ไม่วาย ก็แปลว่าSMสิฮะ ^^'' (สงสารยูจังเล็กๆแฮะ)
แต่ใครเป็นคุณผู้ช่วยหว่า หุหุ (รอตอนต่อไป)
8-15-2007 00:32
Seran
ไม่ Y....คู่ปกติ?
(เผ่น-นึกอะไรที่มันเป็นไปได้ไม่ได้เลยแฮะ:L )
8-15-2007 01:33
shirokuro
ไม่ Y ก็อ่าน=w=b ถ้ามียู่วจังเเร้นนัตอ่านได้~XD ยกเว้นยูเมะ- * - รอต่อค่ะท่านดรีม มวี๊ดดดดดดดดดดด~>W< เเต่ว่ามีออริมาคู่กะยูจังอย่างงี้เเล้ว รู้สึกเเปลกๆเเฮะTwT เเถมยังเป็นผู้หญิงอีกอ่ะ
8-15-2007 20:57
DreamChaser
<P>[quote]เเต่ว่ามีออริมาคู่กะยูจังอย่างงี้เเล้ว รู้สึกเเปลกๆเเฮะTwT เเถมยังเป็นผู้หญิงอีกอ่ะ[/quote]เอ๊ะ เราบอกเหรอว่าให้เอเธลคู่กับยูอ่ะ ...เรื่องนั้นมันเป็นไปบ๊ด้ายยยย~ เพราะว่า... บอกก็สปอยล์ดิ่ ~ ...ติดตามเองเน่อ~ [quote]แอบสะดุ้งเล็กน้อย..เหอๆ+ ใครคือผู้โชคร้ายกันล่ะเนี่ย 5 5 + (me//เผ่นออกจากบอร์ดรวเร็ว - -*)[/quote]ผู้โชคร้ายทั้งหมดห้าท่าน ...จากเด็กในแก๊งของเจ้าเอสจ้า~ (หมายเหตุ : เพศชาย 100% ล้วนๆ ...เหอๆ ...โรงงานนรกทำลายสุขภาพจิตพนักงาน
[b][u][size=10pt]รัตติกาลที่ ๒[/size][/u][/b][b][u][size=10pt][/size][/u][/b]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ตกลงว่า เฝ้ากันทั้งคืนก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นสินะ อินโนเซ้นส์ก็หาไม่เจออีกต่างหาก เฮ้อ...” หลังจากอาคุมะชุดแรกก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเจ้าพวกนั้นอีก ราวี่ถอนหายใจ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ถ้าเบื่อ ก็พารินารี่ไปเที่ยวชมเมืองซะสิ ทางนี้ให้ฉันจัดการเอง” คันดะเสนอตัว ไม่ได้หวังดี แค่คิดว่าถ้าคู่รักไปหวานแหววให้ไกลๆ ตาเขา เขาจะได้ไม่ต้องทนมอง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แต่ว่าถ้าอาคุมะยกพวกมาอีกล่ะ” ราวี่ไม่อยากปล่อยให้คันดะสู้เพียงลำพัง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฉันไม่ได้ไร้ฝีมือขนาดนั้นน่ะ” เคยปฏิบัติภารกิจเดี่ยวมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แค่นี้จิ๊บจ๊อย[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] สรุป... ราวี่กับรินารี่ก็ใช้เวลางานไปกับเรื่องส่วนตัวจริงๆ เพราะถูกคันดะไล่ให้ไป[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ยูนี่หัวดื้อชะมัด เวลาของขึ้นไม่ยอมฟังใครเลย” ราวี่บ่นกระปอดกระแปด ถึงเขาจะอยากเดทกับรินารี่แค่ไหน แต่มาเดทกันในเวลางานแบบนี้รู้สึกแย่มากกว่าดี[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ราวี่ดูเป็นห่วงคันดะมากเลยนะ” รินารี่รู้สึกอิจฉานิดๆ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ก็คบกันมาตั้งนานนี่นะ” ราวี่หลุดปาก แต่แฟนสาวไม่เอะใจว่า ‘การคบกัน’ ระหว่างราวี่กับคันดะนั้นเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อน[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ปล่อยให้สองคนนั้นไปจะดีหรือคะ?” เอเธลถามคนที่ตอนนี้ดูหงุดหงิดสุดๆ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ช่างหัวสองคนนั่นเถอะน่า!!!” คันดะตวาดใส่ เขาค่อนข้างจะโล่งใจที่อีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ อยู่กับเอเธลเขาสามารถแสดงออกอย่างใจคิดได้โดยไม่กลัว เพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไร กิริยาของแม่สาวไร้อารมณ์นี่ก็ไม่เปลี่ยนไปจากเดิม... เหมือนตุ๊กตาที่พูดจาโต้ตอบได้มากกว่ามนุษย์ ...สบายใจดี เหมือนอยู่กับตุ๊กตาไม่ใช่กับมนุษย์ด้วยกัน[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“บ้านใหญ่แบบนี้ เธออยู่คนเดียวเหรอ?” คันดะพูดขึ้นอีกครั้งหลังจากเงียบไปสักพัก ดูจากอายุเอเธลแล้วอายุน่าจะประมาณแค่สิบสี่-สิบห้า อยู่คฤหาสน์หลังใหญ่แบบนี้โดยไม่มีผู้ปกครองออกจะแปลกๆ “คนอื่นในครอบครัวเธอล่ะ?”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เสียชีวิตไปหมดแล้วค่ะ” เอเธลตอบหน้าตาย[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“พูดจาไม่รู้สึกรู้สาเลยนะ คนในครอบครัวตายไปไม่เศร้าบ้างรึไง?”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ความเศร้า... ฉันไม่รู้จัก... ไม่เข้าใจ......” คนมักจะชอบเปรียบเปรยถึงความสุขกับความทุกข์ แต่ว่าเธอไม่สามารถจะทำความเข้าใจกับมันได้ ในเมื่อเธอไม่เคยรู้จักมันด้วยตัวเองเลยสักครั้ง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เธอนี่ดีจังเลยนะ” น่าอิจฉา แม้จะไม่รับรู้ถึงความสุข แต่ก็ไม่ต้องจมกับความทุกข์[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] บทสนทนาคงจะดำเนินไปเรื่อยๆ อย่างไร้กฎเกณฑ์ ถ้าไม่มีการปรากฏตัวของชายผู้หนึ่ง[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“[b][i]ลอร์ดทิกี้ มิคส์!!!![/i][/b]” คันดะคิดว่าถึงฉายเดี่ยวก็น่าจะสู้ได้ แต่คู่ต่อสู้ระดับโนอา แล้วฝ่ายเขายังมีหน่วยค้นหาที่เป็นเด็กสาวธรรมดา เสียเปรียบเห็นๆ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เสียมารยาทจริงๆ เจอหน้าก็หันดาบเข้าใส่เลยเหรอเนี่ย?” ทิกี้ดันบุหรี่ขึ้นมาจากซองแล้วคาบไว้ แต่พอจะจุดไฟก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเอาไฟแช็คมา[/size]
[size=10pt] คันดะเบลอไปชั่วครู่เมื่อเด็กสาวเจ้าของบ้านต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญซะอย่างดีโดยการเอาไม้ขีดจุดไฟบุหรี่ให้ [/size][size=10pt]“ไปบริการมันทำไม นั่นน่ะศัตรูของพวกเรานะ”[/size]
[size=10pt] “มีแขกมาบ้านก็ต้องต้อนรับไม่ใช่หรือคะ?”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ตรรกะเธอมันเพี้ยนไปแล้วสินะ” คันดะกุมขมับ แต่ก็แอบหัวเราะนิดๆ ...อยู่กับแม่นี่ ลืมเครียดเรื่องของราวี่ไปได้เยอะเลย[/size]
[size=10pt] “ขอบใจ ...จุดไฟด้วยไม้ขีดไฟนี่รสชาติดีกว่าไฟแช็คจริงๆ แฮะ” ทิกี้นั่งลงบนโซฟารับแขกอย่างสบายอกสบายใจ “ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้นา วันนี้ฉันไม่ได้มาหาเรื่องกับพวกเอ็กโซซิสท์นะ”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ถ้าเป้าหมายของแกคืออินโนเซ้นส์ ฉันก็ต้องจัดการแกอยู่ดี” เอ็กโซซิสท์กับโนอาอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“นี่” ทิกี้โยนแผ่นพลาสติกบางให้เด็กหนุ่มเอ็กโซซิสท์[/size]
[size=10pt] คันดะรับไว้ แล้วยกขึ้นมาดูระดับสายตา [/size][size=10pt]“ไพ่ A โพธิ์ดำ?”[/size]
[size=10pt] “กระต่ายน้อยทำหล่นไว้ตอนที่สู้กันคราวก่อน” คนฟังคิดว่าลอร์ดทิกี้ มิคส์มีธุระกับราวี่ แต่ก็อึ้งไปอีกรอบ “ฝากคืนให้เจ้าหนูเซียนโกงทีนะ ได้ข่าวว่ามาทำงานแถวๆ นี้แต่ฉันหาตัวไม่เจอ” จำได้ว่าไพ่ใบนี้เป็นไพ่จากสำหรับที่ให้อเลน วอคเกอร์ไป อยากให้รับคืนไป[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฉันเป็นเบ๊แกเรอะ?!!”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อย่าใจจืดนักน่า ไงๆ เดี๋ยวพวกนายก็ต้องเจอหน้ากันตอนอยู่ที่ศาสนจักรแห่งความมืดอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ เอาเป็นว่าฉันจะสั่งอาคุมะให้เลิกเข้าป้วนเปี้ยนแถบนี้เป็นการตอบแทนเป็นไง”[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] ค่าตอบแทนน่าสน[/size]
[size=10pt] แต่เขาอยากเฉาะหัวเจ้าโนอานี่ แล้วกำจัดอาคุมะให้สิ้นซาก[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ถ้าจะสู้กันตอนนี้จริงๆ ล่ะก็ แม่สาวน้อยคนนั้นโดนลูกหลงแน่… แถมข้าวของในบ้านท่าทางจะแพงซะด้วย ฉันไม่อยากให้เสียหายน่ะ” โรคกระยาจกซินโดรมเป็นมาตั้งนานนม แก้ยาก ...ผีเสื้อกินคนจำนวนมากบินออกจากร่างของชายร่างสูง เป็นการเตือนว่าถ้าไม่รับคำขอ สวัสดิภาพของเด็กสาวหน่วยคนหาที่อยู่ด้วยกันจะไม่ปลอดภัย[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ชิ แค่เอาไปให้ก็พอใช่มั้ยล่ะ?!” คันดะรับงานอย่างไม่เต็มใจ ทีสท์มีจำนวนมากเกินไป เขาป้องกันตัวเองได้ แต่จะป้องกันเผื่อเอเธลคงกันได้ไม่หมด[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ขอบคุณ” ทิกี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ แล้วก็หายวับไปท่ามกลางวังวนของผีเสื้อทมิฬ[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] ขณะนั้นรินารี่กับราวี่ยังเดินดูของที่ระลึกอยู่ที่ตลาดนัด ...ว่าที่บุ๊คแมนคิดว่าตอนนี้คนรักเก่าที่ตอนนี้เป็นเพื่อนไปแล้วคงจะอารมณ์เย็นขึ้นบ้างแล้วกระมัง น่าจะได้ฤกษ์พารินารี่กลับซะที สายตาก็ดันไปหยุดที่คนคนหนึ่งซะก่อน[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อเลน เฮ้ [b]อเลน[/b][b]!!!!!![/b]” ราวี่ตะโกนเรียกฝ่าฝูงชน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ราวี่ ...รินารี่... มาทำงานที่นี่หรือครับ?” เด็กหนุ่มชุดเสื้อคลุมมีฮู้ดถามเพื่อนทั้งสอง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นนายกลับไปที่ศาสนจักรเลย” ราวี่ทักด้วยเรื่องคาใจ ว่าเจ้าเพื่อนซี้ไปร่อนแถวไหนมา ถึงไม่ยอมกลับศาสนจักรแห่งความมืดซะที[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ราวี่” อเลนพูดเสียงเย็น “ผมน่ะ... เป็นเสนาธิการแล้วนะครับ”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เอ่อ แล้วไงอ่ะ?” ราวี่เริ่มแหม่งๆ กับประโยคเริ่มของเด็กหนุ่มผมขาว[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ออกไปเถลไถลน่ะเป็นเรื่องธรรมชาติของเสนาธิการไงครับ”[/size]
[size=10pt] ราวี่อ้าปากค้างกับเหตุผลข้างๆ คูๆ ของถั่วงอกน้อย [/size][size=10pt]“เอ่อ... จะติดนิสัยอาจารย์นายมาบ้างก็ไม่เป็นไร แต่อย่าไปลงกับลูกศิษย์เชียวนา” นึกภาพตามที่อเลนเคยพรรณนาถึงการทารุณกรรมของท่านอาจารย์แล้วแบบว่า ...เขาเป็นคนนอกยังสยองแทนเลย[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เฮ้ อเลน...” เอ็กโซซิสท์หน้าใหม่ เพิ่งเป็นสดๆ ร้อนๆ เรียกหาอาจารย์ของตัวเองพลางไถรองเท้าสเก็ตซ์เข้ามาหากลุ่มรุ่นพี่[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เรียกอาจารย์สิ” อเลนเขกหัวเบาๆ เป็นการเตือน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แหะๆ แบบว่ายังไม่ชินน่ะ” ฌอนหัวเราะแก้เก้อ[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] หืมม์ ศิษย์อาจารย์คู่นี้ดูน่ารักเหมือนกันนะ ผิดกับคู่ครอส มาเรี่ยนกับอเลน วอคเกอร์เลย[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แล้วเรื่องนั้นเป็นไงบ้างล่ะ?”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“โกยมาได้อื้อซ่าเลยครับ แทคติกลูกอีช่างโกงของท่านอาจารย์ไร้เทียมทานจริงๆ” ฌอนทำตาเป็นประกายแล้วยื่นเงินต้นทุนกับส่วนแบ่งกำไรให้ปรมาจารย์สาขาวิชามาร[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] รินารี่กับราวี่ขนลุกกับรอยยิ้มแสยะอันชั่วร้ายของคู่ศิษย์อาจารย์[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] การจับคู่สองคนนี้เข้าด้วยกัน ...เป็นการกำเนิดคู่หูจอมมารสินะ[/size][size=10pt]!!![/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] “กลับมาแล้วยู ฉันซื้อโซบะมาฝากนายด้วยนะ” ราวี่ส่งของฝากให้ แถบนี้หายากเป็นบ้า แต่ก็หาเจอจนได้[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“คันดะ... สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะครับ ไม่สบายรึเปล่า?” อเลนถาม แทนคำตอบถั่วงอกน้อยได้ไพ่ใบหนึ่งส่งมาให้แทน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เจ้าทิกี้มันฝากให้นาย” คันดะทำธุระที่ถูกฝากเสร็จแล้วก็ไม่พูดจากับใครอีก[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] อเลนรับไพ่ต้นแบบไว้ แล้วนำไปรวมกับสำรับที่ติดตัวโดยไม่เอาไพ่ A โพธิ์ดำอีกใบหนึ่งที่ได้มาจากศาสนจักรแห่งความมืดสาขาเอเชียออก[/size]
8-15-2007 22:19
yuchan
[quote]ผู้โชคร้ายทั้งหมดห้าท่าน ...จากเด็กในแก๊งของเจ้าเอสจ้า~ (หมายเหตุ : เพศชาย 100% ล้วนๆ ...เหอๆ ...โรงงานนรกทำลายสุขภาพจิตพนักงาน)[/quote]
กร๊ากกกกกกกกกก!!! ชายล้วน 100 % เหรอฮะ =[]=!!!!!
(me = อดีตฝังใจมากมาย - -* ให้เพื่อนอ่านวายจนทำให้มันกลายเป็นเกย์ = ="")
ท่าทางโรงงานนี่คงนรกจัดน่าดู แต่จะว่าไปก็น่าสนุกแฮะ
ร่วมด้วยคนสิฮะ? (ท่านดรีมถีบกลิ้ง - -*)
*******
อ๊าง~~ >w<!!!!!!!
แอบมีกี้มาเจอยูด้วย~ (ถึงไม่วายก็เหอะ...แต่มันจิ้นไปไกลแหล่ว - -*)
ยูน่ารักอิอ๊างมากมาย >w<!!
รอตอนต่อไป 5 5 +
8-15-2007 23:03
joey
[quote][size=2]รินารี่กับราวี่ขนลุกกับรอยยิ้มแสยะอันชั่วร้ายของคู่ศิษย์อาจารย์[size=10pt][/size]
[size=10pt] การจับคู่สองคนนี้เข้าด้วยกัน ...เป็นการกำเนิดคู่หูจอมมารสินะ[/size][size=10pt]!!![/size][/size][/quote]
ตรูลืมคิดคู่นี้ไปได้ยังง้ายยยยย โฮกกกก สมกันปาน ถั่วงอกกับผักชี(?) โฮ้ยยยย ต่อมจิ้นทำงานแล้วเค่อะ :loveliness: :loveliness:
แถมมีกี้โผล่มาด้วย หุหุ (จิ้นๆๆ)
8-16-2007 01:05
Seran
อ่ะ....อเลน....(น่ากลัวกว่าครอสอีกแฮะ-แต่ดีตรงที่ ไม่สร้างหนี้แล้วชิ่งให้ลูกศิษย์ใช้ให้ ;P )
8-17-2007 07:30
DreamChaser
มีพล็อตที่เรานึกไม่ถึงด้วยอ่ะ แรงงานทาสนี่ทำงานคุ้มจริงๆ หึๆ
[b][u][size=10pt]รัตติกาลที่ ๓[/size][/u][/b][b][u][size=10pt][/size][/u][/b]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] พวกราวี่กลับมาเร็วขนาดนี้ แปลว่าตอนที่เจอกับอเลนก็ไม่ได้อยู่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ ทำไมเจ้าทิกี้ถึงบอกว่าหาไม่เจอนะ ทั้งที่ถ้าตั้งใจหาจริงๆ น่าจะเจอได้ง่ายๆ เลยไม่ใช่หรือนั่น[/size][size=10pt]! แค่ไพ่ใบเดียวคืนให้อเลนตรงๆ เลยก็ได้ ไม่เห็นต้องฝากเขา มีเหตุผลอะไรกันนะ หรือว่าจะเป็นกับดัก ...ไม่น่า ถ้าไพ่นั่นเป็นกับดักจริงๆ อย่างเจ้าถั่วงอกก็น่าจะดูออก คงไม่ได้เป็นเสนาธิการแต่ชื่อหรอกนะ![/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“คันดะ... คิดมากระวังหัวหงอกเหมือนอาจารย์ผมนะ” ฌอนวอนหาเรื่องตาย รังสีอำมหิตจากเจ้าตัวทั้งสองคนแผ่รัศมีออกมามากจนน่ากลัว แต่ก็ยับยั้งชั่งใจไว้ได้ ... (คันดะ - เจ้านี่มันยังเด็ก ...ยังเป็นเด็กอยู่ กรอดดดดด------) (อเลน – ใจเย็นๆ ไว้อเลน เราเป็นผู้ใหญ่กว่า ต้องเข้าใจสถานการณ์ ฌอนคงสังเกตเห็นคันดะซึมๆ เลยอยากให้ร่าเริงขึ้น ถูกพาดพิงแค่นี้อย่าปรอทเดือดนะ)[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] “เจ้าหนูฌอนนี่วางระเบิดเก่งแฮะ” ประโยคเดียวไฟลุก x2 เลย ราวี่ทึ่งในความสามารถพิสดาร[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แต่ว่าบรรยากาศก็ร่าเริงขึ้นนะ” รินารี่ค่อยสบายใจขึ้น โชคดีที่เจออเลนกับฌอน[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] รอยยิ้ม... เพราะมีความสุขเหรอ?[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] แล้วต้องทำยังไงถึงจะได้รู้สึกถึงสิ่งนั้นล่ะ... พวกพ้องเหรอ?[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เธอคงไม่ได้ติดเชื้อเถลไถลมาจากเสนาธิการครอสจริงๆ ใช่มั้ยอเลน” รินารี่ทำใจยอมรับยาก เพราะรู้จักอเลนดี เสนาธิการอายุน้อยคนนี้ไม่ใช่พวกพวงมาลัยเซไปเซมาแบบนั้น “จริงๆ แล้วมาทำอะไรที่นี่เหรอ?”[/size]
[size=10pt] “เรื่องนั้นน่ะเหรอครับ” อเลนยืนสงบอยู่พักหนึ่ง แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็ทำให้ทุกคนตกตะลึงกันถ้วนหน้า ช่วงปลายของคราวน์คลาวน์ที่กลายร่างเป็นดาบขนาดยักษ์ยื่นไปจ่อลำคอของเด็กสาวหน่วยค้นหา “ผมกำลังเดินสายล่าอาคุมะอยู่น่ะครับ”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เดี๋ยวสิ อเลน! เด็กคนนี้เป็นหน่วยค้นหานะ ถ้าเป็นอาคุมะแล้วจะผ่านการทดสอบมาได้ยังไง” ราวี่ยังไม่เชื่อในสิ่งที่เพื่อนสนิทพูด เพราะเขาโทรไปขอคำยืนยันจากโคมุอิแล้ว[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] “ดวงตาของผมน่ะมองเห็นชัดเจนเลยล่ะครับ” อเลนลดดาบลง เพราะไม่มีกลิ่นอายความเป็นศัตรูจากเด็กสาว ...คงพอมีเวลาอธิบายให้พวกเพื่อนๆ เข้าใจ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“คืองี้นะ จากการค้นคว้าด้านอาคุมะศาสตร์ของของอาจารย์ ตอนนี้พบว่ารูปแบบของอาคุมะบางส่วนมีการเปลี่ยนแปลงน่ะสิครับ ...อ้าว อาจารย์ ไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ?” ฌอนถามท่านอาจารย์ที่ไปนั่งจ๋อยตรงมุมมุมห้องโถง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เฟลอ่ะ... โดนเด็กขโมยซีน...” อเลนบ่นเนือยๆ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ตั้งแต่เป็นเสนาธิการนี่ รู้สึกว่านายเปลี่ยนไปนะอเลน” ราวี่สงสัยว่าเจอเพื่อนคนนี้เจออะไรมาบ้างเนี่ย[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่ได้เป็นมาตั้งแต่เป็นเสนาธิการหรอกครับ ก่อนหน้านี้ก็ยังดีๆ อยู่เลย ช่วงนี้อาจารย์เค้าเฟลบ่อยเพราะอ-[i]อื๊อ[/i]~~” ฌอนไม่ได้พูดจนจบเพราะโดนปิดปาก” จิตสังหารของท่านอาจารย์เป็นสัญญาณว่าเอาจริง ฌอนจึงเงียบ ดูท่าเรื่องนี้จะเอามาล้อเล่นไม่ได้[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แล้วท่านวอคเกอร์กับท่านฌอนจะพักที่นี่รึเปล่าคะ ฉันจะได้เตรียมห้องไว้ให้”[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [i]วิ้ว[/i][/size][i][size=10pt]~~~~[/size][/i][size=10pt] นอกจากตัวคนพูดและคู่หูจอมมาร เอ๊ย คู่ศิษย์อาจารย์ มีแบ็คกราวนด์เป็นฤดูใบไม้ร่วงกะทันหัน ...เป็นเจ้าบ้านที่ดีเกินไปหน่อยรึเปล่า เมื่อกี้เกือบโดนคนที่เชิญพักเล่นงานไปหยกๆ นะ[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อเลน เอเธลเป็นอาคุมะจริงๆ น่ะเหรอ? ฉันไม่เห็นรู้สึกอย่างนั้นเลยนะ” ราวี่กระซิบ แต่ตั้งแต่อเลนพูดเขาก็เริ่มรู้สึกแปลกใจตัวเองเหมือนกัน ปกติเขาจะระแวงคนที่เข้าใกล้ไว้ก่อนนี่นา แต่กับเอเธลเขาดันเชื่อใจแต่แรกทั้งที่เพิ่งรู้จักกันด้วยซ้ำ ...ถึงจะเป็นหน่วยค้นหาก็ไม่ได้เป็นหลักประกันว่าจะเป็นอาคุมะไม่ได้ซะหน่อย[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อยากให้ผมพิสูจน์ให้ดูมั้ยล่ะครับ?” อเลนยิ้มหวานแบบชวนหนาววาบๆ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่อ่ะ” กลัวๆ ไงไม่รู้ ราวี่รีบสั่นหัวปฏิเสธ เห็นรอยยิ้มเทวาซาตานของถั่วงอกแล้วพอจะเดาออกว่าถ้าตอบว่าใช่จะเจอเรื่องชวนสยองสุดๆ[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฝากเรื่องห้องด้วยนะครับ คุณเอเธล” อเลนเปลี่ยนลุคเป็นเด็กมารยาทดี[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อะไรของนายกันเนี่ยอเลน ไหนบอกว่าเอเธลเป็นอาคุมะไง จะไม่ทำอะไรเลยเรอะ!!!” ราวี่ไม่อยากเชื่อ แต่ภาพสะท้อนจากดวงตาของอเลนไม่เคยพลาดเรื่องอาคุมะ ถึงจะน่าเศร้าแต่ถ้าเธอเป็นศัตรูจริง ยังไงก็ต้องทำอะไรสักอย่าง ...กำจัดหรือไม่ก็ดัดแปลง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แล้วราวี่อยากให้ทำอะไรล่ะครับ?” อเลนยังคงยิ้มด้วยใบหน้าใสปิ๊งๆ ทำให้เพื่อนคนอื่นไม่กล้าออกความเห็นต่อ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ป... เปล่าจ้ะ...” หวิวๆ อ่ะ ทำไมนับวันงอกน้อยจะน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ ...ดีกรีความสยองเลยเสนาธิการครอสไปแล้วมั่งเนี่ย[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฉันขอตัวไปเตรียมห้องก่อนนะคะ” เอเธลไปทำหน้าที่เจ้าของบ้าน ให้พวกเอ็กโซซิสท์สนทนาพาทีกันไปก่อน[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] เข้าช่วงกลางคืนแล้วก็ยังไม่ได้ข่าวสารของอินโนเซ้นส์เลย ทุกคนจึงกลับมาที่บ้านพักแล้วแยกย้ายกันไปที่ห้องของตัวเอง ...คันดะเลิกล้มตัวนอนแล้วก็ยังคิดไม่ตกเกี่ยวกับทิกี้ มิคส์... เขาไม่ใช่คนที่จะใส่ใจกับเรื่องของคนอื่นนัก แต่ตอนนี้คิดเรื่องคนอื่นแล้วสบายใจกว่าคิดเรื่องตัวเอง[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ดันเสียรู้เจ้าหมอนั่นซะได้” ถ้ารู้ก่อนว่าเอเธลเป็นอาคุมะ เขาคงสู้กับเจ้าทิกี้ไปแล้ว[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] คันดะมองไปที่แจกันเล็กประดับห้องที่วางไว้บนโต๊ะเล็กคู่กับโต๊ะวางโคมไฟ ...ดอกทิวลิป... เขาคิดว่าเอเธลคงจะไม่ได้ไร้ความรู้สึกจริงๆ หรอก เพราะว่าเวลาเวลาที่ดูแลดอกไม้พวกนี้เธอเอาใจใส่มันมากเลยนี่... คันดะดึงดอกทิวลิปสีส้มออกจากแจกัน ...เลิกฟุ้งซ่านเรื่องของราวี่ไม่ได้จริงๆ แฮะเรา[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] เขาทำใจไว้ตั้งแต่เริ่มคบราวี่แล้ว เพราะยังไงซะราวี่ก็เป็นผู้ชายเหมือนเขา จะคบกันได้นานสักเท่าไหร่เชียว ...สักวันต่างคนก็ต้องแยกกันไปอยู่แล้ว ...แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับทำใจไม่ได้ซะนี่[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ผู้หญิงนี่ขี้โกงชะมัด แค่น่ารักหน่อยทุกคนก็ดีด้วยแล้ว” บ่นด้วยความน้อยใจไปงั้นๆ เพราะรู้ตัวเองดี ว่าถึงเขาจะเกิดมาเป็นผู้หญิงกับเขาบ้าง นิสัยขวางๆ อย่างนี้ ใครหน้าไหนจะอยากคบด้วย[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แต่ฉันว่าเธอก็น่ารักนะ” เสียงนี้จำได้แม่นว่าเสียงใคร คันดะจับมุเก็นไว้มั่นเตรียมสู้เต็มที่[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เสนอหน้ามาทำอะไรที่นี่อีก” คันดะไม่ต้องการคำตอบ แค่พูดเพราะหมั่นไส้เจ้าโนอาผลุบๆ โผล่ๆ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แค่แวะมาทักทายเท่านั้นแหละน่า ช่วงนี้ฉันว่างๆ ไม่มีอะไรทำน่ะ” ทิกี้ถือวิสาสะนั่งลงบนเตียงแล้วจุดบุหรี่สูบ “เอาสักมวนมั้ย?” ยื่นบุหรี่ตัวหนึ่งให้เด็กหนุ่มเอ็กโซซิสท์[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เชิญแกเผาปอดตัวเองไปคนเดียวเถอะ” คันดะไม่คลายความระมัดระวังตัว “แกมีจุดประสงค์อะไรกันถึงได้มาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ฉัน”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ถ้าฉันจะบอกว่าถูกใจเธอล่ะ” ทิกี้สังเกตหัวเราะกับสีหน้าเจื่อนๆ ของคนที่เขาหยอกเล่น[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] “แมวดำหลงรักกระต่ายน้อยอยู่สินะ” ทิกี้ยังไม่เลิกยียวน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่เกี่ยวอะไรกับแก!!!” คันดะชักเหลืออดกับการหยอกล้อที่ไม่มีความน่าขัน มีแต่ความน่าฆ่า!!![/size]
[size=10pt] “โชคร้ายนะ ที่กระต่ายน้อยเลือกผู้หญิงคนนั้น”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“[b]หุบปาก!!!![/b]” เขาควรจะจัดการศัตรูให้จบๆ ไป แต่มือที่ถือศาสตราวุธไว้เริ่มสั่นจนคุมไม่อยู่[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“คิดจะเป็นเอ็กโซซิสท์ไปจนถึงเมื่อไหร่หืมม์ ...ยู ...กลับไปกับฉันดีกว่าน่า ลูลูเบลก็คอยเธออยู่นะ ในเมื่อกระต่ายน้อยเลือกคนอื่นไปแล้ว เธอยังมีเหตุผลอะไรที่จะกลับไปศาสนจักรแห่งความมืดอีก”[/size]
[size=10pt] “[b]ฉันบอกให้หุบปาก!!![/b]”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ครั้งนี้ฉันจะกลับไปก่อน เก็บเอาสิ่งที่ฉันพูดไปคิดให้ดีล่ะ”[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“[i]อึ่ก[/i]...!!” เมื่อโนอาจอมก่อกวนกลับไปแล้วคันดะก็รู้สึกเจ็บบริเวณหน้าผาก เมื่อส่องกระจกสามส่วนที่ประดับห้องแล้วดวงตารัตติกาลก็จดจ้องอยู่กับเลือดที่ไหลจากหน้าผากของตน และสัญลักษณ์ที่ปรากฏ ความจริงที่น่าชิงชัง... สัญลักษณ์ของโนอา “ยัยบ้าลูลูเบล!!!”[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] เอ็กโซซิสท์ที่มีเลือดของโนอาไหลเวียนอยู่ในร่าง... น่าสมเพชตัวเองเป็นบ้า...[/size]
[size=10pt] นอกจากร่างกายแล้ว ยังลังเลไปกับการชักชวนของโนอาอีก...[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] เขาไม่ได้หนักแน่นพอที่จะยึดมั่นในภาระหน้าที่ของตนเองได้ทั้งที่ถูกคนที่รักทอดทิ้ง[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [i]ก๊อก ก๊อก ก๊อก[/i]------------[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ยู ฉันเข้าไปนะ” ราวี่เปิดประตูที่ไม่ล็อคเข้ามา[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“มีธุระอะไรดึกๆ ดื่นๆ ป่านนี้” คันดะถามโดยไม่หันหน้าไปทางผู้มาเยือน เขาให้ใครเห็นสารรูปแบบนี้ไม่ได้ โดยเฉพาะคนที่เป็นเอ็กโซซิสท์ด้วยกัน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจน่ะ” ราวี่นึกถึงคำทักของอเลน ที่ว่ายูดูสีหน้าไม่ค่อยสบาย เขาเป็นห่วงว่ายูจะไม่สบายจริงๆ รึเปล่า[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เรื่องอะไร?” คันดะพูดแบบหันหลังให้[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“นายไม่สบายจริงๆ อย่างที่อเลนพูดรึเปล่า ฉันเป็นห่วงน่ะ” ยูมักจะฝืนตัวเองว่าไม่เป็นไร จนคนอื่นไม่ทันสังเกต กว่าจะรู้ว่าไม่สบายหนักจริงๆ ก็ตอนที่ร่างกายไม่ไหวจนล้มไปแล้ว[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เอาเวลาของนายไปห่วงรินารี่เถอะ ฉันดูแลตัวเองได้”[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] ราวี่เดินเข้าไปร่างบาง แล้วอ้อมมือไปแตะหน้าผากของคนที่ยังหันหลังให้เขาอยู่เผื่อวัดไข้ ...ร้อน... แต่ว่าไม่ใช่อุณภูมิจากร่างกายของคันดะ ยู ...ราวี่รู้สึกลื่นๆ มือ ...เมื่อดึงมือกลับมาดูก็พบว่ามือของตัวเองมีส่วนที่เปื้อนเลือด[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อย่ามายุ่งกับฉัน!!!” คันดะไม่คลายมือที่ยกปิดสัญลักษณ์ที่หน้าผากของตน แล้ววิ่งหนีออกไปข้างนอก[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เดี๋ยวก่อนสิ ยู!!!!” ราวี่กระวนกระวายไล่ตามไป ถ้ามีเลือด ก็แปลว่าต้องบาดเจ็บ ...ยูไปทำอะไรที่ไหนมา[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] หนี ...ต้องหนี... มีที่ให้ซ่อนได้บ้างนะ......[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [i]เมี้ยววววววววว[/i]--------------------[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] เสียงร้องของแมวสะดุดเข้าหู คันดะจึงไล่ตามเสียงนั้นไปเพราะเป็นเสียงที่เขารู้จักดี ...ราวี่คลาดสายตากับคนที่ตามหา แต่ก็ไม่ละความพยายาม ...แต่ก็หาตัวไม่เจอ[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ดูโทรมขึ้นเยอะเลยนะยู” แมวน้อยขนสีดำปลอดทักทายด้วยวาจาไม่น่าฟังนัก[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“หาคำทักทายที่มันดีกว่านี้ไม่ได้รึไงลูลูเบล” แมวดำอีกตัวเขี่ยต้นคอของแมวสาวด้วยอุ้งเท้าอย่างแรง กะเอาให้ตกจากกำแพงสูงที่ขึ้นมาซ่อนตัว แต่นอกจากจะไม่ได้ผลแล้วยังโดนเล่นงานกลับจนเป็นฝ่ายเกือบร่วงเองด้วย[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เป็นอะไรไปอีกล่ะยู” หยุดกัดกันเล่นตามประสาแมวแล้วคันดะก็ซึมหนักกว่าเดิม[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อยากกลับบ้าน...” บ้านที่ไม่ใช่ทั้งศาสนจักรแห่งความมืด ไม่ใช่ทั้งรังของโนอา แต่เป็นที่ๆ เขามา ...บ้านที่เขาเคยอยู่ ถึงไม่น่าจะเรียกว่าเป็นบ้าน แต่ก็เป็นที่ที่เขารู้สึกอบอุ่นมากที่สุด ...ท้องทุ่งที่มีข้าวรวงสีทอง และลานดินไว้ให้เป็นที่วิ่งเล่น ...ถึงจะมีเพียงแค่โพรงไม้และสังกะสีไม่กี่แผ่นที่เอาไม้ค้ำไว้เป็นที่หลบยามฝนกระหน่ำ แต่ก็ไม่เคยต้องเหน็บหนาว[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เจอมาหลายเรื่องเลยสินะ” ลูลูเบลเลียทำความสะอาดขนให้เจ้าเหมียวโฮมซิคเป็นการปลอบใจประสาแมวเหมียว เธอเองก็คิดถึงเรื่องในวัยเยาว์เหมือนกัน ...ในกลุ่มลูกแมวจรจัดที่เติบโตมาด้วยกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวไหนมีสายเลือดเดียวกับตัวไหนบ้าง แต่เธอกับยูเป็นแมวดำเพียงสองตัวในกลุ่มจีงสนิทกันเหมือนพี่น้อง ...หรือจริงๆ แล้วอาจจะเป็นพี่น้องกันจริงๆ ก็ได้ แต่ไม่มีหลักฐานพิสูจน์[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] อยากกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] ก่อนที่จะรู้จักกับเค้านท์พันปี โนอา อาคุมะ อินโนเซ้นส์ เอ็กโซซิสท์ ศาสนจักรแห่งความมืด[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] ไม่ต้องเกลือกกลั้วกับมนุษย์ ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับสงคราม ...เป็นแค่แมวจรจัดที่อยู่ไปวันๆ[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ยู หายไปไหนมาน่ะ ฉันตามหานายทั้งคืนเลยนะ เป็นห่วงแทบแย่” ตามหาจนเช้าก็ไม่เจอตัว เพิ่งจะกลับมาที่บ้านพักเพื่อขอให้คนอื่นช่วยตามหาด้วยก็กลับมาพอดี[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไม่เห็นต้องห่วงไม่เข้าเรื่อง” คันดะพูดไม่ตรงกับใจ เขาดีใจที่ราวี่เป็นห่วง แต่ก็รู้สึกเจ็บมากขึ้น ถ้าไม่ได้รัก ก็ไม่เห็นจะต้องให้ความสำคัญกับเขาแบบนั้นเลย ...ห่วงเพราะเป็นเพื่อน มันทำให้เขาเวทนาตัวเองมากขึ้นทุกที[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]‘ราวี่ ไปกันได้แล้ว เสียเวลามามากแล้วนะ’ บุ๊คแมนเรียกว่าที่ผู้สืบทอด[/size]
[size=10pt] ‘คอยแป๊บนึงน่าปู่ ขอฉันทำแผลให้เจ้าหนูนี่ให้เสร็จก่อน’ ราวี่ทำแผลให้เจ้าแมวดำที่เพิ่งถูกพวกเด็กเกเรรังแกมา ‘ระวังอย่าให้โดนรังแกอีกล่ะเจ้าเหมียว’[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] แต่เดิมก็เหมือนอยู่กันคนละโลกอยู่แล้ว จะมาโศกเศร้ากับความรักอะไรหนักหนา ลืมๆ ไปซะก็จบเรื่อง คันดะต่อว่าตัวเอง ...ราวี่ก็แค่มนุษย์คนแรกที่ทำดีกับเขาหลังจากที่ถูกมนุษย์มากหน้าหลายตารุมทำร้ายเพราะความเชื่อว่าแมวดำคือตัวอับโชคเท่านั้นเอง... ทำไมจะต้องไปยึดติดอะไรมากมายขนาดนั้นด้วย[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] อินโนเซ้นส์ช่วยให้เขาเป็นมนุษย์ได้ แล้วจะช่วยให้เขาเป็นผู้หญิงได้รึเปล่านะ ...ถ้าเขาเป็นผู้หญิงราวี่จะหันมามองรึเปล่า? ...คันดะหยุดความคิดของตัวเอง... ไหนว่าจะลืมราวี่ให้ได้ไงล่ะ?[/size][size=10pt]!![/size]
8-17-2007 23:34
joey
น้องยูเป็นแมว!!!!! กริ๊ดดดด น่ารักอ่า อย่าเป็นหญิงเลยนะลูก ^ ^
8-18-2007 00:24
Seran
คันดะเป็นแมว (ท่าทางจะน่ารักน่าดู)
8-18-2007 16:45
orihime
ขออภัยค่าพี่ดรีมที่มาเม้นช้า
เพิ่งมาเห็นว่าท่านพี่นำเรื่องนี้มาลงแล้ว
เลยตามมาอ่านรวดเดียว
โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
สงสารน้องดะ
อีบี้ใจร้าย น่าเจอตบซ้ายตบขวา
มาต่อเร็วๆ นะค่าท่านพี่:z-loveyou
8-19-2007 00:37
DreamChaser
[b][u][size=10pt]รัตติกาลที่ ๔[/size][/u][/b][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“นายไม่เป็นไรแน่นะยู” ราวี่เห็นว่าคันดะไม่ได้บาดเจ็บก็โล่งใจ แต่นึกถึงเมื่อคืนแล้ว มันเป็นเลือดแน่ๆ ทั้งสี ทั้งกลิ่นมันฟ้อง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แล้วนายจะยุ่งเรื่องของฉันทำไมนักหนาห๊ะไอ้หัวส้ม!” คันดะเชิดหน้าเดินหนีไปทางห้องของตัวเอง[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] ราวี่อดห่วงไม่ได้จึงตามไป แต่พบแค่แมวดำหนึ่งตัว[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“[i]เมี้ยว[/i]~~” เจ้าเหมียวไซร้ขากางเกงของว่าที่บุ๊คแมน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แมวตัวนี้... เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ?” ราวี่ยกเจ้าเหมียวขึ้นมาอุ้ม แล้วตามหาคันดะต่อ แต่ค้นจนทั่วไม่เห็นแม้แต่เงา[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“มี้---------“ เจ้าแมวขนดำสวยไซร้หน้ากับอกของร่างสูง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“หืมม์ หิวเหรอ? เดี๋ยวฉันไปถามเอเธลให้นะว่ามีอาหารให้เจ้ารึเปล่า” ราวี่ขอรบกวนเจ้าบ้านอีกเรื่อง[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] ไม่ได้หิวสักนิด แค่อยากอ้อนเท่านั้นเอง ...พวกมนุษย์มองแมวว่าเป็นสัตว์ขี้อ้อน เพราะฉะนั้นถ้าเขาอยู่ในร่างนี้จะอ้อนราวี่สักเท่าไหร่ก็ไม่ต้องกลัวใครมองด้วยสายตาแปลกๆ คันดะดื่มนมอุ่นที่เอเธลใส่ชามมาให้แล้วก็ไปพันแข้งพันขาขอให้ราวี่อุ้มต่อ ฝ่ายแฟนสาวเห็นเจ้าเหมียวน่ารักช่างอ้อนก็อยากลองอุ้มดูบ้าง[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“[b][i]แง้ว----------!!!![/i][/b]” จังหวะรินารี่อุ้มเข้าหาตัว คันดะก็ยกอุ้งเท้าหน้าข่วนแคว่กจนเด็กสาวเอ็กโซซิสท์ได้รอยแผลที่หน้าสี่รอย ทำไปเพราะพิษรักแรงหึง แต่ทำไปแล้วก็ละอายแก่ใจตัวเอง เรื่องนี้รินารี่ไม่ได้เป็นคนผิด เขาไม่น่าพาลไม่เข้าเรื่อง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“[i]โอ๊ย![/i]” รินารี่ตกใจจึงปล่อยมือ แต่เจ้าเหมียวก็ทรงตัวลงพื้นได้โดยไม่เจ็บตัวแล้ววิ่งหนีไป[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เจ็บมากรึเปล่ารินารี่” ราวี่รีบเข้าไปดูแผลให้[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่เป็นไรจ้ะ... ปกติฉันไม่ค่อยจะโดนพวกสัตว์เกลียดเอาก็เลยตกใจนิดหน่อยน่ะ” รินารี่ขอตัวไปทำแผลเองเพราะไม่อยากรบกวนราวี่ด้วยแผลเล็กน้อย[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“คันดะครับ”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อะไรไอ้ถั่วงอก”[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] ..............................................................[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] ต่างคน(ตัว)ต่างเงียบ แล้วก็ [/size][size=10pt]“...[i]เมี้ยวววววววววววว[/i][i]~~~~~~~[/i]” สุดจะเนียน ตอบด้วยวิธีพูดแบบเอกลักษณ์ประจำตัวไปแล้ว มาร้องเมี้ยวเอาตอนนี้ก็กลบเกลื่อนไม่ได้ เจ้าเหมียวเหงื่อตกเต็มตัว[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ทำร้ายผู้หญิงไม่ดีนะครับ” อเลนตักเตือน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“มี้~” เจ้าเหมียวเอียงคอ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่เข้าใจความหมาย[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่ต้องมาเนียนกับผมเลยครับ ผมเป็นเสนาธิการนี่ผมทำงานสมตำแหน่งนะครับ ไม่ใช่เด็กเล่นขายของ”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“[i]เมี้ยวว~~[/i]” ถึงไม่เนียนก็พูดจาประสาเหมียวต่อไป แล้วกะหนีไปซ่อนสักพัก แต่โดนเด็กหนุ่มเสนาธิการคว้าหางเอาไว้แล้วยกลอยขึ้นบนอากาศ หัวทิ่มลงอยู่นานจนมึนหัวตาลาย[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้ถั่วงอก!!!” คันดะจนปัญญาเพราะร่างแมวทำอะไรไม่ได้มาก ต้องยอมรับว่าตัวเองคือคันดะ ยูให้เจ้าถั่วงอกมันเลิกจับเขาห้อยหัวซะที[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [i]ตุบ[/i][/size][i][size=10pt]! [/size][/i][size=10pt] คันดะที่ถูกปล่อยหล่นตุ้บลงมาขนพองทั้งตัว ขู่ฟ่อใส่เสนาธิการจอมจุ้น[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“คันดะชอบราวี่หรือครับ” อเลนคาดเดา เพราะไม่มีเหตุผลอื่นที่คันดะจะร้ายใส่รินารี่ขนาดนั้น[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เปล่าซะหน่อย ใครจะไปชอบเจ้านั่นกัน” คันดะปฏิเสธเป็นพัลวัน[/size]
[size=10pt] เด็กหนุ่มร่างเล็กเข้าโหมดระยิบระยับพร้อมมีรอยยิ้มซาตานปรากฏ แล้วก็ดึงหนังตรงคอช้อนเจ้าเหมียวขึ้นมา [/size][size=10pt]“ผมซีเรียสนะครับ โกหกระวังโดนทำซุปแมวนะครับ ช่วงนี้เขตเอเชียหลายประเทศรับซื้อแมวดำราคาดีซะด้วย”[/size]
[size=10pt] คันดะพยักหน้าหงึกๆ ยอมรับแต่โดยดี นับวันถั่วงอกยิ่งสยดสยองขึ้นเรื่อยๆ “ฉันรักราวี่แล้วไงล่ะ หนักส่วนไหนของแกรึไงฟะ?!!”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“โล่งใจต่างหากครับ” กำจัดคู่แข่งไปได้หนึ่งคน ถั่วงอกยิ้มหวานโหมดข้าคือราชินี![/size]
[size=10pt] “ช่วงนี้ทิกี้มาป้วนเปี้ยนรอบๆ ตัวคันดะบ่อยอาจารย์เขาเลยกลัวโดนหักอกน่ะ” รายการแฉแต่เช้า โดยฌอน ศิษย์รัก[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฌอน ไม่พูดไม่มีใครว่านะ”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“แว้กกกก!!! ใครก็ได้ช่วยด้วยจ้า อาจารย์เข้าโหมดนางมารไปแย้ว--------!!!” ฌอนวิ่งหนีไปหาราวี่กับรินารี่เอาเพื่อนของท่านอาจารย์เป็นโล่ แล้วก็รอดตัวไปได้[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] คันดะฉวยโอกาสหลบเข้าห้องแล้วเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ ...เอ็กโซซิสท์ หลงรักโนอาอย่างงั้นเหรอ? ความรักแบบนั้นมีทางจะสมหวังได้หรือไง? ...ไม่สิ อย่างน้อยก็น่าจะเป็นไปได้มากกว่าเรื่องของเขา... ทิกี้ มิคส์เองก็ดูจะชื่นชอบเจ้าถั่วงอกไม่น้อย... ถ้าอีกฝ่ายมีใจ ถึงจะเป็นศัตรู แต่ก็มีความเป็นไปได้อยู่ ...ไม่เหมือนกรณีของเขา[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ทุกคนดูสนิทกันดีนะคะ” เอเธลพูดเบาๆ แต่ก็เข้าหูกลุ่มเอ็กโซซิสท์[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ก็นะ มียูคนเดียวแหละที่ไม่ค่อยจะอยากมายุ่งกับพวกเพื่อนๆ เท่าไหร่” ราวี่อยากให้คันดะสนิทสนมกับเพื่อนคนอื่นให้มากกว่านี้ เขาจะได้หมดห่วงซะที[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อย่างงั้นหรือคะ?” เอเธลไม่คิดอย่างนั้น เพราะเธอเห็นเด็กหนุ่มไร้มนุษยสัมพันธ์คนนั้นแอบชำเลืองมองเวลาเพื่อนๆ พูดคุยกันอย่างสนุกสนานเสมอ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“......” ถ้าช่วยได้ก็อยากจะช่วยให้คันดะสมหวัง แต่คู่นี้ก็เข้าใจกันได้ดี อเลนถอนหายใจ รินารี่ก็เพื่อนเขาเหมือนกัน ราวี่เป็นคนเลือกเธอเองด้วย แล้วจะให้เขาเข้าไปแทรกแซงได้ยังไง[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [i]กึ่ด กึ่ด[/i][/size][i][size=10pt]![/size][/i][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] เสียงกระจกทำให้คันดะไปเปิดหน้าต่างห้องให้เจ้าตัวต้นเสียง แมวสาวกระโดดเข้ามาในห้องทันทีทีหน้าต่างเปิด “เลิกสนใจมนุษย์พรรค์นั้นซะเถอะน่า กลับไปกับฉันเถอะ โนอาคนอื่นๆ กับเค้านท์พันปีก็ยอมรับนะถ้าเธอจะเข้ามาร่วมกับพวกเรา”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฉันไม่อยากทรยศพวกเพื่อนๆ” ปากก็บอกว่าไม่คิดถึงเรื่องพวกพ้อง แต่ถ้าเขาคิดอย่างนั้นจริง เขาคงไปจากศาสนจักรแห่งความมืดนานแล้ว[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฉันต่างหากที่เป็นเพื่อนเธอมานานมากกว่าใครๆ ...ฉันอยู่กับเธอมาตั้งแต่เธอเกิดแล้วนะยู... ฉันมีค่าน้อยกว่าเจ้าพวกนั้นงั้นเหรอ? ฉันมีค่าน้อยกว่าเจ้าว่าที่บุ๊คแมนที่ทรยศเธองั้นเหรอ?” ลูลูเบลเริ่มโกรธขึ้นมาจริงๆ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่ใช่อย่างนั้นนะลูลูเบล”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไว้ฉันจะมาเอาคำตอบอีกครั้ง” ลูลูเบลปีนหน้าต่างกลับออกไปโดยให้คันดะคิดตรองให้ดี ...เธอให้เวลากับยู แต่กับเอ็กโซซิสท์ที่ชื่อราวี่ เธอคงต้องกำจัดในเร็ววัน ...เป็นเอ็กโซซิสท์ก็เป็นศัตรูอยู่แล้ว ค่าที่หักหลังยูยิ่งทำให้เธอปล่อยไว้ไม่ได้[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] การมาเยือนคราวนี้ของลูลูเบลทำให้คันดะรู้อย่างหนึ่ง ...การเคลื่อนไหวของทิกี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับลูลูเบล... ถ้าอย่างนั้นมาวอแวกับเขาทำไมนะ ...ถ้าอยากเจอเจ้าถั่วงอกก็ไปหาเจ้าถั่วงอกตรงๆ เลยไม่ดีกว่ารึไง?[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เอเธล เห็นเจ้าเหมียวบ้างรึเปล่า?” ราวี่คาใจ เขารู้สึกว่าเคยเห็นแมวดำตัวนั้นจริงๆ ที่ไหนสักแห่ง อยากจะเอามาสำรวจดูให้แน่ใจเผื่อจะนึกออก[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่เห็นนี่คะ คงออกจากบ้านไปแล้วมั้งคะ”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่ใช่แมวของเธอหรอกเหรอ?”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่ใช่ค่ะ” เอเธลปฏิเสธ เธอรู้ว่าคันดะ ยูคือเจ้าเหมียวตัวนั้น แต่อเลนสั่งกับเธอไว้ว่าไม่ให้บอกใคร เธอก็ทำตามในฐานะหน่วยค้นหาที่ดี[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] รินารี่แอบน้อยใจอยู่ลึกๆ ที่ราวี่สนใจหาตัวเจ้าแมวดำที่ทำเธอบาดเจ็บอย่างตั้งอกตั้งใจซะเหลือเกิน [/size][size=10pt]“ราวี่ ฉันมีของที่อยากซื้ออยู่น่ะ ออกไปด้วยกันหน่อยนะ”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ได้สิ” ราวี่คิดเรื่องเจ้าเหมียวอยู่อีกสักพัก แล้วก็ลืมไป[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] คันดะนอนแผ่อยู่บนเตียงในห้องของตน ...เขายังเป็นเอ็กโซซิสท์อยู่ทำไมนะ... แต่เดิมก็เพราะอยากใช้ชีวิตร่วมกับราวี่ แม้จะไม่ใช่การร่วมชีวิตรัก แต่เป็นร่วมสมรภูมิก็ตาม แต่ว่าตอนนี้เขาอยากลบความรู้สึกนั้นของตนเองให้หมด และยิ่งอยากลืมเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้ตัวว่าเขารักราวี่มากจนขาดไม่ได้ ...ทั้งที่คนสำคัญที่สุดของเขาน่าจะเป็นลูลูเบล แต่เขากลับทุ่มเทใจทั้งหมดให้ราวี่[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] แล้วผลตอบเทนเป็นยังไงล่ะ... คุ้มค่ากันมั้ย?[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]‘นี่ มานี่มะ เจ้าเหมียว’ หญิงสาวท่าทางใจดี เอาชามข้าวมาวางไว้ให้เจ้าแมวจรจัด ‘ไม่ต้องกลัวนะ ฉันไม่ทำอะไรหรอก’[/size]
[size=10pt] ‘เมี้ยววว-----‘ น้ำเสียงที่อ่อนโยนของหญิงสาวทำให้เจ้าเหมียวเชื่อใจเดินเข้าไปหา[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]‘[b]แง้ววววววววว---[/b]‘ แมวสาวที่คอยดูแลเจ้าแมวดำตัวเล็กวิ่งเข้ามาโดยเร็วแล้วงับกัดแขนของหญิงสาวที่กำลังวางชามใส่อาหาร แผลงฤทธิ์ทั้งกัดทั้งข่วนจนหญิงสาวต้องหนี[/size]
[size=10pt] ถ้าเป็นแมวตัวอื่น เจ้าตัวเล็กคงเข้าใจว่าคิดจะมาแย่งอาหาร แต่พี่ลูลูเบลไม่เคยทำอย่างนั้นกับเขา และเจ้าตัวเล็กก็เข้าใจว่าทำไมลูลูเบลถึงทำแบบนั้นเมื่ได้ยินเสียงบ่นกระฟัดกระเฟียดของหญิงสาวชาวมนุษย์ [/size][size=10pt]‘ปัดโธ่ว้อย! ไอ้พวกแมวดำตัวซวย เสือกฉลาดซะด้วยนะแผนวางยาเบื่อพลาดหมด!!!’[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] สงสัยเขาจะเป็นตัวซวยจริงๆ ...ขนาดตัวเองยังซวยเอง... ไว้ใจใครโดนหักหลังทุกที[/size]
[size=10pt] ไม่สิ คนที่ไม่เคยหักหลังเขาแม้แต่ครั้งเดียว... ลูลูเบล ...แต่เขาเป็นฝ่ายทรยศเธอ ...กรรมคงตามสนอง[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ที่รัดผมอันใหม่สวยดีนะครับรินารี่” อเลนทักเมื่อเห็นเครื่องประดับผมอันใหม่ของหญิงสาว[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ราวี่ช่วยเลือกให้น่ะ” รินารี่ตอบอย่างอารมณ์ดี[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ฉันน่ะเซ้นส์ดีอยู่แล้ว” มองปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าเครื่องประดับชิ้นไหนเหมาะหรือไม่เหมาะกับคนใส่ ไม่มีใครทันสังเกตเห็นแววตาที่มองลงมาจากเจ้าสัตว์สี่เท้าที่คุดคู้อยู่ตรงขั้นบันไดยกเว้นเจ้าของบ้าน[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] เอเธลเดินขึ้นชั้นสองตามเจ้าแมวดำที่หลบไป [/size][size=10pt]“ท่านคันดะ ทำไมไม่ลงไปหาพวกเพื่อนๆ ของท่านล่ะคะ”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เป็นแค่อาคุมะแท้ๆ ไม่ต้องจุ้นมากนักหรอกน่า” คันดะที่กลับเป็นคนแล้วตอบอย่างหมางเมิน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ค่ะ” เอเธลเงียบไปสักพักแล้วก็เอ่ยถาม “แล้วไม่ทราบว่าอาหารมื้อถัดไป ท่านคันดะจะรับเป็นปลาย่างหรือโซบะดีคะ” ได้เวลาจ่ายตลาดประจำสัปดาห์พอดี[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ยัยอาคุมะพิลึก” ยิ่งรู้จักกันนานๆ ยิ่งไม่อยากเชื่อว่าเป๋อๆ แบบนี้จะเป็นอาคุมะได้ “...ขอโซบะ”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ตกลงเป็นโซบะนะคะ” จดไว้ในใจแล้วก็ขอตัวไปจ่ายตลาด[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เอเธล เห็นยูบ้างรึเปล่า?” ราวี่รู้สึกเหมือนว่าพักนี้ยูหลบหน้าเขาบ่อยๆ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“อยู่ที่ชั้นสองค่ะ” เอเธลตอบ แต่ราวี่ไม่ได้ขึ้นไปดูเพราะเกรงใจรินารี่ เขาเลิกกับยูแล้ว ควรจะให้ความสำคัญกับรินารี่มากๆ สิ ไม่ใช่ไปห่วงคนที่เลิกร้างกันไปแล้วแบบนี้ “...น่าสงสารท่านคันดะนะคะ”[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ใกล้ถึงเวลาแล้วสิ” อเลนที่ได้ยินคำพึมพำเบาๆ ประโยคสุดท้ายของเอเธล มีสีหน้าเคร่งเครียด[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“กำจัดไปตั้งแต่ตอนนี้เลยไม่ดีกว่าเหรออเลน เอ๊ย อาจารย์” ลืมทุกที[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ทำใจลำบากน่ะสิ” เอเธลเป็นเด็กดี ถ้าไม่จำเป็นเขาก็ไม่อยากทำร้ายเธอ แต่ยิ่งยืดเยื้อ คนที่เจ็บปวดมากที่สุดอาจจะเป็นเอเธลเองก็ได้ “ผมขอตัวออกไปข้างนอกกับฌอนนะครับ ฝากทางนี้ด้วยนะรินารี่ ราวี่” อเลนปล่อยงานของสามเอ็กโซซิสท์ให้ทำงานของตัวเองไป ส่วนเขาก็จะทำงานของเสนาธิการ[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] อเลนกับฌอนสะกดรอยตามเอเธลทั้งวัน แต่ก็แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เอเธลก็ยังเป็นเอเธลคนเดิม[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ที่ถ้าไม่สังเกตจริงจังจะไม่มีวันเห็นทำให้อเลนผ่อนคลายขึ้น ...อย่างน้อยก็ต่อเวลาไปได้[/size][size=10pt][/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“วันนี้ก็ไม่ได้เรื่องเหมือนเคย นอกจากทุ่งดอกไม้แล้วไม่มีเบาะแสอื่นเลยรึไงนะ” ราวี่บ่นชุดใหญ่ให้อากาศฟัง[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“คันดะไม่ยอมลงมาตั้งนานแล้วนะ จะเป็นอะไรรึเปล่าน่ะ” รินารี่พูดกับราวี่ เธอค่อนข้างจะหวงราวี่ไม่อยากให้ห่วงคนอื่นมากนัก แต่คันดะก็น่าห่วงจริงๆ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูนะ” ราวี่รีบลุกแล้วเดินไปที่ห้องของคันดะ[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] จู่ๆ ไฟก็ดับ ทั้งคฤหาสน์ตกอยู่ในความมืด แสงทองวาวส่องประกายในความมืดมิด เสียงร้องเพลงไพเราะแต่วังเวงที่เหล่าเอ็กโซซิสท์รู้จักเป็นอย่างดีบรรเลงขึ้น “ลำบากนะเนี่ย กว่าจะต้อนพวกเจ้าเหมียวมาให้ได้ ขอค่าตอบแทนให้คุ้มหน่อยนะลูลูเบล” โร้ด คาเมล็อตซึ่งเต้นรำอยู่บนหลังคาของตึกสูงฝั่งตรงข้ามคฤหาสน์หันไปยิ้มกับคนคิดแผน[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไปคิดบัญชีกับทิกี้น่ะ ดันไปสัญญาไม่เข้าเรื่องว่าจะไม่ให้อาคุมะมาแถวนี้” หญิงสาวร่างเพรียวโยนหนี้ไปให้คนผิดตัวจริง[/size]
8-19-2007 01:01
yuchan
ลูกยูแม่น่ารักน่ากอดเสมอ อ๊างงงงงงงงงงง~ >w<!!
คิดบัญชีกะกี้ - -*
อะไรหว่า.........
รอ - -*
8-19-2007 01:13
orihime
อิอิ ท่านพี่มาต่อแล้ว
จะไปคิดบัญชีอะไรกับกี้น่อ
แล้วอย่างนี้ยูจะไปกับพวกโนอาจริงหรือเปล่า
ส่วนน้องงอกท่าทางจะชอบกี้เข้าจริงๆ ด้วยสิ คิคิ
มาต่อเร็วๆ นะค่าท่านพี่:z-loveyou
8-19-2007 02:12
joey
กี้ไปทำอะไรผิดมาหว่าเนี่ย...คันดะเอ๋ย อย่าไปสนอีบี้หัวส้มเลย ลูลูเบลดีกว่าลูก
(แต่ถ้าเป็นงั้นจริง เรื่องก็ไม่วายอ่ะดิ:z-crying :z-crying )
8-21-2007 08:58
DreamChaser
[b][u][size=10pt]รัตติกาลที่ ๕[/size][/u][/b][b][u][size=10pt][/size][/u][/b]
[b][u][size=10pt] [/size][/u][/b]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เสียงแมวร้องเหรอ?” รินารี่ใจไม่ดี เพราะเสียงร้องระงมขนาดนี้ต้องมีแมวไม่ต่ำกว่าร้อยตัวแน่ ทำไมมันถึงแห่มากันที่นี่ล่ะ ไม่น่าเป็นเพราะมีอาหาร น่าจะมีลับลมคมนัยกว่านั้น[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ไม่ต้องกลัวนะรินารี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันจะปกป้องเธอเอง” ราวี่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเต็มที่[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“นายจะช่วยรินารี่ หรือรินารี่จะช่วยนายกันแน่” คันดะแขวะ[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“ยูอ่ะ... มาดเท่ห์ๆ ของฉันหมดกันพอดี”[/size]
[size=10pt] [/size][size=10pt]“เฮอะ... ปัญญาอ่อน” ในความมืดอย่างนี้ไม่มีใครเห็นตัวเขา คันดะจึงเปลี่ยนร่างเป็นแมวเพื่อจะได้มองเห็นในความมืดสะดวก แล้วเดินไปตามหาเสียงนั้น[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] ที่ห้องนั่งเล่นชั้นบนสุดที่ไม่ได้ถูกใช้มาหลายปีแล้วแต่ยังสะอาดอยู่เพราะเจ้าของบ้านทำความสะอาดทุกวันคลาคลั่งไปด้วยแมวสาวแสนสวยพันธุ์แท้หลากสายพันธุ์ ...คันดะเหงื่อท่วมตัว ...ไหงมีแต่ตัวเมียล่ะ?[/size][size=10pt]!!!! แถมแต่ละตัวผลัดกันเข้ามาไซร้เขาซะอีก[/size]
[size=10pt] [/size]
[size=10pt] &nbs